resorpcja zwrotna
Resorpcja zwrotna to fizjologiczny proces zachodzący w nerkach, podczas którego substancje odfiltrowane z krwi do moczu pierwotnego są ponownie wchłaniane do krwiobiegu. Jest to kluczowy mechanizm pozwalający organizmowi na oszczędzanie cennych składników odżywczych, elektrolitów, wody oraz utrzymanie homeostazy.
W nerkach proces ten zachodzi głównie w kanalikach nerkowych, gdzie około 99% przesączonej wody i większość elektrolitów (sodu, potasu, wapnia, fosforanów) jest zwrotnie wchłaniana. Resorpcja zwrotna może zachodzić na drodze transportu aktywnego (z wykorzystaniem energii ATP) lub biernego (zgodnie z gradientem stężeń). Zaburzenia tego procesu mogą prowadzić do różnych patologii, takich jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe czy kwasica metaboliczna.
Leki działające na mechanizmy resorpcji zwrotnej, takie jak diuretyki, są powszechnie stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca czy obrzęków. Przykładowo, diuretyki pętlowe hamują resorpcję zwrotną sodu i chloru w pętli Henlego, prowadząc do zwiększonego wydalania wody z organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące leku Octefortan, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) i fenoksyetanol (20 mg/g), wskazują na stosunkowo wysoką tolerancję substancji czynnych. Dawka śmiertelna LD50 dla całego preparatu wynosiła 45-50 mL/kg przy podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg przy podaniu dootrzewnowym u szczurów, natomiast dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a badania przewlekłe wykazały podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, związane z zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na rozrodczość i rozwój potomstwa, co potwierdzają badania embriotoksyczności i teratogenności na królikach i szczurach oraz badania wielopokoleniowe.
aberracja chromosomowa, badanie wielopokoleniowe, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,1 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne miejscowe stosowanie na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. Przy długotrwałym podawaniu doustnym dawki 650 mg/kg obserwowano jedynie poszerzenie jelita, typowe dla antybiotyków. Jednak dawki ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zapalno-krwotocznymi uszkodzeniami płuc, przy niejasnej etiologii tych zmian.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, dawka śmiertelna, działanie antybakteryjne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podrażnienie, potencjał mutagenny, rakotwórczość, resorpcja zwrotna, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – iladiamed (1 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Iladiamed, zawierający oktenidynę dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (10 mg/g) w formie żelu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów dawka śmiertelna LD50 wynosiła 45-50 mL/kg (doustnie) oraz 10-12 mL/kg (dootrzewnowo), przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne miejscowe stosowanie preparatu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. W badaniach przewlekłych dawki oktenidyny od 2 mg/kg u myszy i psów oraz od 8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zmianami zapalno-krwotocznymi w płucach, jednak etiologia tych zmian pozostaje niejasna. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach i szczurach nie wykazały negatywnego wpływu przy dawkach do 300 mg/kg (skórnie) oraz 650 mg/kg (doustnie). Ponadto, badania wielopokoleniowe nie potwierdziły wpływu na rozrodczość zwierząt.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, badanie wielopokoleniowe, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septisse (1 mg + 20 mg)/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Septisse, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały zadowalający profil bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu na skórę. Dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wyniosła 45-50 ml/kg, a dootrzewnowym 10-12 ml/kg, przy czym dawka 0,45 ml/kg i.p. była dobrze tolerowana. Oktenidyna dichlorowodorek wykazywała LD50 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksycznych reakcji, a doustne podawanie w dawce 650 mg/kg powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu efektu antybakteryjnego. W badaniach wielokrotnych dawkach od 2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów zaobserwowano podwyższoną śmiertelność z powodu zapalnych i krwotocznych uszkodzeń płuc, mechanizm tych zmian pozostaje niejasny.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, działanie antybakteryjne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt pierwotnie drażniący, fenoksyetanol, objaw niepożądany, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja zwrotna, test Amesa, test Bühlera, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actisept MED (0,10 g + 2,00 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne preparatu ACTISEPT MED, zawierającego oktenidynę dichlorowodorku (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 mL/kg, a dootrzewnowo 10-12 mL/kg. Dla samej oktenidyny LD50 wynosiła 800 mg/kg (doustnie) oraz 10 mg/kg (dożylnie). Wielokrotne stosowanie miejscowe na błony śluzowe jamy ustnej psów przez 4 tygodnie nie wywołało reakcji toksycznych, natomiast podawanie doustne oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni u szczurów i psów skutkowało jedynie poszerzeniem jelita z powodu tworzenia gazów. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność przy dawkach od 2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, związane z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach i szczurach nie wykazały negatywnego wpływu preparatu na rozwój płodów ani rozrodczość zwierząt.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, badanie teratogenności, działanie fotoalergizujące, efekt drażniący, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe trzustki, mutagenność, mutagenność bakteryjna, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, teratogenność, test Amesa, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwość rakotwórcza, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actisept MED (0,10 g + 2,00 g)/100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego ACTISEPT MED, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), potwierdzają korzystny profil toksykologiczny substancji czynnych. Toksyczność ostra wykazała dawkę LD50 wynoszącą 45-50 mL/kg po podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg po podaniu dootrzewnowym u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywołało reakcji toksycznych ani miejscowych podrażnień, a doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni skutkowało jedynie poszerzeniem jelita z powodu gazów, typowym dla antybiotyków. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc o niejasnej etiologii. Badania reprodukcyjne i teratologiczne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a wielopokoleniowe testy u szczurów potwierdziły brak negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, aktywność rakotwórcza, badanie wielopokoleniowe, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rana skórna, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, rozwój płodu, substancja antybakteryjna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dolomit VIS 64 mg Mg2+ + 108 mg Ca2+
Preparat Dolomit VIS dostarcza 108 mg wapnia (w postaci węglanu wapnia) oraz 64 mg magnezu (w postaci węglanu magnezu) na tabletkę. Wapń charakteryzuje się biodostępnością około 30%, a jego wchłanianie odbywa się głównie w jelicie cienkim. Po absorpcji wapń dystrybuowany jest w organizmie w formie zjonizowanej (50%), związanej z białkami osocza (45%) oraz jako sole niezjonizowane (5%). Całkowita zawartość wapnia w organizmie dorosłego wynosi około 1200 g, a jego prawidłowe stężenie w surowicy krwi mieści się w zakresie 2,15-2,6 mmol/l. Eliminacja wapnia zachodzi przez przewód pokarmowy, nerki oraz skórę, przy czym wydalanie nerkowe jest ściśle regulowane hormonalnie, a wydalanie przez przewód pokarmowy zależy od diety i zasobów organizmu.
białka osocza, białko zwierzęce, biodostępność magnezu, biodostępność wapnia, błonnik pokarmowy, fityniany, forma zjonizowana, fosforany, insulina, jelito cienkie, jony magnezu, jony wapnia, laktoza, osocze krwi, parathormon, płyny wewnątrzkomórkowe, podaż fosforanów, regulacja hormonalna, resorpcja zwrotna, suplementacja wapnia, tkanka kostna, węglan magnezu, węglan wapnia, witamina B6, witamina D - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octenisept (0,10 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Octenisept (0,10 g oktenidyny dichlorowodorku + 2,00 g fenoksyetanolu/100 g, płyn) wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Oktenidyna dichlorowodorku wykazała LD50 doustną 800 mg/kg oraz dożylną 10 mg/kg u szczurów. Wielokrotne miejscowe stosowanie nie wywołało toksyczności ani reakcji miejscowych, a podawanie doustne w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia gazów. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Badania reprodukcyjne i teratologiczne na królikach i szczurach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, badanie toksyczności, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, mutagenność, objaw negatywny, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, rakotwórczość, rana, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność jednorazowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon substancji czynnych
Fenoksyetanol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fenoksyetanol, powszechnie stosowany w preparatach antyseptycznych do dezynfekcji skóry, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. Toksyczność ostra po podaniu doustnym u szczurów wynosi LD50 1,3-3,4 g/kg m.c., a u myszy 933 mg/kg m.c., natomiast po aplikacji skórnej LD50 przekracza 14 g/kg m.c. u szczurów i wynosi 5 ml/kg m.c. u królików, co wskazuje na bardzo niską toksyczność miejscową. W badaniach przewlekłych doustne podawanie fenoksyetanolu w dawce 400 mg/kg/dobę przez 90 dni u szczurów wywołało toksyczność nerkową i zmiany behawioralne, a u królików dawki >100 mg/kg/dobę przez 10 dni spowodowały hemolizę. Jednakże miejscowe stosowanie preparatów zawierających fenoksyetanol i oktenidynę nie wywoływało reakcji toksycznych ani na błonach śluzowych, ani na uszkodzonej skórze zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych (do 2% stężenia). Fenoksyetanol nie wykazuje działania teratogennego ani embriotoksycznego, co potwierdzono w badaniach na ciężarnych królikach i szczurach, a także nie wpływa negatywnie na rozrodczość kolejnych pokoleń szczurów.
aberracje chromosomowe, aplikacja na skórę, dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie pierwotnie drażniące, działanie podrażniające, działanie teratogenne, działanie uczulające, fenoksyetanol, hemoliza, hemoliza erytrocytów, mutacje genowe, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, resorpcja zwrotna, test Amesa, test Magnussona-Kligmana, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, uszkodzenie skóry, worek spojówkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Devikap 4000 IU
Devikap 4000 IU to preparat zawierający 100 mikrogramów (4000 IU) cholekalcyferolu (witamina D3) w postaci kapsułek miękkich, klasyfikowany w grupie produktów witaminy D i jej analogów (kod ATC: A11CC05). Cholekalcyferol, endogenny związek syntetyzowany w skórze pod wpływem promieniowania UV, wymaga aktywacji metabolicznej do formy biologicznie czynnej, która reguluje homeostazę wapniowo-fosforanową. Jego działanie obejmuje zwiększenie jelitowego wchłaniania wapnia i fosforanów, modulację mineralizacji kostnej poprzez wpływ na osseinę oraz zmniejszenie nerkowej utraty tych jonów przez intensyfikację resorpcji zwrotnej w kanalikach nerkowych.
absorpcja wapnia, biodostępność, cholekalcyferol, gospodarka wapniowo-fosforanowa, homeostaza wapniowo-fosforanowa, jelito cienkie, kanaliki nerkowe, macierz kostna, osseina, parathormon, promieniowanie ultrafioletowe, przewód pokarmowy, przytarczyce, PTH, remodeling kostny, resorpcja zwrotna, transport fosforanów, układ nerwowo-mięśniowy, wchłanianie wapnia, witamina D3