farmakokinetyka bupiwakainy
Farmakokinetyka bupiwakainy charakteryzuje się powolnym początkiem działania (5-20 min) oraz długim czasem działania (2-9 godzin), co wynika z jej wysokiego powinowactwa do białek osocza (około 95%). Substancja ta, należąca do grupy długo działających środków znieczulenia miejscowego z grupy amidów, po wstrzyknięciu rozprzestrzenia się w tkankach, a jej absorpcja jest zależna od miejsca podania i stopnia unaczynienia tkanki.
Bupiwakaina metabolizowana jest głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację i hydroksylację. Tylko około 5-6% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Czas półtrwania bupiwakainy w osoczu u dorosłych wynosi około 2,7 godziny, natomiast u noworodków może być wydłużony do około 8 godzin, co wynika z niedojrzałości mechanizmów metabolicznych.
Ze względu na wysoką lipofilność, bupiwakaina łatwo przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży. Charakteryzuje się również wysokim potencjałem kardiotoksyczności w porównaniu do innych leków z tej grupy, co wiąże się z jej silnym wiązaniem z kanałami sodowymi w komórkach mięśnia sercowego, zwłaszcza podczas szybkiej repolaryzacji.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka bupiwakainy charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem zależnym od drogi podania, dawki oraz unaczynienia tkanki, co wpływa na stężenia osoczowe leku. Najwyższe stężenia (do 4 mg/L po 400 mg) obserwuje się przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej stężenia osiągają 1-1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo: faza szybka z okresem półtrwania około 7 minut oraz faza powolna z okresem półtrwania około 6 godzin, co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania leku w tej formie podania. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma znaczenie w stanach patologicznych, np. po operacjach, gdzie wzrost stężenia tego białka podnosi całkowite stężenie bupiwakainy w osoczu, nie zmieniając jednak poziomu frakcji wolnej, farmakologicznie aktywnej.
4-hydroksy-bupiwakaina, bariera łożyskowa, blokada krzyżowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P4503A4, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka bupiwakainy, hydroksylacja, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co wpływa na farmakokinetykę bupiwakainy. Bupiwakaina charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału olej-woda (346), co determinuje jej rozpuszczalność i dystrybucję w tkankach. Obecność adrenaliny zmniejsza maksymalne stężenie bupiwakainy w osoczu, szczególnie przy znieczuleniu splotu ramiennego (do 50%) oraz zewnątrzoponowym (5-25%). Absorpcja bupiwakainy z przestrzeni zewnątrzoponowej jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 7 minut i 6 godzin. Parametry dystrybucji obejmują klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina wiąże się w 96% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną leku.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, chlorowodorek bupiwakainy, CYP3A4, cytochrom P450, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipecoloxylidide, unaczynienie, winian adrenaliny, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Stosowanie bupiwakainy u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne (mniej niż 300 przypadków ciąży) oraz potencjalne ryzyko dla płodu. Bupiwakainy nie należy stosować w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. U płodu mogą wystąpić działania niepożądane takie jak bradykardia, kwasica oraz hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, związane z wysokimi stężeniami leku przenikającymi do krążenia płodowego. W badaniach przedklinicznych wykazano toksyczny wpływ bupiwakainy na reprodukcję, co dodatkowo podkreśla konieczność ostrożności.
bezdech, bradykardia, bupiwakaina, chlorowodorek bupiwakainy, farmakodynamika, farmakokinetyka bupiwakainy, hamowanie OUN, hipotonia, kwasica, przenikanie do mleka matki, równowaga kwasowo-zasadowa, toksyczność bupiwakainy, wcześniactwo, znieczulenie miejscowe, znieczulenie okołoszyjkowe
