pochodna 5-hydroksymetylowa

Pochodna 5-hydroksymetylowa (5-hydroxymethylcytosine, 5-hmC) to zmodyfikowana zasada azotowa powstająca w wyniku utleniania 5-metylocytozyny (5-mC) przez enzymy z rodziny TET (ten-eleven translocation). Jest to ważny epigenetyczny marker, który pełni kluczową rolę w regulacji ekspresji genów.

W kontekście klinicznym, poziom 5-hmC może służyć jako biomarker w diagnostyce różnych stanów patologicznych, szczególnie nowotworów. Badania wykazały, że globalne obniżenie poziomu 5-hmC występuje w wielu typach nowotworów, w tym w raku jelita grubego, płuc, prostaty i trzustki, co może mieć znaczenie diagnostyczne i prognostyczne.

Pochodna 5-hydroksymetylowa odgrywa również istotną rolę w rozwoju embrionalnym, różnicowaniu komórek macierzystych oraz funkcjonowaniu tkanki nerwowej. Zaburzenia w metabolizmie 5-hmC wiążą się z wieloma chorobami neurodegeneracyjnymi, w tym chorobą Alzheimera i Parkinsona, co czyni ją potencjalnym celem terapeutycznym.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Tolterodyna – Właściwości farmakodynamiczne

Tolterodyna jest selektywnym, kompetycyjnym antagonistą receptorów muskarynowych, wykazującym preferencyjne działanie na mięsień wypieracza pęcherza moczowego, co skutkuje zmniejszeniem częstości skurczów, mikcji oraz epizodów nagłego nietrzymania moczu. Jej metabolit 5-hydroksymetylowy odgrywa istotną rolę terapeutyczną, zwłaszcza u pacjentów z aktywnym enzymem CYP2D6, intensywnie metabolizujących lek. W badaniach klinicznych III fazy, stosowanie tolterodyny w dawce 4 mg raz na dobę przez 12 tygodni wykazało istotne statystycznie zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu o 11,8 (54%) w porównaniu do 6,9 (28%) w grupie placebo (p < 0,001), redukcję liczby mikcji o 1,8 (13%) vs 1,2 (8%) (p = 0,005) oraz wzrost średniej objętości moczu podczas mikcji o 34 ml (27%) vs 14 ml (12%) (p < 0,001). Efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 4 tygodniach terapii, a subiektywna poprawa dolegliwości pęcherzowych została zgłoszona przez 23,8% pacjentów leczonych tolterodyną w porównaniu do 15,7% w grupie placebo.
badanie urodynamiczne, CYP2D6, epizod nietrzymania moczu, gruczoł ślinowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwskurczowy, lek spazmolityczny, metabolit tolterodyny, mięsień wypieracz pęcherza, mikcja, model farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, nietrzymanie moczu, objętość moczu, odstęp QT, odstęp QTcF, parcie naglące czuciowe, parcie naglące ruchowe, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, receptor muskarynowy, stężenie maksymalne, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tolterodyna, wydłużenie odstępu QTc
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranolteril 2 mg

Tolterodyna, będąca antagonistą receptorów muskarynowych o selektywnym działaniu na pęcherz moczowy, wykazuje skuteczność w leczeniu zaburzeń funkcji pęcherza, zwłaszcza w redukcji częstości mikcji i epizodów nietrzymania moczu. W badaniach klinicznych z dawką 2 mg podawaną dwa razy na dobę, po 4 i 12 tygodniach terapii, odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie częstości oddawania moczu o 14-20%, redukcję epizodów nietrzymania moczu o 26-47% oraz wzrost średniej objętości mikcji o 6-22%. Efekt terapeutyczny pojawia się już po 4 tygodniach stosowania, a metabolit 5-hydroksymetylowy tolterodyny przyczynia się do utrzymania działania u pacjentów z szybkim metabolizmem. W badaniach urodynamicznych lek wykazał przewagę u pacjentów z postacią ruchową naglącego parcia na mocz, natomiast u pacjentów z postacią czuciową nie stwierdzono istotnej różnicy względem placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie EKG, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, częstomocz, częstość mikcji, enzym CYP2D6, epizod nietrzymania moczu, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm tolterodyny, naglące parcie na mocz, nietrzymanie moczu, odstęp QT, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, selektywność tkankowa, ślinianki, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tolterodyna, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Defur 4 mg

Defur zawiera tolterodyny winian w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, będący antagonistą receptorów muskarynowych o wysokiej selektywności wobec pęcherza moczowego. Tolterodyna wykazuje działanie terapeutyczne w leczeniu parcia naglącego i nietrzymania moczu, z efektem obserwowanym po około 4 tygodniach terapii. W badaniu klinicznym III fazy, stosowanie tolterodyny SR 4 mg raz na dobę skutkowało istotnym zmniejszeniem liczby epizodów nietrzymania moczu o średnio 11,8 epizodów tygodniowo (-54%) w porównaniu do placebo (-6,9 epizodów, -28%), z p < 0,001. Dodatkowo, odnotowano redukcję liczby mikcji o 1,8 na dobę (-13%) oraz wzrost średniej objętości moczu podczas mikcji o 34 ml (+27%), oba parametry istotne statystycznie (p = 0,005 i p < 0,001). Po 12 tygodniach 23,8% pacjentów leczonych tolterodyną zgłaszało brak lub minimalne problemy z pęcherzem, w porównaniu do 15,7% w grupie placebo. Badania urodynamiczne wskazały na skuteczność leku głównie u pacjentów z postacią ruchową parcia naglącego, bez jednoznacznej przewagi nad placebo w postaci czuciowej.
antagonista receptora muskarynowego, badanie elektrokardiograficzne, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, CYP2D6, metabolit tolterodyny, mikcja, nasilony metabolizm, nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu z parcia, odstęp QT, odstęp QTc, odstęp QTcF, parcie naglące, parcie naglące czuciowe, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, ślinianki, stężenie maksymalne, winian tolterodyny, wolny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Titlodine 2 mg

Lek Titlodine, zawierający tolterodyny winian w dawkach 2 mg i 4 mg, w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po około 4 godzinach (zakres 2-6 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania. Biodostępność bezwzględna tolterodyny jest zależna od fenotypu metabolicznego: u osób intensywnie metabolizujących (93% populacji) wynosi 17%, a u wolno metabolizujących (7% populacji) 65%. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orosomukoidem, z frakcjami wolnymi odpowiednio 3,7% i 36%. Objętość dystrybucji wynosi 113 l, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 (hydroksylacja) u intensywnie metabolizujących oraz CYP3A4 (N-dealkilacja) u wolno metabolizujących. Klirens całkowity u intensywnie metabolizujących to około 30 l/h, natomiast u wolno metabolizujących jest znacznie zmniejszony, co skutkuje około 7-krotnie wyższymi stężeniami tolterodyny w surowicy.
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, farmakokinetyka, fenotyp metaboliczny, hydroksylacja, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, klirens inuliny, kwaśna α1-glikoproteina, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, orosomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, stan stacjonarny, ugrupowanie farmakologicznie czynne, winian tolterodyny, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Urimper 2 mg

Tolterodyna, substancja czynna leku Urimper, jest antagonistą kompetycyjnym receptorów muskarynowych o selektywnym działaniu na mięsień wypieracz pęcherza moczowego, co skutkuje hamowaniem niekontrolowanych skurczów i zmniejszeniem objawów nadreaktywności pęcherza. Lek wykazuje większą selektywność względem pęcherza niż gruczołów ślinowych, co ogranicza działania niepożądane, takie jak suchość w jamie ustnej. Efekt terapeutyczny jest wynikiem działania zarówno tolterodyny, jak i jej aktywnego metabolitu – pochodnej 5-hydroksymetylowej, szczególnie istotnego u pacjentów z nasilonym metabolizmem. Preparat w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (2 mg lub 4 mg) zapewnia stabilne stężenie substancji czynnej i umożliwia dawkowanie raz na dobę, co sprzyja przestrzeganiu terapii.
antagonista receptorów muskarynowych, częstość oddawania moczu, gruczoł ślinowy, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, mięsień wypieracz pęcherza moczowego, mikcja, nadreaktywność pęcherza, nietrzymanie moczu, objętość wydalanego moczu, pochodna 5-hydroksymetylowa, przedłużone uwalnianie, selektywność tkankowa, stężenie terapeutyczne substancji czynnej, suchość jamy ustnej, tolterodyna, zaburzenie funkcji pęcherza moczowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urimper 4 mg

Tolterodyna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (około 4 godziny, zakres 2-6 godzin) oraz okresem półtrwania zależnym od fenotypu metabolicznego pacjenta: około 6 godzin u osób intensywnie metabolizujących (CYP2D6 aktywny) i około 10 godzin u słabo metabolizujących (niedobór CYP2D6). Biodostępność leku wynosi 17% u metabolizujących intensywnie i 65% u słabo metabolizujących. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją wolną odpowiednio 3,7% i 36%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu, a następnie do kwasu 5-karboksylowego i jego pochodnych, które stanowią większość wydalanych metabolitów (51% i 29% w moczu). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania, a przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP2D6, dawka terapeutyczna, dealkilacja, działanie kliniczne, eliminacja, farmakokinetyka, GFR, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens inuliny, klirens tolterodyny, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolit karboksylowany, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, orozomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, polimorfizm enzymatyczny, stan stacjonarny, tolterodyna, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urimper 2 mg

Tolterodyna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 4 godzinach (zakres 2-6 godzin). Okres półtrwania wynosi około 6 godzin u pacjentów z nasilonym metabolizmem oraz około 10 godzin u osób ze słabym metabolizmem (deficyt CYP2D6). Biodostępność leku wynosi 17% u intensywnie metabolizujących i 65% u słabo metabolizujących, co wynika z polimorfizmu enzymu CYP2D6. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją wolną odpowiednio 3,7% i 36%. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 4 dni, a spożycie posiłków nie wpływa na biodostępność, co ułatwia stosowanie leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 i CYP3A4, a lek jest wydalany głównie z moczem (77% dawki), głównie w postaci metabolitów karboksylowanych i dealkilowanych.
biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP2D6, klirens inuliny, klirens tolterodyny, kwas 5′-karboksylowy, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, orozomukoid, pacjent intensywnie metabolizujący, pacjent słabo metabolizujący, parametry farmakokinetyczne, pochodna 5-hydroksymetylowa, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, tolterodyna o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Uroflow SR 4 mg

Uroflow SR, zawierający tolterodynę w postaci winianu (kod ATC: G04BD07), jest lekiem urologicznym o działaniu spazmolitycznym, stosowanym w leczeniu schorzeń układu moczowo-płciowego. Tolterodyna działa jako kompetycyjny antagonista receptorów muskarynowych, wykazując większą selektywność wobec pęcherza moczowego niż ślinianek, co przekłada się na korzystny profil terapeutyczny i ograniczenie działań niepożądanych. Metabolit 5-hydroksymetylowy tolterodyny odgrywa istotną rolę u pacjentów z nasilonym metabolizmem. Efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 4 tygodniach terapii. W badaniach klinicznych III fazy, po 12 tygodniach stosowania dawki 4 mg raz na dobę, odnotowano istotne zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu o 11,8 (54%) w porównaniu do placebo (-6,9; 28%), redukcję mikcji o 1,8 (13%) oraz wzrost objętości moczu podczas mikcji o 34 ml (27%). Subiektywna poprawa stanu pęcherza została zgłoszona przez 23,8% pacjentów w grupie leczonej, w porównaniu do 15,7% w grupie placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, częste oddawanie moczu, działanie niepożądane, mikcja, model farmakokinetyczny, nasilony metabolizm, nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu z nagłym parciem, odstęp QT, parcie naglące, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, profil metaboliczny, układ moczowo-płciowy, winian tolterodyny, wolny metabolizm, zapis EKG