drżenie głosowe
Drżenie głosowe (fremitus pectoralis) to zjawisko wyczuwalne jako drgania podczas badania palpacyjnego klatki piersiowej, gdy pacjent wymawia słowa lub dźwięki. Jest ono wynikiem przenoszenia drgań strun głosowych przez drogi oddechowe i tkanki klatki piersiowej do ściany klatki piersiowej.
W prawidłowych warunkach drżenie głosowe jest lepiej wyczuwalne w górnych częściach płuc i po prawej stronie (ze względu na anatomię oskrzeli). Osłabienie lub zniesienie drżenia głosowego może wskazywać na obecność płynu w jamie opłucnowej, odmę opłucnową lub zatkanie oskrzela. Natomiast wzmożenie drżenia głosowego jest charakterystyczne dla zagęszczeń miąższu płucnego, np. w zapaleniu płuc.
Badanie drżenia głosowego stanowi istotny element fizykalnej oceny układu oddechowego. Jest proste w wykonaniu i dostarcza cennych informacji diagnostycznych. Często wykonuje się je prosząc pacjenta o powtarzanie słów zawierających spółgłoski dźwięczne (np. „czterdzieści cztery”), jednocześnie przykładając dłonie do klatki piersiowej pacjenta i porównując nasilenie drgań po obu stronach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atelektaza – Diagnostyka i diagnoza
Atelektaza, definiowana jako częściowy lub całkowity zapad płuca lub jego fragmentu, jest powszechnym powikłaniem oddechowym, szczególnie w okresie pooperacyjnym. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, gdzie obserwuje się osłabione szmery oddechowe, stłumienie odgłosu opukowego oraz zmniejszone drżenie głosowe, a także na badaniach obrazowych. Standardowym badaniem jest RTG klatki piersiowej, które wykazuje miejscowe zacienienia, przemieszczanie szczelin międzypłatowych, pociąganie tchawicy i uniesienie przepony. W przypadku wątpliwości diagnostycznych stosuje się tomografię komputerową (TK), która pozwala na dokładniejszą ocenę utraty objętości płuca, przyczyn atelektazy (np. guz, ciało obce) oraz charakterystyczny objaw „ogona komety” w atelektazie okrągłej. Ultrasonografia klatki piersiowej, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym, umożliwia różnicowanie atelektazy od konsolidacji i wysięku opłucnowego, a bronchoskopia fiberoskopowa pełni rolę zarówno diagnostyczną, jak i terapeutyczną, umożliwiając usunięcie przeszkód i pobranie materiału do badań histopatologicznych.
atelektaza, atelektaza okrągła, atelektaza pooperacyjna, badanie cytologiczne, badanie fizykalne, bronchogram powietrzny, bronchoskopia fiberoskopowa, czop śluzowy, drżenie głosowe, gazometria krwi tętniczej, hipoksemia, międzybłoniak opłucnej, niewydolność oddechowa, odgłos opukowy, odma opłucnowa, pulsoksymetria, rtg klatki piersiowej, saturacja krwi, szmery oddechowe, tomografia komputerowa, ultrasonografia klatki piersiowej, wysięk opłucnowy, zaburzenia oddechowe, zapalenie płuc, zasadowica oddechowa, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Diagnostyka i diagnoza
Odma opłucnowa to obecność powietrza w jamie opłucnowej prowadząca do zapadnięcia płuca i objawów takich jak jednostronny ból w klatce piersiowej, duszność, osłabione szmery oddechowe, hiperrezonans po stronie odmy oraz tachykardia. W przypadku odmy prężnej dochodzi do przesunięcia tchawicy, rozdęcia klatki po stronie odmy, poszerzenia żył szyjnych, hipotensji i zaburzeń świadomości, co wymaga natychmiastowej interwencji. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym oraz obrazowym – podstawą jest zdjęcie RTG klatki piersiowej w projekcji PA na pełnym wdechu, które wykazuje krawędź opłucnej płucnej i brak rysunku płucnego obwodowo. Tomografia komputerowa stanowi złoty standard, szczególnie przy wykrywaniu małych odmian, a ultrasonografia cechuje się wysoką czułością (91-98,6%) i jest przydatna w warunkach ratunkowych, umożliwiając ocenę ślizgania opłucnej, obecności linii A i B oraz objawu punktu płucnego.
ból klatki piersiowej, ból opłucnowy, bronchoskopia, drżenie głosowe, duszność, elektrokardiogram, gazometria tętnicza, hiperkapnia, hipoksemia, hipotensja, jama opłucnowa, kwasica oddechowa, limfangioleiomiomatoza, linie B, odma jatrogenna, odma katamenialna, odma opłucnowa, odma pourazowa, odma prężna, opłucna płucna, pleurodeza, poszerzenie żył szyjnych, przesunięcie tchawicy, pulsoksymetria, rozedma płuc, szmery oddechowe, tachykardia, tomografia komputerowa, tomosynteza cyfrowa, torakocenteza, ultrasonografia, wentylacja mechaniczna, zaburzenia hemodynamiczne, zapadnięcie płuca, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zdjęcie RTG klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia głosu – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenia głosu (dysfonie) definiuje się jako nieprawidłowości w jakości, wysokości i głośności głosu, które są nieadekwatne do wieku, płci lub kontekstu kulturowego pacjenta, a także gdy pacjent zgłasza subiektywne trudności w komunikacji głosowej. Patofizjologia obejmuje dysfunkcje trzech podsystemów: oddechowego, krtaniowego i nadgłośniowego, a etiologia może być organiczna (strukturalna lub neurogenna), czynnościowa (np. dysfonia z napięcia mięśniowego – MTD) lub psychogenna. Wśród przyczyn organicznych wyróżnia się zmiany strukturalne fałdów głosowych (guzki, polipy, torbiele), zapalenia, urazy oraz schorzenia neurologiczne (choroba Parkinsona, dystonia krtaniowa, stwardnienie rozsiane). Dysfonia spastyczna jest dystonią ogniskową związaną z nieprawidłowościami neuroprzekaźników w jądrach podstawnych, natomiast MTD wynika z nadmiernego napięcia mięśniowego i niewłaściwego używania głosu. Psychogenne zaburzenia głosu są rzadkie i związane ze stresem, lękiem lub depresją.
aparat głosowy, brodawczakowatość dróg oddechowych, choroba Parkinsona, ciśnienie podgłośniowe, drżenie głosowe, dysfonia, dysfonia spastyczna, dysfonia z napięcia mięśniowego, dystonia ogniskowa, fałdy głosowe, fonacja, fonotrauma, jądra podstawne, logopeda, miastenia gravis, mielina, otolaryngolog, porażenie fałdów głosowych, refluks kwasu, refluks żołądkowo-przełykowy, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, układ oddechowy, zapalenie krtani