N-dealkilacja
N-dealkilacja to proces metaboliczny, w którym związki zawierające grupy alkilowe przyłączone do atomu azotu ulegają odłączeniu tych grup. Jest to istotny mechanizm biotransformacji wielu leków i ksenobiotyków w organizmie ludzkim, przebiegający głównie przy udziale enzymów cytochromu P450.
Reakcja ta ma szczególne znaczenie w metabolizmie leków zawierających grupy N-alkilowe, takich jak niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwbólowe czy przeciwhistaminowe. N-dealkilacja często prowadzi do inaktywacji substancji leczniczej lub zmiany jej właściwości farmakologicznych poprzez transformację do metabolitów o odmiennej aktywności biologicznej.
Klinicznie istotnym aspektem N-dealkilacji jest jej wpływ na interakcje lekowe oraz zmienność odpowiedzi na leczenie u pacjentów z różną aktywnością enzymów metabolizujących. Polimorfizmy genetyczne w genach kodujących enzymy cytochromu P450 mogą prowadzić do istotnych różnic w szybkości N-dealkilacji, co przekłada się na zindywidualizowaną farmakokinetykę leków u poszczególnych pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torendo Q-Tab 2 mg 2 mg
Produkt leczniczy Torendo Q-Tab w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest biorównoważny z tabletkami powlekanymi Torendo. Rysperydon jest całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w 1-2 godziny, z bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 70% (CV=25%). Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu. Stan stacjonarny rysperydonu osiągany jest w ciągu 1 dnia, natomiast metabolitu 9-hydroksyrysperydonu w 4-5 dni. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu. Farmakokinetyka czynnej frakcji przeciwpsychotycznej (rysperydon + 9-hydroksyrysperydon) jest podobna u osób intensywnie i wolno metabolizujących. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, a 9-hydroksyrysperydonu 24 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70%) i kał (14%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych.
9-hydroksyrysperydon, albumina, białko osoczowe, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dostępność biologiczna względna, dystrybucja rysperydonu, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, izoenzym CYP 2D6, izoenzym cytochromu P450, klirens czynnej frakcji, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm rysperydonu, mikrosom wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wolna frakcja rysperydonu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Durogesic 100 mcg/h
System transdermalny Durogesic dostarcza fentanyl przez 72 godziny, zapewniając wysoką biodostępność około 92%. Po pierwszej aplikacji stężenie fentanylu w surowicy stabilizuje się między 12 a 24 godziną, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po drugiej aplikacji plastra. W stanie stacjonarnym obserwuje się około 40% wzrost AUC i Cₘₐₓ w porównaniu do jednorazowego podania. Fentanyl wykazuje dużą objętość dystrybucji (3-10 l/kg), silne wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz szybki metabolizm w wątrobie głównie przez CYP3A4 do nieaktywnego norfentanylu. Okres półtrwania po 72-godzinnej aplikacji wynosi 20-27 godzin, co jest efektem depot skóry. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 75%) i kałem (około 9%), z mniej niż 10% leku w formie niezmienionej.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, CYP3A4, dyfuzja leku, dysfunkcja wątroby, efekt depot, eliminacja nerkowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fentanyl, keratynocyty, klirens, marskość wątroby, metabolizm leku, minimalne stężenie skuteczne, N-dealkilacja, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, plaster transdermalny, skala Child-Pugh, stan równowagi dynamicznej, system transdermalny, tolerancja na opioidy, uwalnianie leku, wchłanianie leku, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Właściwości farmakokinetyczne
Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między pacjentami zakażonymi HIV a zdrowymi ochotnikami. Po podaniu dawki 300 mg raz na dobę z rytonawirem 100 mg i posiłkiem u pacjentów HIV, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%), Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). Bez rytonawiru (400 mg raz na dobę) wartości te są niższe: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Tmax 2 h, Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Pokarm zwiększa biodostępność atazanawiru, zwłaszcza w połączeniu z rytonawirem, podnosząc AUC o 33% i Cmax o 40%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza, głównie z alfa-1 glikoproteiną i albuminą. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią; okres półtrwania wynosi około 12 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, w tym wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC, co wymaga ostrożności w dawkowaniu.
atazanawir, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, ciąża z HIV, cytochrom P450, farmakokinetyka atazanawiru, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, rytonawir, wirus HIV, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vellofent 267 mcg
Fentanyl, substancja czynna preparatu Vellofent, cechuje się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie z błony śluzowej jamy ustnej oraz wolniejsze z przewodu pokarmowego. Po podaniu podjęzykowym (dawki 133-800 μg) osiąga średnie stężenie maksymalne w osoczu w zakresie 360-2070 pg/ml w czasie 50-90 minut. Biodostępność szacowana jest na około 70%. Fentanyl wykazuje dwufazową dystrybucję, z szybkim osiągnięciem równowagi stężeń w narządach o wysokim przepływie krwi oraz redystrybucją między tkankami głębokimi a osoczem. Wiąże się z białkami osocza w 80-85%, głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a w stanach kwasicy obserwuje się wzrost frakcji wolnego leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i jelitach przez CYP3A4, prowadząc do nieaktywnego farmakologicznie norfentanylu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, a okres półtrwania w końcowej fazie wynosi około 12 godzin.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP3A4, dystrybucja leku, fentanyl, frakcja wolna leku, klirens leku, kwasica, liniowość farmakokinetyki, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfentanyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność dawki, stężenie maksymalne, tabletka podjęzykowa, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 1 mg
Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP 2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%) i Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie: 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla 9-hydroksyrysperydonu. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, z 70% dawki wydalanej z moczem i 14% z kałem. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast całej czynnej frakcji przeciwpsychotycznej około 24 godziny, co determinuje schemat dawkowania. Wchłanianie nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co ułatwia podawanie leku.
9-hydroksyrysperydon, całkowite wchłanianie, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, hydroksylacja, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP 2D6, klirens, metabolizm leku, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, ścieżka metaboliczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wolna frakcja rysperydonu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, związek macierzysty - Leksykon substancji czynnych
Rysperydon – Właściwości farmakokinetyczne
Rysperydon, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z dostępnością biologiczną około 70% (CV=25%) i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon, powstający głównie w wyniku hydroksylacji katalizowanej przez CYP2D6, wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną o okresie półtrwania około 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka tej frakcji jest liniowa i podobna u osób z różnymi fenotypami CYP2D6, eliminując konieczność modyfikacji dawki ze względu na polimorfizm genetyczny. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90%, a 9-hydroksyrysperydon w 77%, a jego dystrybucja obejmuje objętość 1-2 l/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 70% dawki z moczem i 14% z kałem.
9-hydroksyrysperydon, alfa-1-glikoproteina, biorównoważność, CYP2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dostępność biologiczna względna, interakcja farmakokinetyczna, klirens, lek przeciwpsychotyczny, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, przedłużone uwalnianie, roztwór doustny, stan stacjonarny, tabletka powlekana, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebicard 10 mg
Nebiwolol, selektywny beta-adrenolityk β1, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Oba enancjomery (SRRR i RSSS) wykazują wysokie wiązanie z albuminami osocza (odpowiednio 98,1% i 97,9%) oraz objętość dystrybucji w zakresie 10,1-39,4 l/kg. Metabolizm nebiwololu jest intensywny i podlega polimorfizmowi genetycznemu, głównie zależnemu od enzymu CYP2D6, co wpływa na biodostępność leku – u osób z szybkim metabolizmem wynosi ona około 12%, natomiast u wolnych metabolizatorów niemal 100%. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie niezmienionego nebiwololu w osoczu jest około 23-krotnie wyższe u wolnych metabolizatorów, co wymaga indywidualizacji dawkowania, zwłaszcza u tej grupy pacjentów.
albumina osocza, beta-adrenolityk, enancjomer nebiwololu, enzym CYP2D6, faza eliminacji, glukuronid, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, hydroksymetabolit, kwas glukuronowy, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm leku, N-dealkilacja, Nebicard, nebiwolol chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, polimorfizm oksydacyjny, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, szybki metabolizm, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kornam 2 mg
Terazosyna, substancja czynna leku Kornam, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 90% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy w ciągu około 1 godziny. Pokarm opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 1 godzinę i zmniejsza jego wartość, nie wpływając jednak na AUC ani na odpowiedź kliniczną. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się po 3 godzinach od podania i utrzymuje przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi 17,7-30 litrów, a lek wiąże się z białkami osocza w 90-94%. Metabolizm terazosyny zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydrolizę, O-demetylację i N-dealkilację, prowadząc do powstania czterech głównych metabolitów. Średni okres półtrwania wynosi 12 godzin, a klirens nerkowy mieści się w zakresie 9-12,5 ml/min.
biodostępność leku, biotransformacja, drogi żółciowe, efekt hipotensyjny, farmakokinetyka terazosyny, klirens nerkowy, metabolizm leku, N-dealkilacja, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna piperazynowa, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, terazosyna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripilek 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aripilek, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, co wynika z minimalnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w ciągu 3-5 godzin po podaniu, a jego farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez spożycie posiłków wysokotłuszczowych, co ułatwia stosowanie leku. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, zarówno arypiprazolu, jak i aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% pola pod krzywą stężenia (AUC) w stanie stacjonarnym. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6, obejmując dehydrogenację, hydroksylację oraz N-dealkilację. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a eliminacja zachodzi głównie przez przewód pokarmowy (60% radioaktywności) i nerki (27%). Niezmieniony lek jest wydalany w niewielkim stopniu: <1% z moczem i około 18% z kałem.
arypiprazol, białko osocza, biodostępność leku, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka arypiprazolu, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, szybki metabolizer, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wolny metabolizer, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ralik 500 mg
Ranolazyna, substancja czynna leku Ralik, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 4,5 godziny od podania doustnego oraz stanem stacjonarnym po 3 dniach przy dawkowaniu 500 mg dwa razy na dobę. Bezwzględna biodostępność wynosi 35-50% z dużym zróżnicowaniem między pacjentami, a ekspozycja (AUC) rośnie nieproporcjonalnie wraz ze wzrostem dawki (2,5-3-krotny wzrost AUC przy dawce 1000 mg 2×/dobę). Ranolazyna wiąże się w 62% z białkami osocza, głównie z kwaśną alfa-1 glikoproteiną, a jej objętość dystrybucji (Vss) wynosi około 180 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, z istotną zmiennością genetyczną wpływającą na farmakokinetykę, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, u których AUC jest wyższe o 62% przy dawce 500 mg 2×/dobę. Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny, natomiast końcowy okres półtrwania po podaniu doustnym to około 7 godzin, co jest efektem zjawiska flip-flop.
AUC, AUC0-12, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy ludzkiej wątroby, N-dealkilacja, O-demetylacja, objętość dystrybucji, ranolazyna, stan stacjonarny, szybki metabolizm, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zmienność genetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 2 mg
Rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 70% (CV=25%) i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Jego aktywny metabolit, 9-hydroksyrysperydon, powstaje głównie w wyniku metabolizmu wątrobowego przez CYP2D6 i wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, tworząc z rysperydonem czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu (rysperydon) i 4-5 dniach (9-hydroksyrysperydon). Objętość dystrybucji wynosi 1-2 L/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast dla 9-hydroksyrysperydonu i całej czynnej frakcji około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na biodostępność leku.
9-hydroksyrysperydon, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dawkowanie rysperydonu, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hydroksylacja, intensywnie metabolizujący, klirens frakcji, klirens frakcji przeciwpsychotycznej, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, słabo metabolizujący, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Melodyn 35 mcg/h
Buprenorfina, będąca substancją czynną systemu transdermalnego Melodyn, wykazuje wysokie (około 96%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają metabolity N-dealkilobuprenorfina (norbuprenorfina) oraz metabolity sprzężone z kwasem glukuronowym, kluczowe dla inaktywacji i eliminacji. Wydalanie odbywa się głównie przez układ pokarmowy (około 66% w postaci niezmienionej) oraz nerki (około 33% w formie sprzężonej lub zdealkilowanej). Obecność krążenia jelitowo-wątrobowego może wydłużać czas działania buprenorfiny. Badania na modelach zwierzęcych potwierdziły przenikanie leku przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, co ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii kobiet ciężarnych. Stężenia buprenorfiny w tkance mózgowej po podaniu parenteralnym były 2-3 razy wyższe niż po podaniu doustnym, podkreślając wpływ drogi podania na farmakokinetykę.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, działanie ośrodkowe, glukuronidacja, kontrolowane uwalnianie, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolizm buprenorfiny, N-dealkilacja, N-dealkilobuprenorfina, norbuprenorfina, podanie doustne, podanie parenteralne, proces metaboliczny, substancja czynna, system transdermalny, szybkość uwalniania, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept 4 mg
Rysperydon, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 1-4 mg oraz roztworu doustnego, charakteryzuje się wysoką biorównoważnością obu postaci. Po podaniu doustnym wykazuje całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Lek ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Farmakokinetyka tej frakcji jest liniowa i nie wymaga modyfikacji dawkowania w zależności od fenotypu metabolizmu CYP2D6. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i całej czynnej frakcji około 24 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Rysperydon wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90% dla rysperydonu, 77% dla metabolitu) oraz brak istotnego wpływu pokarmu na wchłanianie.
9-hydroksyrysperydon, albumina, bezwzględna dostępność biologiczna, biorównoważność, całkowite wchłanianie, ciężkie zaburzenie, Cmax, CYP2D6, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek przeciwpsychotyczny, metabolit, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, postać leku, roztwór doustny, rysperydon, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybka dystrybucja, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie, wolna frakcja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 30 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Aricogan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99% dla aripiprazolu i jego aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu). Metabolizm aripiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu, który stanowi około 40% AUC leku w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania aripiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz około 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens leku wynosi 0,7 ml/min/kg i jest głównie klirensem wątrobowym.
arypiprazol, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, klirens, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek, procesy metaboliczne, schizofrenia, szybki metabolizer, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit ODT 10 mg
Aripiprazol w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Aribit ODT) charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną wynoszącą 87% oraz umiarkowanym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu, wynoszącym 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji około 4,9 l/kg oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% pola pod krzywą stężenia (AUC) i ma istotny udział w efekcie terapeutycznym. Okres półtrwania leku jest długi i zależy od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, co wskazuje na dominujący klirens wątrobowy. Wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (<1%), natomiast około 18% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej.
albumina, arypiprazol, białko osocza, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, ciężka choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, czas do osiągnięcia Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie substancji czynnej w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anastrozol Teva 1 mg
Anastrozol, substancja czynna leku Anastrozol Teva (1 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 2 godzin na czczo. Spożycie posiłków nie wpływa istotnie na całkowity stopień absorpcji, jedynie nieznacznie zmniejsza szybkość wchłaniania. Po siedmiu dawkach dobowych osiągane jest 90-95% stężenia w stanie stacjonarnym, a kumulacja leku wynosi 3-4-krotnie w porównaniu do pojedynczej dawki. Anastrozol wiąże się z białkami osocza w 40%, co oznacza, że większość leku krąży w postaci wolnej frakcji. Okres półtrwania wynosi 40-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi intensywnie w wątrobie, głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Metabolity są eliminowane głównie przez nerki, a główny metabolit triazol nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
anastrozol, białka osocza, biodostępność leku, Cmax, GFR, ginekomastia, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, interakcje lekowe, klirens leku, kumulacja leku, marskość wątroby, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, stan równowagi dynamicznej, wolna frakcja leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 6 mg
Rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1-2 godzin oraz bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Formulacja tabletki powlekanej wykazuje wysoką względną dostępność biologiczną (94%, CV=10%) w porównaniu z roztworem doustnym, a proces wchłaniania nie jest istotnie modyfikowany przez obecność pokarmu. Rysperydon ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z lekiem macierzystym tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydon i czynna frakcja wykazują dłuższy okres półtrwania około 24 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu.
9-hydroksyrysperydon, alfa-1-glikoproteina kwaśna, analiza farmakokinetyczna, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dawka terapeutyczna, dostępność biologiczna, eliminacja leku, enzym CYP2D6, farmakokinetyka kliniczna, farmakokinetyka leku, frakcja leku, intensywnie metabolizujący, interakcja farmakologiczna, klirens leku, lek przeciwpsychotyczny, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, polimorfizm genetyczny, roztwór doustny, rysperydon, słabo metabolizujący, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symtiver 20 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Symtiver zawiera cynaryzynę (20 mg) oraz dimenhydraminę (40 mg), które po podaniu doustnym charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Okres półtrwania obu substancji wynosi 4-5 godzin i jest niezależny od formy podania (pojedyncza substancja lub preparat złożony). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, przy czym cynaryzyna ulega hydroksylacji pierścieniowej (w tym przez CYP2D6) oraz N-dealkilacji, natomiast dimenhydramina jest metabolizowana przez sekwencyjną N-demetylację trzeciorzędowej aminy z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6.
cynaryzyna, CYP2D6, cytochrom P450, difenhydramina, dimenhydramina, hydroksylacja pierścieniowa, kwas difenylometoksyoctowy, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, N-dealkilacja, okres półtrwania, proces metaboliczny, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancje czynne, Symtiver - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit ODT 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna preparatu Aribit ODT, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 87% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%), głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u metabolizerów szybkich oraz 146 godzin u metabolizerów wolnych. Klirens całkowity leku wynosi 0,7 ml/min/kg i ma charakter głównie wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika w moczu i 60% w kale, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w formie niezmienionej z moczem, a około 18% z kałem.
albuminy osocza, arypiprazol, AUC, biodostępność leku, biotransformacja leku, Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dysfunkcja wątroby, enzym CYP3A4, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzym CYP2D6, klasyfikacja Child-Pugh, klirens arypiprazolu, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces metaboliczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arlevert 20 mg + 40 mg
Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje szybkie wchłanianie obu substancji czynnych z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (t½) cynaryzyny i difenhydraminy wynosi 4-5 godzin, co pozostaje niezmienne niezależnie od formy podania (pojedynczo lub łącznie). Metabolizm cynaryzyny odbywa się głównie przez hydroksylację pierścieniową (częściowo zależną od CYP2D6) oraz N-dealkilację, natomiast dimenhydramina ulega sekwencyjnej N-demetylacji z udziałem enzymów cytochromu P450, w tym CYP2D6. Obie substancje podlegają intensywnym przemianom wątrobowym, co ma kluczowe znaczenie dla ich farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripilek 5 mg
Aripiprazol, substancja czynna leku Aripilek, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz Tmax w zakresie 3-5 godzin, co umożliwia stabilne osiągnięcie stężeń terapeutycznych niezależnie od spożycia posiłków bogatych w tłuszcze. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (pozorna objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć implikacje przy kojarzonym stosowaniu leków o podobnym profilu wiązania. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC w stanie stacjonarnym, co istotnie wpływa na efekt farmakologiczny preparatu.
aktywność CYP2D6, albuminy, arypiprazol, biodostępność doustna, biotransformacja, CYP2D6, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, hydroksylacja, klirens, klirens wątrobowy, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Haloperidol WZF 0,2% 2 mg/ml
Haloperydol charakteryzuje się umiarkowaną dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (60-70%) oraz znaczną zmiennością międzyosobniczą stężeń w osoczu. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 2-6 godzin, a stan stacjonarny po około 1 tygodniu terapii. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (88-92%) oraz dużą objętość dystrybucji (8-21 l/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową i łatwe przenikanie przez barierę krew-mózg. Haloperydol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a okres półtrwania wynosi średnio 24 godziny (zakres 15-37 godzin). Klirens leku waha się od 0,9 do 1,5 l/h/kg, z niższą wartością u osób wolno metabolizujących CYP2D6. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (33%) i kałem (21%), przy czym mniej niż 3% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej.
bariera krew-mózg, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, glukuronidacja, haloperydol, klirens, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, równowaga dynamiczna, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noctis 12,5 mg
Doksylamina w postaci wodorobursztynianu, stosowana w dawce 12,5 mg w preparacie Noctis, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach, co jest istotne dla jej zastosowania jako leku nasennego. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~24%), co umożliwia znaczną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2,5 L/kg). Okres półtrwania wynosi 10-13 godzin u młodych dorosłych, a u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin, co może wpływać na kumulację leku w tej grupie. Metabolizm doksylaminy jest złożony i obejmuje N-demetylację, N-utlenianie, hydroksylację, N-acetylowanie, N-dealkilację oraz rozpad wiązania eterowego, jednak enzymy odpowiedzialne za te procesy nie zostały jeszcze w pełni zidentyfikowane.
albumina, biotransformacja, Cmax, dinordoksylamina, doksylamina wodorobursztynian, eliminacja leku, frakcja wolna leku, hydroksylacja, lek nasenny, metabolizm wątrobowy, N-acetylowanie, N-dealkilacja, N-demetylacja, N-utlenianie, niewydolność nerek, nordoksylamina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rozpad wiązania eterowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Matrifen 50 mikrogramów/godzinę system transdermalny 50 mcg/h
System transdermalny Matrifen umożliwia kontrolowane uwalnianie fentanylu przez 72 godziny, z biodostępnością około 92%. Po aplikacji obserwuje się stopniowy wzrost stężenia fentanylu w surowicy, osiągający stabilny poziom między 12 a 24 godziną, utrzymujący się przez kolejne 48 godzin. Stan równowagi dynamicznej (steady-state) osiągany jest pod koniec drugiej aplikacji plastra. W stanie stacjonarnym AUC oraz Cmax są około 40% wyższe niż po jednorazowym podaniu, co wskazuje na kumulację leku. Istotne jest unikanie przedwczesnej wymiany plastra, gdyż np. wymiana po 24 godzinach zamiast 72 może zwiększyć stężenie fentanylu o 14% (0-26%). Temperatura skóry znacząco wpływa na absorpcję – podgrzewanie plastra przez 10 godzin może podwoić AUC i zwiększyć stężenie o 61%. Fentanyl charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (3-10 l/kg), wysokim wiązaniem z białkami osocza (~95%) oraz zdolnością do przenikania bariery krew-mózg, co warunkuje jego silne działanie analgetyczne. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, a metabolity są nieaktywne farmakologicznie. Po 72 godzinach okres półtrwania wynosi 20-27 godzin, co jest 2-3 razy dłuższe niż po podaniu dożylnym, a klirens całkowity po podaniu i.v. wynosi 34-66 l/h. Fentanyl jest wydalany głównie przez nerki (75% dawki, głównie metabolity) i w mniejszym stopniu z kałem (9%).
białka osocza, biodostępność, cytochrom P450 3A4, działanie analgetyczne, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, gradient stężeń, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens całkowity, marskość wątroby, metabolit, metabolizm fentanylu, minimalne stężenie skuteczne, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi dynamicznej, system transdermalny, tolerancja na opioidy, wchłanianie leku, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Doksylamina – Właściwości farmakokinetyczne
Doksylamina, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach (około 120 ng/ml), a w preparatach o zmodyfikowanym uwalnianiu po około 4,5 godziny. Efekt nasenny pojawia się już po 30 minutach i utrzymuje się przez 6-8 godzin, osiągając szczyt działania w 1-3 godziny, co wskazuje na złożoną farmakodynamikę. Pokarm opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmax, jednak całkowita ekspozycja (AUC) pozostaje niezmieniona. Doksylamina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~24%), dużą objętością dystrybucji (2,5 L/kg) oraz zdolnością do przenikania bariery krew-mózg, co tłumaczy jej działanie ośrodkowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP1A2 i CYP2C9, a główne metabolity to N-desmetylo- i N,N-didesmetylo-doksyloamina. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 10-13 godzin u dorosłych, wydłużając się do 12-16 godzin u osób starszych.
albumina, bariera krew-mózg, cytochrom P450, doksylamina, dystrybucja do tkanek, działanie ośrodkowe, działanie przeciwhistaminowe, efekt kliniczny, efekt nasenny, faza eliminacji, hydroksylacja, indukcja enzymów, jelito czcze, kumulacja substancji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, metabolizm doksylaminy, N-acetylacja, N-dealkilacja, N-demetylacja, N-desmetylo-doksyloamina, N-utlenianie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydoksyna, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, receptor H1, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sanergy Heavy 5 mg/ml
Sanergy Heavy zawiera bupiwakainę chlorowodorku bezwodnego, charakteryzującą się wysoką lipofilnością (współczynnik podziału olej/woda 27,5), co umożliwia efektywną dystrybucję w tkankach bogatych w lipidy. Po podaniu podpajęczynówkowym bupiwakaina wykazuje dwufazowe wchłanianie z okresami półtrwania około 50 minut i 400 minut, z dużymi wahaniami indywidualnymi. Powolne wchłanianie z przestrzeni podpajęczynówkowej powoduje dłuższy pozorny okres półtrwania w porównaniu do podania dożylnego. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu podpajęczynówkowym wynosi około 0,4 mg/mL na każde 100 mg leku, co jest relatywnie niskie i wynika z małej dawki oraz wolnego wchłaniania.
aromatyczna hydroksylacja, bupiwakaina, chlorowodorek bupiwakainy, cytochrom P450 3A4, dystrybucja w organizmie, klirens bupiwakainy, klirens osocza, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, przestrzeń podpajęczynówkowa, stężenie bupiwakainy w osoczu, współczynnik ekstrakcji wątrobowej, współczynnik podziału olej/woda, znieczulenie podpajęczynówkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagilina Accord, zawierająca 1 mg rasagiliny w postaci winianu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,5 godziny i bezwzględną dostępnością biologiczną około 36%. Podanie z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednakże zmiana AUC nie jest na tyle znacząca, by wymagać modyfikacji dawkowania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (243 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%). Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP1A2, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi od 0,6 do 2 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, izotop 14C, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rasagilina, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 30 mg
Arpiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu 3-5 godzin. Lek wykazuje minimalny metabolizm przedukładowy, a spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa na jego farmakokinetykę. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a zarówno arypiprazol, jak i jego aktywny metabolit dehydroarypiprazol wiążą się z białkami osocza w ponad 99%. Metabolizm wątrobowy odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, z udziałem trzech szlaków: dehydrogenacji, hydroksylacji i N-dealkilacji. Aktywny metabolit stanowi około 40% AUC arypiprazolu, co podkreśla jego znaczenie w działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością enzymu. Całkowity klirens leku to 0,7 ml/min/kg, głównie wątrobowy.
aktywny metabolit, arypiprazol, białko osocza, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dystrybucja pozanaczyniowa, klirens arypiprazolu, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gasprid 5 mg
Cyzapryd, substancja czynna leku Gasprid, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jego biodostępność wynosi jedynie 40-50% z powodu intensywnego metabolizmu jelitowego i efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po podaniu, a biodostępność wzrasta przy przyjmowaniu leku 15 minut przed posiłkiem. Cyzapryd wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,5%), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, prowadząc do powstania metabolitu norcyzaprydu, a okres półtrwania wynosi około 10 godzin. Kinetyka leku jest liniowa w dawkach 5-20 mg, z minimalnymi stężeniami (Cmin) w stanie stacjonarnym wynoszącymi 10-20 ng/ml dla dawki 5 mg i 20-40 ng/ml dla dawki 10 mg, podawanych trzykrotnie na dobę.
białko osocza, biodostępność, Cmax, Cmin, cytochrom P450, cyzapryd, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, hydroksylacja aromatyczna, interakcja lekowa, kinetyka liniowa, metabolizm jelitowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norcyzapryd, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie minimalne, stężenie w surowicy krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Titlodine 2 mg
Lek Titlodine, zawierający tolterodyny winian w dawkach 2 mg i 4 mg, w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po około 4 godzinach (zakres 2-6 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania. Biodostępność bezwzględna tolterodyny jest zależna od fenotypu metabolicznego: u osób intensywnie metabolizujących (93% populacji) wynosi 17%, a u wolno metabolizujących (7% populacji) 65%. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orosomukoidem, z frakcjami wolnymi odpowiednio 3,7% i 36%. Objętość dystrybucji wynosi 113 l, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 (hydroksylacja) u intensywnie metabolizujących oraz CYP3A4 (N-dealkilacja) u wolno metabolizujących. Klirens całkowity u intensywnie metabolizujących to około 30 l/h, natomiast u wolno metabolizujących jest znacznie zmniejszony, co skutkuje około 7-krotnie wyższymi stężeniami tolterodyny w surowicy.
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, farmakokinetyka, fenotyp metaboliczny, hydroksylacja, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, klirens inuliny, kwaśna α1-glikoproteina, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, orosomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, stan stacjonarny, ugrupowanie farmakologicznie czynne, winian tolterodyny, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 10 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Arpixor dostępnego w dawkach 5-30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax 3-5 godzin). Lek wykazuje minimalny efekt pierwszego przejścia i nie jest istotnie wpływany przez spożycie tłustych posiłków, co umożliwia podawanie niezależnie od jedzenia. Arypiprazol ma dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC arypiprazolu w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania leku jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z wydalaniem 27% radioaktywności z moczem i 60% z kałem; niezmieniony arypiprazol stanowi mniej niż 1% w moczu i około 18% w kale.
absorpcja doustna, albuminy surowicy, arypiprazol, AUC, białka osocza, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, szybki metabolizer, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupivacaine Spinal Grindeks 5 mg/ml
Bupiwakaina, stosowana w postaci roztworu do wstrzykiwań 5 mg/ml (Bupivacaine Spinal Grindeks), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po podaniu do przestrzeni podpajęczynówkowej. Charakteryzuje się wysoką lipofilnością oraz znacznym, 96% stopniem wiązania z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję i farmakodynamiczne działanie. Po podaniu podpajęczynówkowym obserwuje się dwufazowy profil wchłaniania z okresem półtrwania fazy szybkiej 50 minut oraz fazy wolnej 408 minut, co wydłuża okres eliminacji w porównaniu do podania dożylnego (2,7 godz.). Maksymalne stężenie w osoczu po dawce 20 mg wynosi około 0,1 mg/ml, a po dawce 100 mg około 0,4 mg/ml. Całkowity osoczowy klirens po podaniu dożylnym wynosi 0,58 l/min, a objętość dystrybucji w stanie równowagi to 73 l. Bupiwakaina łatwo przenika przez barierę łożyskową, osiągając równowagę w odniesieniu do niezwiązanej substancji czynnej, a jej stężenie w mleku matki jest na tyle niskie, że nie stanowi zagrożenia dla niemowląt karmionych piersią.
4-hydroksy-bupiwakaina, aromatyczne uwodornienie, bariera łożyskowa, białka osocza, bupiwakaina, cytochrom P450, enzym wątrobowy, farmakokinetyka, klirens osoczowy, metabolit bupiwakainy, metabolizm wątrobowy, mleko matki, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja wątrobowa, pipekolilksylidyna, przestrzeń podpajęczynówkowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, właściwości fizykochemiczne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 4 mg
Rysperydon, substancja czynna leku Orizon (dostępnego w dawkach 0,5 mg do 4 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 1-2 godziny oraz bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Metabolizowany jest głównie do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu przez izoenzym CYP2D6, co tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (90% dla rysperydonu, 77% dla metabolitu). Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem około 70% dawki w moczu i 14% w kale. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i całej czynnej frakcji około 24 godziny. Farmakokinetyka czynnej frakcji jest podobna u osób intensywnie i słabo metabolizujących CYP2D6, a stężenie w osoczu rośnie proporcjonalnie do dawki, co ułatwia dawkowanie.
9-hydroksyrysperydon, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, farmakokinetyka, izoenzym CYP 2D6, klirens frakcji, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, rysperydon, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wolna frakcja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 30 mg
Farmakokinetyka arypiprazolu, substancji czynnej leku Tractiva, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 3-5 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 L/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Arypiprazol jest metabolizowany w wątrobie głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a jego aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC macierzystego związku. Okres półtrwania różni się w zależności od polimorfizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizatorów i 146 godzin u wolnych metabolizatorów. Całkowity klirens wynosi 0,7 mL/min/kg, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika w moczu i 60% w kale.
antagonizm receptorowy, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, biodostępność doustna, częściowy agonizm, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, hydroksylacja, kamica żółciowa, klirens wątrobowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolit arypiprazolu, metabolizm przedukładowy, mineralizacja kości, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo receptorowe, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor dopaminowy, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, toksyczność płodowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tractiva 20 mg
Arypiprazol charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (87%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 4,9 L/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%), głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% AUC leku macierzystego. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu CYP2D6 i wynosi od 75 do 146 godzin, co ma istotne znaczenie dla dawkowania i monitorowania terapii. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobowo-żółciową, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku z moczem (<1%).
aripiprazol, badanie toksykologiczne, cytochrom P450, dehydroaripiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, działanie teratogenne, efekt pierwszego przejścia, fenotyp szybkiego metabolizmu, hydroksylacja, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kamica żółciowa, klirens wątrobowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny enzymu, powinowactwo do białek osocza, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagilina Synthon 1 mg
Rasagilina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 0,5 godziny, z biodostępnością około 36%. Spożycie posiłków o wysokiej zawartości tłuszczu zmniejsza Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednak brak istotnego wpływu na AUC pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji wynosi 243 l, a lek wiąże się z białkami osocza w 60-70%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP1A2, prowadząc do powstania metabolitów 1-aminoindanu oraz 3-hydroksy-N-propargylo-1-aminoindanu i 3-hydroksy-1-aminoindanu, które są eliminowane głównie z moczem (62,6%) w postaci sprzężonych glukuronianów. Okres półtrwania wynosi 0,6-2 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor enzymatyczny, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rasagilina, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 5 mg
Arypiprazol charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, obejmującym dobre wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 3-5 godzin oraz wysoką bezwzględną biodostępność na poziomie 87%. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa na farmakokinetykę leku, co ułatwia jego stosowanie. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99%), głównie albuminą. Arypiprazol jest metabolizowany w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, głównie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% całkowitego AUC arypiprazolu, co wskazuje na jego istotny udział w działaniu terapeutycznym. Okres półtrwania leku jest zależny od fenotypu CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, głównie wątrobowy, a wydalanie odbywa się w 27% z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w formie niezmienionej z moczem.
albumina, arypiprazol, AUC, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, enzymy metabolizujące, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, szlak metaboliczny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydroxyzinum VP 25 mg
Hydroksyzyna chlorowodorek charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) około 30 ng/ml po dawce 25 mg i 70 ng/ml po dawce 50 mg w czasie około 2 godzin. Biodostępność doustna wynosi 80% w porównaniu do podania domięśniowego. Lek wykazuje szeroką dystrybucję, z pozorną objętością dystrybucji u dorosłych 7-16 l/kg masy ciała, a jego zdolność do penetracji tkanek, w tym skóry i bariery krew-mózg, tłumaczy skuteczność w leczeniu świądu i działanie ośrodkowe. Hydroksyzyna jest intensywnie metabolizowana do cetyryzyny (około 45% dawki), która wykazuje aktywność farmakologiczną, oraz innych metabolitów o długim okresie półtrwania (~59 godzin). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4/5, co ma znaczenie przy interakcjach lekowych. Okres półtrwania hydroksyzyny u dorosłych wynosi średnio 14 godzin (zakres 7-20 godzin), a klirens około 13 ml/min/kg. Wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (0,8%), natomiast cetyryzyna jest wydalana w 25% po podaniu doustnym.
bariera biologiczna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, cetyryzyna, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dehydrogenaza alkoholowa, dystrybucja leku, hemodializa, hydroksyzyna chlorowodorek, izoenzym CYP3A4/5, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolizm leku, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pierwotna żółciowa marskość wątroby, podanie domięśniowe, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przenikanie do skóry, receptor H1, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie leku, zakres ekspozycji AUC - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Nastrol 1 mg
Anastrozol, stosowany w dawce 1 mg w preparacie Apo-Nastrol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 2 godzin po podaniu na czczo. Po 7 dniach stosowania stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 90-95% wartości maksymalnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jego okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin. Metabolizm anastrozolu zachodzi głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a głównym metabolitem jest triazol, nieaktywny wobec aromatazy. Mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową.
anastrozol, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anastrozolu, GFR, ginekomastia pokwitaniowa, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, klirens anastrozolu, marskość wątroby, metabolit, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny leku, wchłanianie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Transtec 70 mcg/h 70 mcg/h (40 mg)
Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~96%) oraz zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację do norbuprenorfiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (ok. 2/3 substancji w formie niezmienionej) oraz z moczem (ok. 1/3 w formie sprzężonej lub zdealkilowanej). Udział w krążeniu jelitowo-wątrobowym wpływa na przedłużone działanie leku. Po aplikacji plastra Transtec buprenorfina jest stopniowo wchłaniana przez skórę, co skutkuje stabilnym profilem stężenia w surowicy z osiągnięciem minimalnego poziomu terapeutycznego 100 pg/ml po 12-24 godzinach oraz maksymalnym stężeniem (Cmax) 200-300 pg/ml przy dawce 35 μg/h, osiąganym po 60-80 godzinach (tmax). Po usunięciu plastra okres półtrwania wynosi około 30 godzin (22-36 h), co odzwierciedla wolniejszą eliminację wynikającą z przedłużonego wchłaniania z warstw skóry.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, buprenorfina, Cmax, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, matryca polimerowa, metabolizm buprenorfiny, N-dealkilacja, norbuprenorfina, okres półtrwania, powierzchnia uwalniająca, proporcjonalność dawki, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, system transdermalny, szybkość uwalniania, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 5 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan dostępnego w dawkach 5, 10, 15 i 30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (87%) po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: u szybkich metabolizerów wynosi około 75 godzin, a u wolnych metabolizerów około 146 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobową, z klirensem całkowitym 0,7 ml/min/kg, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% arypiprazolu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
Aricogan, arypiprazol, biodostępność, choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izotop węgla, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept 3 mg
Rysperydon, lek przeciwpsychotyczny, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 1-2 godzin oraz bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV 25%). Biodostępność z tabletek powlekanych jest zbliżona do roztworu doustnego (94%, CV 10%), a pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Rysperydon i jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon tworzą czynną frakcję przeciwpsychotyczną, której farmakokinetyka jest liniowa i osiąga stan stacjonarny odpowiednio po 1 dniu i 4-5 dniach stosowania. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6, z polimorfizmem genetycznym wpływającym na szybkość przemiany, jednak całkowita ekspozycja czynnej frakcji jest podobna u wszystkich pacjentów. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji około 24 godziny.
9-hydroksyrysperydon, aktywność farmakologiczna, biodostępność, biorównoważność, całkowite wchłanianie, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, CYP2D6, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dostępność biologiczna względna, farmakokinetyka rysperydonu, izoenzym cytochromu P450, klirens frakcji, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek przeciwpsychotyczny, liniowość farmakokinetyki, metabolizm leku, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoba intensywnie metabolizująca, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, szybka dystrybucja, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wolna frakcja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egistrozol 1 mg
Anastrozol, substancja czynna leku Egistrozol (1 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu około 2 godzin. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Stan stacjonarny stężenia anastrozolu (90%-95% docelowego stężenia) uzyskuje się po 7 dniach stosowania, z kumulacją leku na poziomie 3-4-krotności dawki początkowej. Anastrozol wiąże się z białkami osocza w 40%, a jego okres półtrwania wynosi 40-50 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
anastrozol, aromataza, biotransformacja, dystrybucja leku, farmakokinetyka, funkcja nerek, ginekomastia, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolizm i eliminacja, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres pokwitania, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu krwi, triazol, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz Tmax wynoszącym 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC i wykazuje podobne powinowactwo do receptorów dopaminowych jak związek macierzysty. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, dominującą rolę odgrywa klirens wątrobowy, a eliminacja z moczem jest minimalna (<1% niezmienionego leku).
albuminy osocza, arypiprazol, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja arypiprazolu, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna leku, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, receptor dopaminowy, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 10 mg
Arypiprazol cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 87%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 3-5 godzin po podaniu. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez spożycie pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczów, co ułatwia stosowanie bez konieczności dostosowywania do posiłków. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (4,9 l/kg) oraz silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Arypiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, głównie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację, a jego aktywny metabolit – dehydroarypiprazol – odpowiada za około 40% AUC leku macierzystego, co podkreśla jego istotny wkład w efekt farmakologiczny.
arypiprazol, biodostępność doustna, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, efekt pierwszego przejścia, enzymy CYP, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolizer szybki, metabolizer wolny, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole +pharma 15 mg
Arypiprazol wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (87%) oraz szybkie osiąganie maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albuminy). Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację oraz N-dealkilację. Aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC leku, co ma istotne znaczenie farmakodynamiczne. Okres półtrwania arypiprazolu jest zmienny i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów CYP2D6 oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów, co wpływa na dawkowanie i monitorowanie terapii. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 60% radioaktywnego materiału z kałem i 27% z moczem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w formie niezmienionej z moczem.
arypiprazol, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja, działanie teratogenne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, genotoksyczność, hydroksylacja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, kamica żółciowa, klirens, klirens wątrobowy, lipofuscyna, metabolizm, metabolizm przedukładowy, mineralizacja kości, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, rakotwórczość, szybki metabolizer, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie, wiązanie z białkami surowicy, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xyzal 5 mg
Lewocetyryzyna, substancja czynna leku Xyzal, podawana doustnie w dawce 5 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z szybkim wchłanianiem i osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 270 ng/ml po 0,9 godziny. Stan stacjonarny ustala się po 2 dniach stosowania. Lek wiąże się w 90% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji 0,4 l/kg i jest eliminowany głównie przez nerki (85,4% dawki z moczem), z okresem półtrwania około 7,9 ± 1,9 godziny u dorosłych. Metabolizm jest minimalny (<14%), głównie przez CYP3A4, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP, co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Klirens leku jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek, zwłaszcza u osób ze schyłkową niewydolnością, gdzie klirens jest zmniejszony o około 80%.
bariera krew-mózg, białko osocza, cetyryzyna, dichlorowodorek lewocetyryzyny, działanie farmakodynamiczne, enancjomer, hemodializa, inhibitor enzymatyczny, izoenzym CYP, klirens całkowity, klirens kreatyniny, lewocetyryzyna, marskość wątroby, metabolizm leku, N-dealkilacja, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, przebieg liniowy, przesączanie kłębuszkowe, racemat, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z tauryną, stężenie maksymalne, utlenianie pierścienia aromatycznego, wchłanianie leku, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebicard 5 mg
Nebiwolol jest lipofilnym, kardioselektywnym beta-blokerem, który nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani działania stabilizującego błonę komórkową. Jego unikalną cechą jest działanie rozszerzające naczynia krwionośne poprzez mechanizm zależny od tlenku azotu. Po podaniu doustnym oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane, a biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez cytochrom CYP2D6, co powoduje znaczne różnice farmakokinetyczne u pacjentów z różnym fenotypem metabolicznym. U osób z szybkim metabolizmem biodostępność wynosi około 12%, natomiast u wolnych metabolizerów niemal 100%. Maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu jest u nich około 23-krotnie wyższe, a po uwzględnieniu aktywnych metabolitów różnica ta wynosi 1,3-1,4 raza.
albuminy, biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, glukuronidy, hydroksylacja alicykliczna, hydroksylacja aromatyczna, hydroksymetabolity, kwas glukuronowy, lek beta-adrenergiczny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, szybki metabolizm, tlenek azotu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, zależność dawka-efekt - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept Consta 50 mg
Rispolept Consta, zawierający rysperydon w dawkach 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest preparatem o przedłużonym uwalnianiu podawanym domięśniowo co 2 tygodnie. Wchłanianie leku jest całkowite, lecz przebiega w trzech fazach: początkowe uwolnienie <1% dawki, około 3-tygodniowy okres latencji oraz główna faza uwalniania trwająca od 4. do 7. tygodnia. W związku z tym konieczne jest stosowanie uzupełniającej terapii doustnej w pierwszych 3 tygodniach. Rysperydon charakteryzuje się objętością dystrybucji 1-2 l/kg, wysokim wiązaniem z białkami osocza (90% dla rysperydonu, 77% dla 9-hydroksyrysperydonu) oraz metabolizmem głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu) z fazą eliminacji trwającą do 7-8 tygodni po ostatnim wstrzyknięciu. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 25-50 mg.
9-hydroksyrysperydon, aktywna frakcja przeciwpsychotyczna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, kwaśna glikoproteina alfa 1, lek przeciwpsychotyczny, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, objętość dystrybucji, polimorfizm genetyczny CYP2D6, rysperydon, schizofrenia, skala ESRS, skala PANSS, słaby metabolizm, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wolna frakcja leku, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Właściwości farmakokinetyczne
Anastrozol wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) około 2 godzin po podaniu na czczo. Pokarm nie wpływa istotnie na stopień wchłaniania, jedynie nieznacznie zmniejsza szybkość absorpcji, co nie ma klinicznego znaczenia przy dawkowaniu raz na dobę. Po 7 dniach stosowania stężenie leku osiąga 90-95% wartości stacjonarnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Anastrozol wiąże się z białkami osocza w 40%, co oznacza, że większość leku pozostaje w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin, natomiast u dzieci około 2 dni, co wskazuje na różnice farmakokinetyczne między grupami wiekowymi. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a metabolity są wydalane głównie z moczem; mniej niż 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
droga eliminacji, farmakokinetyka anastrozolu, ginekomastia, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, klirens anastrozolu, maksymalne stężenie, marskość wątroby, menopauza, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie nerkowe