wodorotlenek zasadowy
Wodorotlenek zasadowy to związek chemiczny zawierający grupę hydroksylową (OH-), który w roztworach wodnych dysocjuje, uwalniając jony OH-. W medycynie wodorotlenki zasadowe, takie jak wodorotlenek sodu (NaOH) czy wodorotlenek potasu (KOH), znajdują zastosowanie w różnych procedurach diagnostycznych i terapeutycznych.
W laboratorium medycznym wodorotlenki zasadowe są wykorzystywane do ustalania pH roztworów, przygotowywania buforów oraz w niektórych metodach analitycznych. W gastroenterologii preparaty zawierające wodorotlenki (np. wodorotlenek glinu, magnezu) stosuje się jako leki zobojętniające kwas żołądkowy w leczeniu choroby wrzodowej, refluksu żołądkowo-przełykowego czy zgagi.
Należy pamiętać, że silne wodorotlenki zasadowe mogą powodować oparzenia chemiczne tkanek. Przypadki ekspozycji na stężone roztwory wodorotlenków wymagają natychmiastowego przepłukania dużą ilością wody i pilnej konsultacji medycznej. W diagnostyce toksykologicznej oznaczanie pH krwi jest istotnym parametrem w przypadku podejrzenia zatrucia substancjami zasadowymi.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Kwas borowy w preparacie BORASOL (30 mg/g roztwór na skórę) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z metenaminą, gdzie kwas borowy zmienia pH środowiska, obniżając działanie przeciwbakteryjne tego leku (poziom istotności umiarkowany). Ponadto, kwas borowy wchodzi w reakcje z koloidalnymi roztworami srebra (zmniejszenie skuteczności przeciwbakteryjnej), czwartorzędowymi zasadami amoniowymi (tworzenie kompleksów obniżających aktywność obu substancji), balsamem peruwiańskim oraz taninami (zmniejszenie skuteczności terapeutycznej). Neutralizacja kwasu borowego przez węglany i wodorotlenki zasadowe prowadzi do znacznego obniżenia jego działania przeciwbakteryjnego i przeciwgrzybiczego, co jest klinicznie istotne i wymaga bezwzględnego unikania jednoczesnego stosowania preparatów o odczynie zasadowym, takich jak mydła alkaliczne.
balsam peruwiański, bariera skórna, czwartorzędowa zasada amoniowa, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, koloidalny roztwór srebra, kwas borowy, mydło alkaliczne, preparat dermatologiczny, srebro koloidalne, środek dezynfekcyjny, tanina, urotropina, węglan, wodorotlenek zasadowy, zaburzenie funkcji nerek, zakażenie dróg moczowych -
Leksykon substancji czynnych
Kwas borowy wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, farmaceutyczne i farmakokinetyczne z różnymi substancjami stosowanymi miejscowo w dermatologii. Szczególnie istotne są interakcje z preparatami zawierającymi kwas salicylowy i siarkę, które mogą nasilać działanie drażniące skóry (wysoki poziom istotności klinicznej), a także z metenaminą, taniną, węglanami i wodorotlenkami zasadowymi, które mogą chemicznie neutralizować lub zmniejszać biodostępność kwasu borowego (średni do wysoki poziom istotności). Ponadto, stosowanie kwasu borowego z lekami powodującymi miejscowe przekrwienie skóry, takimi jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. diklofenak, ketoprofen), rubefacjenty czy preparaty zawierające kapsaicynę, może zwiększać jego wchłanianie i ryzyko działań ogólnoustrojowych, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania, zwłaszcza na dużych powierzchniach skóry. Alkohol jako rozpuszczalnik w preparatach z kwasem borowym również zwiększa penetrację i potencjalne działanie drażniące, szczególnie na uszkodzonej skórze.
balsam peruwiański, bariera naskórkowa, czwartorzędowa zasada amoniowa, diklofenak, działanie niepożądane, Gemiderma, Homeoplasmine, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamfora, kapsaicyna, ketoprofen, koloidalny roztwór srebra, kwas borowy, kwas salicylowy, mentol, metabolizm wątrobowy, metenamin, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikotynian metylu, podrażnienie skóry, preparat dermatologiczny, przekrwienie skóry, siarka, tanina, węglan, wodorotlenek zasadowy
