ludzki herpeswirus typu 7

Ludzki herpeswirus typu 7 (HHV-7) to wirus DNA należący do rodziny Herpesviridae, odkryty w 1990 roku. Jest szeroko rozpowszechniony w populacji, a pierwotne zakażenie zwykle występuje w wieku dziecięcym. Podobnie jak HHV-6, HHV-7 jest klasyfikowany jako betaherpeswirus i wykazuje tropizm do limfocytów T CD4+.

Infekcja HHV-7 najczęściej przebiega bezobjawowo, jednak może być przyczyną rumienia nagłego (exanthema subitum) u dzieci, choć rzadziej niż HHV-6. Po pierwotnym zakażeniu wirus pozostaje w organizmie w stanie latencji, głównie w limfocytach T, i może ulegać reaktywacji w warunkach immunosupresji. Badania sugerują potencjalny udział HHV-7 w patogenezie niektórych chorób neurologicznych oraz w odrzucaniu przeszczepów.

Diagnostyka zakażenia HHV-7 opiera się na metodach molekularnych (PCR), serologicznych (wykrywanie przeciwciał) oraz hodowli komórkowej. Obecnie nie ma specyficznego leczenia skierowanego przeciwko HHV-7, chociaż niektóre leki przeciwwirusowe stosowane w terapii innych herpeswirusów (np. gancyklowir, foskarnet) wykazują pewną aktywność wobec tego patogenu. Znaczenie kliniczne HHV-7 pozostaje przedmiotem badań, szczególnie w kontekście jego roli jako kofaktora w zakażeniach innymi wirusami.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl