orozomukoid
Orozomukoid, znany również jako alfa-1-kwaśna glikoproteina (AGP), to białko ostrej fazy produkowane głównie przez hepatocyty. Jego stężenie w surowicy wzrasta 2-5 razy podczas stanów zapalnych, zakażeń, urazów oraz niektórych chorób nowotworowych.
Fizjologicznie orozomukoid pełni rolę transportera leków w osoczu, szczególnie dla substancji o charakterze zasadowym. Białko to wpływa na wiązanie i biodostępność wielu leków, co ma istotne znaczenie w farmakoterapii. Dodatkowo wykazuje właściwości immunomodulujące, antyoksydacyjne oraz uczestniczy w regulacji przepuszczalności naczyń.
W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie stężenia orozomukoidów wykorzystuje się jako marker stanu zapalnego, szczególnie przydatny w monitorowaniu chorób przewlekłych jak reumatoidalne zapalenie stawów czy choroby zapalne jelit. Podwyższone wartości obserwuje się również w zespole nerczycowym oraz chorobach wątroby. Oznaczenie to może stanowić uzupełnienie dla bardziej powszechnych białek ostrej fazy jak CRP czy fibrynogen.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tolterodyna, substancja czynna leku Ranolteril, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od polimorfizmu enzymu CYP2D6. Dostępna jest w tabletkach zawierających 1 mg (0,68 mg tolterodyny) oraz 2 mg (1,37 mg tolterodyny). Po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-3 godzin. Biodostępność bezwzględna wynosi 17% u osób intensywnie metabolizujących (CYP2D6+), a 65% u osób słabo metabolizujących (CYP2D6-). Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, a ich frakcje wolne to odpowiednio 3,7% i 36%. Objętość dystrybucji tolterodyny wynosi 113 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 u metabolizujących intensywnie oraz CYP3A4 u słabo metabolizujących, przy czym metabolit 5-hydroksymetylowy wykazuje równoważną aktywność farmakologiczną jak substancja macierzysta.
biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, CYP3A4, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja AUC, farmakokinetyka leku, klirens, klirens inuliny, kwas 5′-karboksylowy, kwaśna glikoproteina α1, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, orozomukoid, osoba intensywnie metabolizująca, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stężenie w stanie stacjonarnym, szlak metaboliczny, tolterodyna, tolterodyna N-dealkilowana, winian tolterodyny -
Leksykon leków
Tolterodyna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (około 4 godziny, zakres 2-6 godzin) oraz okresem półtrwania zależnym od fenotypu metabolicznego pacjenta: około 6 godzin u osób intensywnie metabolizujących (CYP2D6 aktywny) i około 10 godzin u słabo metabolizujących (niedobór CYP2D6). Biodostępność leku wynosi 17% u metabolizujących intensywnie i 65% u słabo metabolizujących. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją wolną odpowiednio 3,7% i 36%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, jest metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu, a następnie do kwasu 5-karboksylowego i jego pochodnych, które stanowią większość wydalanych metabolitów (51% i 29% w moczu). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania, a przyjmowanie pokarmu nie wpływa na biodostępność.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP2D6, dawka terapeutyczna, dealkilacja, działanie kliniczne, eliminacja, farmakokinetyka, GFR, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens inuliny, klirens tolterodyny, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolit karboksylowany, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, orozomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, polimorfizm enzymatyczny, stan stacjonarny, tolterodyna, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne -
Leksykon leków
Tolterodyna, substancja czynna leku Ranolteril, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-3 godzin. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny u pacjentów intensywnie metabolizujących (z aktywnym enzymem CYP2D6) oraz około 10 godzin u osób słabo metabolizujących (bez aktywności CYP2D6). Biodostępność bezwzględna różni się istotnie: 17% u intensywnie metabolizujących i 65% u słabo metabolizujących, co przekłada się na około 7-krotnie wyższe stężenia tolterodyny w surowicy u tej drugiej grupy. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją niezwiązaną odpowiednio 3,7% i 36%. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2D6, z wytworzeniem metabolitu 5-hydroksymetylowego o równoważnej aktywności farmakologicznej. Całkowity klirens wynosi około 30 l/h u intensywnie metabolizujących i jest znacznie zmniejszony u słabo metabolizujących, co wpływa na farmakokinetykę i wymaga uwzględnienia fenotypu metabolicznego przy terapii.
alfa-1-glikoproteina, biodostępność bezwzględna, Cmax, dystrybucja leku, działanie farmakologiczne, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, frakcja niezwiązana, izoenzym CYP3A4, klirens, klirens inuliny, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, orozomukoid, polimorfizm genetyczny, słabe metabolizowanie, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, tolterodyna, zaburzenia czynności nerek -
Leksykon leków
Tolterodyna w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 4 godzinach (zakres 2-6 godzin). Okres półtrwania wynosi około 6 godzin u pacjentów z nasilonym metabolizmem oraz około 10 godzin u osób ze słabym metabolizmem (deficyt CYP2D6). Biodostępność leku wynosi 17% u intensywnie metabolizujących i 65% u słabo metabolizujących, co wynika z polimorfizmu enzymu CYP2D6. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orozomukoidem, z frakcją wolną odpowiednio 3,7% i 36%. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 4 dni, a spożycie posiłków nie wpływa na biodostępność, co ułatwia stosowanie leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 i CYP3A4, a lek jest wydalany głównie z moczem (77% dawki), głównie w postaci metabolitów karboksylowanych i dealkilowanych.
biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP2D6, klirens inuliny, klirens tolterodyny, kwas 5′-karboksylowy, marskość wątroby, metabolit 5-hydroksymetylowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, orozomukoid, pacjent intensywnie metabolizujący, pacjent słabo metabolizujący, parametry farmakokinetyczne, pochodna 5-hydroksymetylowa, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, tolterodyna o przedłużonym uwalnianiu
