N-dealkilacja
N-dealkilacja to proces metaboliczny, w którym związki zawierające grupy alkilowe przyłączone do atomu azotu ulegają odłączeniu tych grup. Jest to istotny mechanizm biotransformacji wielu leków i ksenobiotyków w organizmie ludzkim, przebiegający głównie przy udziale enzymów cytochromu P450.
Reakcja ta ma szczególne znaczenie w metabolizmie leków zawierających grupy N-alkilowe, takich jak niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwbólowe czy przeciwhistaminowe. N-dealkilacja często prowadzi do inaktywacji substancji leczniczej lub zmiany jej właściwości farmakologicznych poprzez transformację do metabolitów o odmiennej aktywności biologicznej.
Klinicznie istotnym aspektem N-dealkilacji jest jej wpływ na interakcje lekowe oraz zmienność odpowiedzi na leczenie u pacjentów z różną aktywnością enzymów metabolizujących. Polimorfizmy genetyczne w genach kodujących enzymy cytochromu P450 mogą prowadzić do istotnych różnic w szybkości N-dealkilacji, co przekłada się na zindywidualizowaną farmakokinetykę leków u poszczególnych pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 4 mg
Rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym, z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Lek jest metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji przeciwpsychotycznej około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wysoki stopień wiązania rysperydonu z białkami osocza (90%) oraz mniejszy dla metabolitu (77%) ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku, co pozwala na elastyczność w czasie podawania.
9-hydroksyrysperydon, albuminy, alfa-1-glikoproteina, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka, farmakologia, klirens, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm leku, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rysperydon, stan stacjonarny, wchłanianie, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 30 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (87%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (3-5 godzin). Wchłanianie nie jest modyfikowane przez spożycie tłustych posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, którego stężenie stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Eliminacja leku jest zależna od fenotypu metabolizmu CYP2D6, z okresem półtrwania wynoszącym około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a wydalanie odbywa się głównie drogą metaboliczną, z 27% dawki wydalanej z moczem i 60% z kałem, przy minimalnym udziale postaci niezmienionej.
arypiprazol, biotransformacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schizofrenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebispes 5 mg
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-adrenolitykiem, pozbawionym wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, z dodatkowymi właściwościami wazodylatacyjnymi wynikającymi z uwalniania tlenku azotu. Po podaniu doustnym oba enancjomery (SRRR i RSSS) są szybko wchłaniane, a pokarm nie wpływa na ich biodostępność. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98,1% dla SRRR i 97,9% dla RSSS) oraz szerokim zakresem objętości dystrybucji (10,1–39,4 l/kg). Nebiwolol ulega intensywnemu metabolizmowi, w tym alicyklicznej i aromatycznej hydroksylacji, N-dealkilacji oraz sprzęganiu z kwasem glukuronowym, z udziałem enzymu CYP2D6, którego polimorfizm genetyczny znacząco wpływa na farmakokinetykę leku. Biodostępność u osób z szybkim metabolizmem wynosi około 12%, a u wolnych metabolizatorów niemal 100%, co przekłada się na różnicę w maksymalnym stężeniu leku w osoczu nawet 23-krotną. W związku z tym dawkowanie nebiwololu (np. preparatu Nebispes) powinno być indywidualizowane, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem, osób powyżej 65. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.
biodostępność leku, enancjomer RSSS, enancjomer SRRR, enancjomery, enzym CYP2D6, glukuronidy, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, hydroksymetabolity, kwas glukuronowy, lek beta-adrenergiczny, metabolizm leku, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tlenek azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivineb 5 mg
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-adrenolitykiem, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani działania stabilizującego błonę komórkową. Jego unikalną cechą jest działanie rozszerzające naczynia krwionośne poprzez mechanizm zależny od tlenku azotu. Po podaniu doustnym nebiwolol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, niezależnym od przyjmowania pokarmu. Metabolizm leku jest złożony i obejmuje alicykliczną oraz aromatyczną hydroksylację, N-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, prowadząc do powstania aktywnych hydroksymetabolitów. Aromatyczna hydroksylacja jest zależna od polimorfizmu enzymu CYP2D6, co wpływa na biodostępność i farmakokinetykę leku.
aktywność sympatykomimetyczna, biodostępność nebiwololu, enancjomer nebiwololu, enancjomer RSSS, enancjomer SRRR, enzym CYP2D6, fenotyp metabolizujący, glukuronidy hydroksymetabolitów, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, kardioselektywny lek beta-adrenergiczny, kwas glukuronowy, metabolizm nebiwololu, N-dealkilacja, nebiwolol, okres półtrwania eliminacji, rozszerzanie naczyń krwionośnych, stabilizacja błony komórkowej, stan stacjonarny, szybki metabolizm, tlenek azotu, wolny metabolizm, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 1 mg/ml
Rysperydon, podawany doustnie w postaci roztworu Orizon (1 mg/ml), jest całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV 25%). Względna dostępność biologiczna z tabletki wynosi 94% (CV 10%) względem roztworu, co umożliwia zamianę form farmaceutycznych bez konieczności modyfikacji dawki. Rysperydon ulega szybkiemu metabolizmowi przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z lekiem macierzystym tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 1 dnia dla rysperydonu i 4-5 dni dla metabolitu. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (90% dla rysperydonu, 77% dla metabolitu). Farmakokinetyka jest liniowa i niezmieniona przez pokarm, płeć, rasę czy palenie tytoniu, co ułatwia przewidywanie efektów terapeutycznych i dawkowanie.
9-hydroksyrysperydon, CYP 2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dostępność biologiczna względna, hydroksylacja, intensywny metabolizer, klirens, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Orizon, polimorfizm genetyczny, rysperydon, słaby metabolizer, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja, zależność proporcjonalna do dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Versatis 700 mg
Versatis to plaster zawierający 700 mg lidokainy (5% w/w) o wymiarach 10×14 cm, stosowany w maksymalnej dawce 3 plastrów jednocześnie przez 12 godzin. Układowe wchłanianie lidokainy jest minimalne i wynosi 3 ± 2% podanej dawki, co przekłada się na średnie maksymalne stężenie w osoczu na poziomie 45 ng/ml przy wielokrotnym stosowaniu do roku. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 4 dni, a wzrost stężenia lidokainy nie jest proporcjonalny do liczby plastrów. Objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 1,3 ± 0,4 l/kg, a około 70% lidokainy wiąże się z białkami osocza. Lidokaina przenika przez łożysko i barierę krew-mózg, a jej metabolizm w wątrobie prowadzi do powstania metabolitów MEGX, GX oraz 2,6-ksylidyny, z których ostatni wykazuje potencjalne właściwości rakotwórcze u zwierząt. Maksymalne stężenie 2,6-ksylidyny po rocznym stosowaniu wynosi 9 ng/ml.
4-hydroksy-2, 6-ksylidyna, bariera krew-mózg, biotransformacja lidokainy, glicynian ksylidyny, lidokaina, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynian ksylidyny, N-dealkilacja, neuralgia popółpaścowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, plaster leczniczy, stan stacjonarny, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, właściwości rakotwórcze, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Właściwości farmakokinetyczne
Ranolazyna, podawana doustnie w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (np. Ralik, Ranozek), osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 4,5 godziny, a stan stacjonarny uzyskuje się po 3 dniach przy dawkowaniu 500-1000 mg dwa razy na dobę. Biodostępność bezwzględna wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym. W stanie stacjonarnym Cmax dla dawki 500 mg wynosi około 1770 ng/ml (SD 1040), a AUC0-12 to średnio 13 700 ng×godz./ml (SD 8290). Ranolazyna wiąże się z białkami osocza w 62%, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi 180 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z identyfikacją 14 szlaków metabolicznych, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity (>95%), z mniej niż 5% wydalanym w postaci niezmienionej. Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi około 7 godzin, co jest efektem eliminacji ograniczonej szybkością wchłaniania (flip-flop kinetics).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja, eliminacja, flip-flop kinetics, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens ranolazyny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 1 mg
Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym z dostępnością biologiczną 70% (CV=25%) i osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Oba związki tworzą czynną frakcję przeciwpsychotyczną, której farmakokinetyka jest podobna niezależnie od fenotypu metabolizmu CYP2D6. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90%, a 9-hydroksyrysperydon w 77%. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 L/kg. Okres półtrwania rysperydonu to około 3 godziny, natomiast całej czynnej frakcji przeciwpsychotycznej 24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (70% dawki) i kałem (14%). W zakresie dawek terapeutycznych stężenie rysperydonu jest proporcjonalne do dawki, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie.
9-hydroksyrysperydon, albumina, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna, faza eliminacji, intensywny metabolizm, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, przewód pokarmowy, rysperydon, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vellofent 400 mcg
Fentanyl, substancja czynna leku Vellofent, cechuje się wysoką lipofilnością, co wpływa na jego szybkie wchłanianie z błony śluzowej jamy ustnej oraz wolniejsze z przewodu pokarmowego, z istotnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie i jelitach. Biodostępność podjęzykowa szacowana jest na około 70%. Po podaniu dawek od 133 do 800 µg, maksymalne stężenia fentanylu w osoczu wynoszą od 360 do 2070 pg/ml, osiągane w czasie 50-90 minut (Tmax). Fentanyl wykazuje dwufazową dystrybucję, wiążąc się z białkami osocza (80-85%), głównie alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstaniem nieaktywnych metabolitów, a eliminacja zachodzi głównie przez mocz. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 12 godzin, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu wielokrotnych dawek.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ból przebijający, cytochrom P450, cytrynian fentanylu, działanie niepożądane, enzym CYP3A4, faza eliminacji, faza redystrybucji, fentanyl, klirens fentanylu, końcowy okres półtrwania, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność dawek, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 20 mg
Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz czasem osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącym 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z pozorną objętością dystrybucji 4,9 l/kg oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC substancji macierzystej. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens arypiprazolu wynosi 0,7 mL/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym.
albumina, Arpixor, arypiprazol, białko osocza, biodostępność, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka arypiprazolu, faza eliminacji, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept 2 mg
Rispolept w formie tabletek powlekanych jest farmakokinetycznie równoważny z roztworem doustnym rysperydonu, który po podaniu doustnym wykazuje całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w 1-2 godziny. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi 70% (CV=25%), a względna dostępność tabletek względem roztworu to 94% (CV=10%). Rysperydon jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z lekiem macierzystym tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest szybko – w ciągu 1 dnia dla rysperydonu i 4-5 dni dla metabolitu. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Okres półtrwania rysperydonu to około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i całej czynnej frakcji około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku.
9-hydroksyrysperydon, albumina, analiza farmakokinetyczna, bezwzględna dostępność biologiczna, biorównoważność, całkowite wchłanianie, CYP2D6, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, farmakokinetyka rysperydonu, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosom wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoba intensywnie metabolizująca, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, szybka dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, względna dostępność biologiczna, zaburzenie czynności nerek, zależność proporcjonalna do dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asduter 30 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter 30 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną wynoszącą 87% po podaniu doustnym oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącym 3-5 godzin. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC w stanie stacjonarnym. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz około 146 godzin u wolnych metabolizerów. Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywności z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% arypiprazolu jest wydalane w formie niezmienionej z moczem, a około 18% z kałem.
arypiprazol, białka osocza, choroba nerek, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hydroksylacja, klirens leku, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, modyfikacja dawkowania, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej, szybki metabolizer, wolny metabolizer, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pankaine Spinal Heavy 5 mg/ml
Bupiwakaina zawarta w preparacie Pankaine Spinal Heavy (5 mg/ml) charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału 346, co determinuje jej farmakokinetykę i dystrybucję po podaniu podpajęczynówkowym. Lek wykazuje dwufazowe wchłanianie z przestrzeni podpajęczynówkowej z okresami półtrwania odpowiednio 50 i 408 minut. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu podpajęczynówkowym wynosi około 0,4 mg/l na 100 mg leku, co przy standardowej dawce 20 mg (4 ml) odpowiada stężeniu około 0,1 mg/l. Po podaniu dożylnym bupiwakaina wykazuje klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania 2,7 godziny, a jej eliminacja jest głównie zależna od metabolizmu wątrobowego (współczynnik wychwytu 0,38). W osoczu lek wiąże się w 96% z α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na stężenie farmakologicznie aktywnej frakcji wolnej.
4-hydroksybupiwakaina, bariera łożyskowa, bupiwakaina chlorowodorek bezwodny, cytochrom P450 3A4, dwufazowe wchłanianie, hydroksylacja aromatyczna, klirens bupiwakainy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie podpajęczynówkowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, schemat dawkowania, stała dysocjacji, wiązanie z białkami osocza, współczynnik podziału, znieczulenie regionalne, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asduter 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter 15 mg, cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, w tym tłustych, bez wpływu na farmakokinetykę. Arypiprazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu i istotnie przyczynia się do efektu farmakologicznego.
AUC, białka surowicy, biodostępność leku, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, farmakokinetyka arypiprazolu, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, schizofrenia, stężenie w osoczu, Tmax, właściwości farmakokinetyczne, zdolność metaboliczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 3 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (70%, CV=25%) oraz szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu po 1-2 godzinach. Jego główny aktywny metabolit, 9-hydroksyrysperydon, wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, a łączna czynna frakcja przeciwpsychotyczna osiąga stan stacjonarny po 4-5 dniach. Rysperydon wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a jego okres półtrwania wynosi około 3 godzin, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji około 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy na dobę. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego, jednak łączna farmakokinetyka czynnej frakcji jest podobna u intensywnych i wolnych metabolizerów. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu), a mniejsza część przez kał (14%).
9-hydroksyrysperydon, biodostępność doustna, całkowite wchłanianie, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, eliminacja leku, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, izoenzym CYP 2D6, klirens leku, kumulacja leku, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność nerek, wolna frakcja leku, wolny metabolizm, zależność proporcjonalna do dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lignocainum hydrochloricum WZF 2% 20 mg/ml
Lidokaina chlorowodorek jednowodny, stosowana w preparacie Lignocainum Hydrochloricum WZF 2% (20 mg/ml), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z miejsca podania, przy czym szybkość i stężenie w osoczu zależą od techniki znieczulenia – najwyższe stężenia obserwuje się przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, niższe przy znieczuleniu zewnątrzoponowym, a najniższe przy znieczuleniu nasiękowym. Dodatek noradrenaliny spowalnia wchłanianie, wydłuża czas działania i zmniejsza stężenie systemowe lidokainy, co pozwala na bezpieczne stosowanie większych dawek. Lidokaina wiąże się z białkami osocza w 40-80% przy stężeniach 1-4 μg/ml, przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza u kobiet w ciąży. Metabolizm zachodzi intensywnie w wątrobie (N-dealkilacja), a okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 1,6 godziny, jednak u pacjentów z niewydolnością wątroby może ulec wydłużeniu nawet dwukrotnie. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, w postaci metabolitów (90%), zaledwie 10% wydalane jest w formie niezmienionej.
bariera krew-mózg, blokada międzyżebrowa, blokada nerwów międzyżebrowych, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka lidokainy, kwasica, lek miejscowo znieczulający, lek obkurczający naczynia, lidokaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, noradrenalina, okres półtrwania, stężenie terapeutyczne, toksyczność OUN, wiązanie z białkami osocza, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torendo Q-Tab 1 mg 1 mg
Torendo Q-Tab, zawierający rysperydon w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest farmakokinetycznie biorównoważny z tabletkami powlekanymi Torendo. Rysperydon jest całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Metabolizowany jest głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków.
9-hydroksyrysperydon, bezwzględna dostępność biologiczna, CYP 2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, klirens czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, rysperydon, stan stacjonarny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, Torendo Q-Tab, wolna frakcja, względna dostępność biologiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noctis Noc 12,5 mg
Wodorobursztynian doksylaminy, substancja czynna leku Noctis Noc, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 120 ng/ml po 2-3 godzinach. Obecność pokarmu nie wpływa istotnie na farmakokinetykę, co potwierdzają podobne wartości Cmax oraz AUC (około 1800 ng•h/ml). Doksylamina wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~24%) oraz pozorną objętość dystrybucji 2,5 L/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg, umożliwiając działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Okres półtrwania (T1/2el) u młodych dorosłych wynosi 10-13 godzin, natomiast u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin, co ma znaczenie przy ustalaniu dawkowania.
albuminy, bariera krew-mózg, Cmax, dinordoksylamina, dostępność biologiczna, fenobarbital, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, induktor cytochromu P450, N-acetylowanie, N-dealkilacja, N-demetylacja, N-utlenianie, nordoksylamina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu krwi, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wodorobursztynian doksylaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 15 mg
Arypiprazol, lek przeciwpsychotyczny z grupy psycholeptyków (kod ATC: N05AX12), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 3-5 godzin. Jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez spożycie tłustych posiłków. Arypiprazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 L/kg mc.) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania eliminacyjnego jest długi i zmienny genetycznie: około 75 godzin u szybkich metabolizerów CYP2D6 i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 mL/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (60%) i moczem (27%), przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku (mniej niż 1% z moczem, 18% z kałem).
arypiprazol, badanie przedkliniczne, białko osocza, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt pierwszego przejścia, fenotyp szybkiego metabolizmu, genotoksyczność, hydroksylacja, izoenzym cytochromu P450, kamica żółciowa, klirens całkowity, klirens wątrobowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, metabolizm przedukładowy, mineralizacja kości, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, siarczanowe sprzężone związki, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 2 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, jest całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 70% (CV=25%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla 9-hydroksyrysperydonu. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki), z okresem półtrwania 3 godziny dla rysperydonu i 24 godziny dla czynnej frakcji. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku.
9-hydroksyrysperydon, albumina, białka osoczowe, CYP 2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, farmakokinetyka liniowa, intensywny metabolizer, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rysperydon, słaby metabolizer, stan stacjonarny, wolna frakcja rysperydonu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupivacaini Noridem 2,5 mg/ml
Farmakokinetyka bupiwakainy charakteryzuje się zmiennym wchłanianiem zależnym od drogi podania, dawki oraz unaczynienia tkanki, co wpływa na stężenia osoczowe leku. Najwyższe stężenia (do 4 mg/L po 400 mg) obserwuje się przy blokadzie nerwów międzyżebrowych, natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej stężenia osiągają 1-1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo: faza szybka z okresem półtrwania około 7 minut oraz faza powolna z okresem półtrwania około 6 godzin, co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania leku w tej formie podania. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma znaczenie w stanach patologicznych, np. po operacjach, gdzie wzrost stężenia tego białka podnosi całkowite stężenie bupiwakainy w osoczu, nie zmieniając jednak poziomu frakcji wolnej, farmakologicznie aktywnej.
4-hydroksy-bupiwakaina, bariera łożyskowa, blokada krzyżowa, blokada nerwów międzyżebrowych, bupiwakaina, cytochrom P4503A4, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka bupiwakainy, hydroksylacja, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 15 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania aripiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u metabolizerów szybkich i 146 godzin u metabolizerów wolnych. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym. Eliminacja leku odbywa się w 27% z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej, a około 18% z kałem.
Arpixor, arypiprazol, biodostępność doustna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens wątrobowy, krzywa stężenia od czasu, maksymalne stężenie substancji czynnej, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gasprid 10 mg
Cyzapryd, substancja czynna leku Gasprid, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak jego biodostępność wynosi jedynie 40-50% z powodu intensywnego metabolizmu jelitowego i efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a biodostępność wzrasta, gdy lek jest przyjmowany na 15 minut przed posiłkiem. Cyzapryd wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz metabolizowany jest głównie przez enzym CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitu norcyzaprydu. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin, a eliminacja odbywa się równomiernie przez nerki i przewód pokarmowy, głównie w postaci metabolitów. Kinetyka leku jest liniowa w dawkach 5-20 mg, co umożliwia przewidywalne dawkowanie.
biodostępność leku, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, dawkowanie leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja substancji, hydroksylacja aromatyczna, kinetyka leku, metabolizm jelitowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, norcyzapryd, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie leku w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cynaryzyna – Właściwości farmakokinetyczne
Cynaryzyna, stosowana w terapii zaburzeń równowagi i zawrotów głowy, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) wynoszącym 2,5-4 godziny. Po pojedynczej dawce 75 mg Cmax wynosi średnio 0,265 μg/ml, natomiast przy wielokrotnym dawkowaniu stężenie wzrasta do 0,739 μg/ml, a po 4 miesiącach stosowania 75 mg trzy razy dziennie może osiągać 1,2-7,9 μg/ml, co wskazuje na kumulację leku. Okres półtrwania cynaryzyny wynosi 3-6 godzin, co wymaga wielokrotnego dawkowania w ciągu doby. W preparatach złożonych z dimenhydraminą okres półtrwania obu substancji jest zbliżony i wynosi 4-5 godzin.
biodostępność, cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, dawkowanie wielokrotne, dimenhydramina, glukuronidacja, hydroksylacja pierścieniowa, kumulacja w organizmie, kwas glukuronowy, metabolity sprzężone, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pH żołądka, preparat jednoskładnikowy, preparat złożony, profil farmakokinetyczny, schemat dawkowania, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z organizmu, zawroty głowy, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinnarizinum WZF 25 mg
Cynaryzyna, substancja czynna leku Cinnarizinum WZF, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w zakresie 2,5-4 godzin (Tmax). Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 3 godziny, co implikuje konieczność odpowiedniego schematu dawkowania. Metabolizm cynaryzyny przebiega głównie przez N-dealkilację, wykazując znaczną zmienność indywidualną, co może wpływać na farmakokinetykę u poszczególnych pacjentów. Po podaniu jednorazowej dawki, eliminacja metabolitów odbywa się głównie w ciągu pierwszych pięciu dni, z przewagą wydalania z kałem (około 2/3 metabolitów) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 1/3), gdzie obecne są zarówno formy niezmienione, jak i glukuroniany.
biotransformacja, cynaryzyna, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, eliminacja leku, farmakokinetyka, glukuronian, maksymalne stężenie w osoczu, maksymalne stężenie w surowicy, N-dealkilacja, okres półtrwania, schemat dawkowania, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie leku, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apiprax 15 mg
Apiprax zawiera arypiprazol w dawce 15 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzujący się wysoką biodostępnością (87%) i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin. Lek wykazuje minimalny metabolizm przedukładowy, a spożycie posiłków bogatych w tłuszcze nie wpływa na jego farmakokinetykę. Arypiprazol ma dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) i wysoki stopień wiązania z białkami surowicy (>99%). Metabolizm wątrobowy odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, obejmując dehydrogenację, hydroksylację oraz N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC arypiprazolu w stanie stacjonarnym, co wskazuje na jego istotny udział w działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zmienny i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów CYP2D6 oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, z dominującym klirensem wątrobowym.
arypiprazol, biodostępność leku, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, enzymy CYP, farmakokinetyka leku, hydroksylacja, klirens leku, klirens wątrobowy, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, szybki metabolizer, wiązanie z białkami surowicy, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Lidokaina 2% (20 mg/ml) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się pKa 7,9 oraz współczynnikiem podziału olej-woda 2,9, co determinuje jej penetrację błon komórkowych. Lek wiąże się z białkami osocza w 65%, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną. Wchłanianie lidokainy zależy od dawki, miejsca i drogi podania oraz unaczynienia, przebiegając dwufazowo z przestrzeni zewnątrzoponowej (t1/2 fazy I = 9,3 min, fazy II = 82 min) oraz jednofazowo z przestrzeni podpajęczynówkowej (t1/2 = 71 min). Klirens wynosi 0,95 l/min, objętość dystrybucji 91 l, a okres półtrwania eliminacji 1,6 godziny. Wydalanie wątrobowe szacowane jest na 0,65, a metabolizm zachodzi głównie przez CYP1A2 i CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitów MEGX i 2,6-ksylidyny, z których 70% jest wydalane w moczu, a tylko 3% leku w formie niezmienionej.
4-hydroksy-2, 6-ksylidyna, alfa-1-glikoproteina, bariera łożyskowa, białko osocza, chlorowodorek lidokainy, enzym CYP1A2, enzym CYP3A4, faza eliminacji, klirens, lidokaina, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynian ksylidyny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przestrzeń podpajęczynówkowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, współczynnik podziału olej/woda, Xylocaine, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anastrozole Eugia 1 mg
Anastrozol, substancja czynna leku Anastrozole Eugia (1 mg/tabletka), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu około 2 godzin po podaniu doustnym na czczo. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Po 7 dniach stosowania raz na dobę stężenie w stanie stacjonarnym osiąga 90-95%, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Anastrozol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 40-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
anastrozol, biodostępność, ciężka niewydolność, dawkowanie, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka anastrozolu, frakcja farmakologicznie czynna, ginekomastia, inhibitor aromatazy, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolit, metabolizm anastrozolu, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie anastrozolu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noctis Forte 25 mg
Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna Noctis Forte (25 mg), charakteryzuje się umiarkowanie wolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~24%, głównie albuminami) oraz pozorną objętość dystrybucji wynoszącą 2,5 L/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania u zdrowych, młodych dorosłych wynosi 10-13 godzin, natomiast u osób starszych ulega wydłużeniu do 12-16 godzin. Eliminacja doksylaminy odbywa się głównie przez nerki, z około 60% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, a pozostała część w formie metabolitów, głównie nordoksylaminy i dinordoksylaminy.
albumina, biotransformacja, doksylamina wodorobursztynian, hydroksylacja, N-acetylowanie, N-dealkilacja, N-demetylacja, N-utlenianie, nordoksylamina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, rozpad wiązania eterowego, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 5 mg
Arypiprazol, dostępny w formie tabletek o dawkach 5-30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji wynoszącą 4,9 L/kg masy ciała oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolicznego CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów.
albuminy, arypiprazol, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka leku, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, szybki metabolizm, wiązanie z białkami, wolny metabolizm - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co wpływa na farmakokinetykę bupiwakainy. Bupiwakaina charakteryzuje się pKa 8,2 oraz wysokim współczynnikiem podziału olej-woda (346), co determinuje jej rozpuszczalność i dystrybucję w tkankach. Obecność adrenaliny zmniejsza maksymalne stężenie bupiwakainy w osoczu, szczególnie przy znieczuleniu splotu ramiennego (do 50%) oraz zewnątrzoponowym (5-25%). Absorpcja bupiwakainy z przestrzeni zewnątrzoponowej jest całkowita i dwufazowa, z okresami półtrwania 7 minut i 6 godzin. Parametry dystrybucji obejmują klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacji 2,7 godziny. Bupiwakaina wiąże się w 96% z białkami osocza, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na dostępność farmakologiczną leku.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, chlorowodorek bupiwakainy, CYP3A4, cytochrom P450, ekstrakcja wątrobowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pipecoloxylidide, unaczynienie, winian adrenaliny, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie splotu ramiennego, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 10 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan w dawkach 5-30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po 3-5 godzinach. Lek może być podawany niezależnie od posiłków, gdyż tłuszczowy posiłek nie wpływa istotnie na jego farmakokinetykę. Arypiprazol wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, obejmując dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC arypiprazolu, co ma znaczenie dla efektu terapeutycznego. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi średnio 75 godzin u metabolizerów szybkich oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie wątrobowy.
arypiprazol, AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dysfagia, enzymy CYP, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebivolol Aurovitas 5 mg
Nebiwolol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnie od obecności pokarmu, z wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (98,1% dla enancjomeru SRRR i 97,9% dla RSSS). Metabolizm leku jest intensywny i obejmuje alicykliczną oraz aromatyczną hydroksylację, N-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, przy czym aromatyczna hydroksylacja jest zależna od polimorfizmu genetycznego enzymu CYP2D6. Fenotyp metaboliczny pacjenta znacząco wpływa na farmakokinetykę nebiwololu: osoby z wolnym metabolizmem wykazują niemal całkowitą biodostępność (≈100%) w porównaniu do około 12% u szybkich metabolizerów, maksymalne stężenie niezmienionego leku jest u nich około 23-krotnie wyższe, a okres półtrwania enancjomerów wydłużony 3-5-krotnie (30-50 godzin vs. 10 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24 godzin dla niezmienionego leku i kilku dni dla aktywnych metabolitów hydroksylowych.
albumina, białko osocza, biodostępność, enancjomer nebiwololu, enzym CYP2D6, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, fenotyp metaboliczny, hydroksylacja aromatyczna, kwas glukuronowy, metabolit hydroksylowy, N-dealkilacja, nebiwolol, pochodna hydroksylowa, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, równowaga dynamiczna, RSSS-nebiwolol, SRRR-nebiwolol, stan stacjonarny, stężenie leku, szybki metabolizm, wolny metabolizm - Leksykon substancji czynnych
Rasagilina – Właściwości farmakokinetyczne
Rasagilina, stosowana w terapii choroby Parkinsona, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z Tmax około 0,5 godziny oraz niską bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie około 36%. Podawanie leku z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz redukcję AUC o około 20%, jednak zmiana AUC jest klinicznie akceptowalna, co pozwala na podawanie rasagiliny niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 243 litry, a wiązanie z białkami osocza mieści się w zakresie 60-70%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP1A2, prowadząc do powstania trzech głównych metabolitów: 1-aminoindanu, 3-hydroksy-N-propargylo-1-aminoindanu oraz 3-hydroksy-1-aminoindanu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (62,6% dawki w moczu, <1% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z kałem (21,8%), a farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 0,5-2 mg z okresem półtrwania 0,6-2 godzin.
AUC, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, inhibitor enzymatyczny, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, krzywa stężenie-czas, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, sprzęganie metaboliczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybkie wchłanianie, Tmax, wiązanie z białkami osocza, winian rasagiliny, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 10 mg
Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków, w tym wysokotłuszczowych. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji wynoszącą 4,9 L/kg masy ciała oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%), głównie albuminami, co ma istotne znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym i przyczynia się do efektu terapeutycznego.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, enzymy CYP, faza eliminacji, hydroksylacja, interakcja lekowa, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie żółciowe, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Haloperidol WZF 5 mg/ml
Haloperydol w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po podaniu domięśniowym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 20-40 minut, co umożliwia szybkie działanie terapeutyczne. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (88-92%) oraz dużą objętość dystrybucji (8-21 l/kg), co świadczy o intensywnej dystrybucji tkankowej i zdolności przenikania bariery krew-mózg. Haloperydol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, z udziałem szlaków glukuronidacji, redukcji grupy ketonowej (ok. 23% biotransformacji), oksydacyjnej N-dealkilacji oraz tworzenia metabolitów pirydynowych. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi średnio 21 godzin (zakres 13-36 h), a klirens po podaniu pozanaczyniowym waha się od 0,9 do 1,5 l/h/kg, z istotną zmiennością osobniczą (44%), co wymaga indywidualizacji dawkowania, zwłaszcza u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6 oraz u pacjentów w podeszłym wieku, u których obserwuje się wydłużony okres półtrwania i zwiększone stężenia leku w osoczu.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, EKG, glukuronidacja, haloperydol, klirens leku, metabolity pirydynowe, N-dealkilacja, objawy pozapiramidowe, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania eliminacji, profil farmakokinetyczny, receptory D2, redukcja grupy ketonowej, schizofrenia, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, zespół pozapiramidowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole Medical Valley 30 mg
Aripiprazol wykazuje wysoką biodostępność doustną na poziomie 87%, z Tmax wynoszącym 3-5 godzin, co wskazuje na efektywną absorpcję i minimalny efekt pierwszego przejścia. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg mc.) oraz bardzo wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%, głównie albuminami). Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania leku jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg mc., a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego pierwiastka z moczem i 60% z kałem; niezmieniony lek stanowi mniej niż 1% w moczu i około 18% w kale.
arypiprazol, AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 150 mg
Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między zdrowymi ochotnikami a pacjentami zakażonymi HIV. U pacjentów HIV stosujących atazanawir 300 mg z rytonawirem 100 mg podczas posiłku, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%) z Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). W porównaniu, atazanawir 400 mg bez rytonawiru wykazuje niższe wartości: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Podanie z rytonawirem i posiłkiem zwiększa biodostępność leku (AUC o 33%, Cmax o 40%) i zmniejsza zmienność farmakokinetyczną o około 25%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza i przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz nasienia. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią (79% dawki w kale, 13% w moczu), z okresem półtrwania około 12 godzin w stanie stacjonarnym u pacjentów z HIV.
atazanawir, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne fazy II, biodostępność atazanawiru, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek niezwiązany, lek przeciwwirusowy, metabolity utlenione, mikrosomy wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik rozpiętości stężeń, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ryspolit 1 mg/ml
Rysperydon, podawany doustnie w postaci roztworu o stężeniu 1 mg/ml, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego i bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1-2 godzin, a stan stacjonarny jest uzyskiwany po 1 dniu dla rysperydonu i po 4-5 dniach dla aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, z polimorfizmem genetycznym wpływającym na szybkość przemiany, jednak parametry farmakokinetyczne czynnej frakcji przeciwpsychotycznej pozostają podobne niezależnie od fenotypu metabolizmu. Rysperydon wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na jego wchłanianie.
9-hydroksyrysperydon, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dystrybucja rysperydonu, hydroksylacja, izoenzym CYP2D6, izoenzymy cytochromu P450, klirens frakcji przeciwpsychotycznej, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, roztwór doustny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakologiczna, wolna frakcja rysperydonu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność proporcjonalna do dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Artigo 20 mg + 40 mg
Preparat Artigo zawiera dwie substancje czynne: cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg) w formie tabletek powlekanych. Obie substancje charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin i pozostaje niezmienny niezależnie od podawania ich w monoterapii lub łącznie w preparacie Artigo. Metabolizm cynaryzyny obejmuje hydroksylację pierścieniową (częściowo katalizowaną przez CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji trzeciorzędowej aminy, z udziałem różnych enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, farmakokinetyka, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, metabolizm wątrobowy, mikrosom, monoterapia, N-dealkilacja, N-demetylacja, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, sprzężenie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xonvea 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Xonvea zawiera 10 mg doksylaminy wodorobursztynianu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w formie tabletek dojelitowych. Farmakokinetyka obu substancji została oceniona u zdrowych kobiet niebędących w ciąży, wykazując, że doksylamina osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 7,2-7,8 godziny po podaniu, z istotną kumulacją po wielokrotnym dawkowaniu (AUC0-inf wzrasta z 1280,9 ± 369,3 do 3721,5 ± 1318,5 ng•h/mL, Cmax z 83,3 ± 20,6 do 168,6 ± 38,5 ng/mL). Pirydoksyna osiąga Cmax po około 5,6-5,7 godzinach, bez kumulacji samej substancji, jednak jej metabolity, takie jak 5′-fosforan pirydoksalu i 5′-fosforan pirydoksaminy, wykazują kumulację (np. AUC0-inf 5′-fosforanu pirydoksalu wzrasta z 211,6 ± 46,1 do 1587,2 ± 550,0 ng•h/mL). Pokarm znacząco wpływa na farmakokinetykę: opóźnia wchłanianie doksylaminy (tmax wydłuża się z 5,1 ± 3,4 do 14,9 ± 7,4 h) i zmniejsza jej Cmax, nie zmieniając AUC, natomiast u pirydoksyny i jej metabolitów pokarm redukuje biodostępność (Cmax i AUC zmniejszone o około 50%).
5-fosforan pirydoksalu, ADME, albuminy, biodostępność, Cmax, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, doksylaminy wodorobursztynian, eliminacja nerkowa, jelito czcze, kumulacja substancji czynnej, metabolizm wątrobowy, N, N-dealkilacja, N-desmetylo-doksyloamina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pirydoksyny chlorowodorek, pole pod krzywą stężenia, półtrwanie eliminacji, prolek, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, witamina B6, właściwość farmakokinetyczna, wskaźnik kumulacji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Explemed 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna preparatu Explemed (dostępnego w dawkach 10 mg, 15 mg i 30 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-5 godzinach. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który odpowiada za około 40% AUC w stanie stacjonarnym. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez spożycie tłustych posiłków, co umożliwia podawanie preparatu niezależnie od posiłków.
albuminy osocza, arypiprazol, AUC, biodostępność, biotransformacja, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 5 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-5 godzinach. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez spożycie posiłków, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC aripiprazolu i ma istotne znaczenie farmakologiczne. Okres półtrwania leku jest długi i wynosi średnio 75 godzin u osób z prawidłową aktywnością CYP2D6, natomiast u pacjentów z obniżoną aktywnością tego enzymu okres ten wydłuża się do około 146 godzin, co wymaga uwagi klinicznej przy ustalaniu dawkowania.
absorpcja leku, aktywny metabolit, albuminy, arypiprazol, biodostępność leku, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja leku, enzymy CYP, hydroksylacja, inhibitor enzymu, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, palenie tytoniu, polimorfizm genetyczny CYP2D6, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripsan 15 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Aripsan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-5 godzinach. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków, w tym bogatych w tłuszcze, co ułatwia stosowanie kliniczne. Objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, głównie z albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC aripiprazolu. Okres półtrwania leku jest długi i zmienny w zależności od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zdolność metaboliczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra-swift 10 mg
Apra-swift, zawierający arypiprazol w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (dawki 10 mg, 15 mg, 30 mg), wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienność bez zmiany dawkowania. Arypiprazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (87%) i dobrym wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 3-5 godzin. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu. Okres półtrwania arypiprazolu jest długi i zależy od aktywności CYP2D6 – wynosi około 75 godzin u osób z wysoką aktywnością enzymu i 146 godzin u osób z niską aktywnością. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywności z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
arypiprazol, AUC, biodostępność leku, biorównoważność, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pacjent geriatryczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Nebiwolol – Właściwości farmakokinetyczne
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-blokerem, składającym się z dwóch enancjomerów: l-enancjomer blokuje receptory beta-adrenergiczne bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, natomiast d-enancjomer wywołuje rozszerzenie naczyń krwionośnych poprzez uwalnianie tlenku azotu. Po podaniu doustnym oba enancjomery są szybko wchłaniane, a pokarm nie wpływa na ich biodostępność, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (około 98%), a jego objętość dystrybucji wynosi od 10,1 do 39,4 l/kg, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek. Nebiwolol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie przez enzym CYP2D6, co prowadzi do powstania czynnych hydroksymetabolitów i glukuronidów. Polimorfizm genetyczny CYP2D6 znacząco wpływa na farmakokinetykę leku, dzieląc pacjentów na szybkie i wolne metabolizatory, co przekłada się na różnice w biodostępności (około 12% u szybkich metabolizatorów vs. niemal 100% u wolnych) oraz okresie półtrwania enancjomerów (średnio 10 godzin u szybkich vs. 30-50 godzin u wolnych metabolizatorów).
aktywność sympatykomimetyczna, albumina, biodostępność nebiwololu, enancjomer nebiwololu, enzym CYP2D6, faza eliminacji, glukuronid, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, hydroksymetabolit, lek kardioselektywny, lipofilność, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm oksydacyjny, receptor beta-adrenergiczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stabilizacja błony komórkowej, stan stacjonarny, szybki metabolizm, tlenek azotu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bunorfin 8 mg
Buprenorfina, podawana podjęzykowo w dawkach od 2 do 16 mg, wykazuje liniową zależność między dawką a maksymalnym stężeniem w osoczu, osiąganym po około 90 minutach. Charakteryzuje się okresem półtrwania dystrybucji wynoszącym 2-5 godzin, co jest związane z jej silnymi właściwościami lipofilnymi. Metabolizm buprenorfiny zachodzi głównie w wątrobie poprzez 14-N-dealkilację do aktywnego metabolitu norbuprenorfiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym. Norbuprenorfina wykazuje słabą aktywność agonistyczną receptorów μ, co wpływa na ogólny efekt farmakologiczny leku. Ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia, podanie doustne jest nieefektywne, stąd preferowana jest droga podjęzykowa.
agonista receptora μ, biotransformacja, buprenorfina, faza dystrybucji, faza eliminacji, glukuronidacja, jelito cienkie, metabolit sprzężony, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, norbuprenorfina, parametr farmakokinetyczny, podanie podjęzykowe, półtrwanie dystrybucji, półtrwanie eliminacji, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne, wchłanianie zwrotne, właściwości lipofilne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5% 5 mg/ml
Bupiwakaina, jako lek miejscowo znieczulający, charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem z przestrzeni zewnątrzoponowej z całkowitą biodostępnością oraz okresami półtrwania wynoszącymi 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza wolna). Po podaniu dożylnym wykazuje klirens 0,58 l/min, objętość dystrybucji 73 l oraz okres półtrwania eliminacyjnego 2,7 godziny. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96%, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną) wpływa na farmakokinetykę leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie bupiwakaina ulega aromatycznemu uwodornieniu do 4-hydroksy-bupiwakainy oraz N-dealkilacji do PPX, z udziałem izoenzymu CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej i 5% jako metabolit PPX w ciągu 24 godzin.
aktywność farmakologiczna, alfa-1-glikoproteina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, bupiwakaina, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, ekstrakcja wątrobowa, enzym wątrobowy, faza eliminacji, klirens, lek miejscowo znieczulający, metabolit bupiwakainy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, populacja pediatryczna, przenikanie łożyskowe, przestrzeń zewnątrzoponowa, szlak eliminacji, wydalanie leku, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole Aurovitas 30 mg
Arypiprazol charakteryzuje się wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 87% po podaniu doustnym, z Tmax osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje rozległą dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania leku jest zmienny i wynosi około 75 godzin u osób z wysoką aktywnością CYP2D6 oraz około 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością tego enzymu. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie wątrobowy. Wydalanie radioaktywności po podaniu [¹⁴C] arypiprazolu odbywa się w 27% z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane niezmienione z moczem, a około 18% z kałem, co potwierdza intensywny metabolizm.
arypiprazol, AUC, CYP2D6, CYP3A4, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebivor 5 mg
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-blokerem, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani działania stabilizującego błonę komórkową. Jego unikalne działanie rozszerzające naczynia krwionośne jest związane z uwalnianiem tlenku azotu przez d-enancjomer. Po podaniu doustnym oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane, a pokarm nie wpływa na ich absorpcję. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 97%, a jego objętość dystrybucji wynosi od 10,1 do 39,4 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Nebiwolol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie przez enzym CYP2D6, co powoduje znaczne różnice farmakokinetyczne między pacjentami z szybkim a wolnym metabolizmem. Biodostępność u osób z szybkim metabolizmem wynosi około 12%, natomiast u wolnych metabolizerów jest niemal całkowita. Maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu może być u nich nawet 23-krotnie wyższe.
aktywność sympatykomimetyczna, albuminy, biodostępność, enancjomery, enzym CYP2D6, farmakokinetyka liniowa, glukuronidy hydroksymetabolitów, hydroksylacja, kardioselektywny lek beta-adrenergiczny, kwas glukuronowy, N-dealkilacja, nebiwolol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rozszerzenie naczyń krwionośnych, słaby metabolizm leku, stabilizacja błony komórkowej, stan stacjonarny, tlenek azotu, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem