hipoplazja pęcherzyka żółciowego
Hipoplazja pęcherzyka żółciowego to stan, w którym pęcherzyk żółciowy jest niedorozwinięty – mniejszy niż prawidłowy, ale zachowuje swój anatomiczny kształt. Jest to wada wrodzona układu żółciowego, która może występować jako izolowana anomalia lub jako część szerszego zespołu wad rozwojowych.
W obrazowaniu diagnostycznym hipoplazja pęcherzyka żółciowego może być trudna do odróżnienia od jego agenezji (całkowitego braku). W badaniach ultrasonograficznych, tomografii komputerowej lub cholangiopankreatografii rezonansu magnetycznego (MRCP) widoczny jest znacznie zmniejszony pęcherzyk żółciowy o prawidłowej strukturze ściany.
Pacjenci z hipoplazją pęcherzyka żółciowego mogą pozostawać bezobjawowi lub prezentować objawy dysfunkcji dróg żółciowych, takie jak nawracające bóle w prawym podżebrzu, zaburzenia trawienia tłuszczów czy epizody zapalenia dróg żółciowych. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać inne przyczyny małego pęcherzyka żółciowego, jak przewlekłe zapalenie czy zwłóknienie.
Leczenie hipoplazji pęcherzyka żółciowego zależy od nasilenia objawów klinicznych. U pacjentów bezobjawowych zwykle wystarcza okresowa kontrola, natomiast w przypadku nawracających dolegliwości może być konieczne leczenie operacyjne – najczęściej cholecystektomia z ewentualną eksplorację dróg żółciowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Lenalidomid wykazuje istotny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 20 mg/kg/dobę indukowały liczne wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn, oligodaktylia, polidaktylia oraz anomalie narządów wewnętrznych (np. hipoplazja pęcherzyka żółciowego, brak płata środkowego płuc). W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurow i małp stwierdzono odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego, a także hematologiczne zaburzenia (leukopenia, anemia, trombocytopenia) przy dawkach od 1 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym przekracza 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, wskazując na niską ostrą toksyczność leku.
aberracja chromosomowa, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przemieszczenie nerek, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność układu krwiotwórczego, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kleder 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujący się wadami wrodzonymi kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), atrezją odbytu oraz nieprawidłowościami narządów wewnętrznych, takimi jak hipoplazja pęcherzyka żółciowego czy wady przepony. U królików, przy dawkach 10-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z minimalną dawką letalną >2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75-300 mg/kg/dobę, 26 tygodni) odnotowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, niedokrwistość, oligodaktylia, pancytopenia, płat środkowy płuca, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, wady wrodzone kończyn