rak jajnika nabłonkowy

Rak jajnika nabłonkowy stanowi najczęstszy typ nowotworu złośliwego jajnika, odpowiadając za około 90% wszystkich przypadków. Wywodzi się z komórek nabłonka pokrywającego jajnik lub z nabłonka jajowodu. Wyróżnia się kilka podtypów histologicznych, w tym najczęstszy typ surowiczy (70%), a także śluzowy, endometrioidalny, jasnokomórkowy oraz niezróżnicowany.

Diagnostyka raka jajnika nabłonkowego opiera się na badaniu ginekologicznym, oznaczeniu markerów nowotworowych (głównie CA-125), badaniach obrazowych (USG przezpochwowe, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz ostatecznym badaniu histopatologicznym. Choroba często przebiega bezobjawowo we wczesnych stadiach, co skutkuje późnym rozpoznaniem – u około 70% pacjentek nowotwór wykrywany jest w zaawansowanym stadium (III-IV).

Leczenie raka jajnika nabłonkowego ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje leczenie chirurgiczne (cytoredukcję) oraz chemioterapię opartą na związkach platyny i taksanach. W wybranych przypadkach stosuje się także terapię celowaną (inhibitory PARP, bewacyzumab). Rokowanie zależy głównie od stadium zaawansowania w momencie rozpoznania, typu histologicznego oraz radykalności leczenia chirurgicznego.

Kluczowym czynnikiem rokowniczym w raku jajnika nabłonkowym jest możliwość przeprowadzenia optymalnej cytoredukcji pierwotnej, definiowanej jako brak makroskopowych zmian resztkowych po zabiegu. Pięcioletnie przeżycie waha się od ponad 90% dla stadiów wczesnych do poniżej 30% dla stadiów zaawansowanych. Duże znaczenie mają także mutacje genów BRCA1/2, które nie tylko zwiększają ryzyko zachorowania, ale także mogą wpływać na odpowiedź na leczenie.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl