metabolizm inozyny
Metabolizm inozyny obejmuje procesy przemian biochemicznych tego nukleozydu purynowego, który składa się z hipoksantyny połączonej z rybozą. Inozyna pełni istotną rolę w metabolizmie energetycznym komórek oraz uczestniczy w szlakach syntezy i degradacji nukleotydów purynowych.
W organizmie inozyna powstaje głównie w wyniku deaminacji adenozyny pod wpływem enzymu deaminazy adenozynowej (ADA). Jest prekursorem hipoksantyny, która następnie może być przekształcana do kwasu moczowego przez oksydazę ksantynową. Inozyna może również ulegać fosforylacji do inozyno-5′-monofosforanu (IMP), kluczowego związku pośredniego w szlaku syntezy nukleotydów purynowych.
Zaburzenia metabolizmu inozyny mogą prowadzić do różnych patologii, w tym do hiperurykozy i dny moczanowej. Niedobór deaminazy adenozynowej (ADA) powoduje gromadzenie się adenozyny i dezoksyadenozyny, co prowadzi do ciężkiego złożonego niedoboru odporności (SCID). W praktyce klinicznej monitorowanie metabolizmu inozyny może mieć znaczenie w diagnostyce chorób metabolicznych oraz niektórych zaburzeń immunologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Neosine 500 mg
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej leku Neosine, jest rzadko spotykane i nie zostało dotychczas udokumentowane w praktyce klinicznej. Na podstawie badań toksyczności na modelach zwierzęcych głównym objawem przedawkowania jest wyraźny wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi, co wynika z metabolizmu inozyny. Nie przewiduje się innych poważnych działań niepożądanych. Każda tabletka Neosine zawiera 500 mg inozyny pranobeksu, będącej kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, oraz 103 mg skrobi pszenicznej, co może mieć znaczenie u pacjentów z celiakią.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Inuprin 50 mg/ml
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej leku Inuprin (syrop 50 mg/ml), wiąże się przede wszystkim z wyraźnym wzrostem stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi, co wynika z metabolizmu inozyny do kwasu moczowego. Dostępne dane kliniczne są ograniczone, jednak ciężkie działania niepożądane poza hiperurykemią są mało prawdopodobne. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie parametrów życiowych oraz poziomu kwasu moczowego, a także wdrożenie leczenia objawowego i wspomagającego, w tym terapii mającej na celu normalizację stężenia kwasu moczowego, zwłaszcza przy znacznej hiperurykemii.
cukrzyca, działanie niepożądane, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kwas moczowy, kwas moczowy w surowicy, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, metabolizm inozyny, metylu parahydroksybenzoesan, parametry życiowe, podrażnienie żołądka, propylu parahydroksybenzoesan, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine Plus 500 mg + 3,125 mg Zn 2+
Inozyna pranobeks, składnik aktywny Neosine Plus, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym (≥90%) wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz szeroką dystrybucją w organizmie, z najwyższymi stężeniami w nerkach, płucach i wątrobie. Po doustnym podaniu 1 g obserwuje się maksymalne stężenia w osoczu: 3,7 μg/ml dla DIP (po 2 godzinach) i 9,4 μg/ml dla PacBA (po 1 godzinie). Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku oraz PacBA do o-acyloglukuronidu, a inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny. Wydalanie następuje głównie z moczem (85% PacBA i metabolitów, 95% DIP i metabolitów), a okres półtrwania wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PacBA. Biodostępność (AUC) jest wysoka: ≥88% dla DIP i ≥77% dla PacBA, co potwierdza efektywne wchłanianie i dostępność biologiczną.
białko transportowe, bierna dyfuzja, cynk glukonian, dysfagia, dystrybucja cynku, farmakokinetyka, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, kwas moczowy, metabolizm cynku, metabolizm inozyny, metabolizm puryn, narząd płciowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, wchłanianie cynku, wydalanie cynku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eloprine Forte 500 mg/5 ml
Eloprine Forte zawiera inozynę pranobeks, będącą kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność około 90%, z szybkim wchłanianiem i maksymalnymi stężeniami w osoczu odpowiednio 3,7 μg/ml dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) po 1 godzinie. Dystrybucja składników obejmuje głównie nerki, płuca, wątrobę i serce, co wskazuje na ich szerokie rozprzestrzenianie i koncentrację w narządach odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie. Metabolizm inozyny prowadzi do wzrostu stężenia kwasu moczowego w osoczu, a główne metabolity to N-tlenek DIP oraz o-acyloglukuronid PacBA.
biodostępność, degradacja puryn, dystrybucja narządowa, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolizm inozyny, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenie-czas, stan stacjonarny, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Viruzine Forte 1000 mg
Viruzine Forte, zawierający inozynę pranobeks (1000 mg/tabletka), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu oraz u osób z aktualnym napadem dny moczanowej lub hiperurykemią. Metabolizm inozyny pranobeks może nasilać objawy dny moczanowej i podwyższać stężenie kwasu moczowego, co stanowi istotne ryzyko kliniczne. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem lub reakcjami anafilaktycznymi, co wymaga szczególnej ostrożności przy kwalifikacji pacjentów do terapii.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, metabolizm inozyny, nadwrażliwość na składniki, podwyższone stężenie kwasu moczowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, wywiad medyczny, zaburzenie metabolizmu kwasu moczowego - Leksykon leków
Interakcje leku – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, będąca substancją czynną produktu AKVIR o smaku malinowym, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), które mogą zmieniać metabolizm inozyny pranobeksu i jej stężenie w osoczu. Diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy) mogą wpływać na wydalanie metabolitów inozyny pranobeksu poprzez modyfikację wydalania kwasu moczowego, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu kwasu moczowego. Jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko zmiany farmakokinetyki i działania terapeutycznego inozyny pranobeksu; terapia AKVIR powinna być rozpoczęta dopiero po zakończeniu leczenia immunosupresyjnego.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność osoczowa, chlortalidon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, farmakokinetyka leku, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, furosemid, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, metabolizm inozyny, metylu parahydroksybenzoesan, monocyt krwi, propylu parahydroksybenzoesan, stężenie osoczowe, torasemid, wydalanie kwasu moczowego, zydowudyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Viruzine Forte 1000 mg
Przedawkowanie inozyny pranobeksu, substancji czynnej leku Viruzine Forte (1000 mg inozyny pranobeksu na tabletkę), nie zostało dotychczas udokumentowane w literaturze medycznej. Na podstawie badań toksyczności na modelach zwierzęcych, głównym klinicznym następstwem przedawkowania jest istotne podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi (hiperurykemia), wynikające z metabolizmu inozyny. Nie przewiduje się innych istotnych działań niepożądanych. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się monitorowanie parametrów biochemicznych, ze szczególnym uwzględnieniem poziomu kwasu moczowego, oraz wdrożenie leczenia objawowego i terapii wspomagającej dostosowanej do stanu klinicznego pacjenta.
- Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Właściwości farmakokinetyczne
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥90%). Maksymalne stężenia w osoczu osiągają odpowiednio 3,7 μg/ml dla N,N-dimetylamino-2-propanolu (DIP) po 2 godzinach oraz 9,4 μg/ml dla PAcBA po 1 godzinie. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem 95% DIP i jego metabolitu N-tlenku oraz 85% PAcBA i jego metabolitów w moczu w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Składowa inozynowa metabolizowana jest do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z odzyskiem do 70% dawki w moczu (dane zwierzęce). AUC dla DIP i PAcBA wynosi odpowiednio ≥88% i ≥77%, co potwierdza efektywną absorpcję i dystrybucję substancji czynnych.
AUC, biodostępność, degradacja puryn, eliminacja leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, metabolizm inozyny, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, N-dimetylamino-2-propanol, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania eliminacji, podanie dożylne, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Pranosin forte 100 mg/ml
Pranosin forte (inozyna pranobeksu 100 mg/ml) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory oksydazy ksantynowej (np. allopurynol), diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy), ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu puryn i gospodarki kwasu moczowego. Warto podkreślić, że interakcje te mają umiarkowany poziom ważności i wymagają kontroli stężenia kwasu moczowego oraz funkcji nerek. Ponadto, Pranosin forte nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi ze względu na wysokie ryzyko wzajemnego znoszenia efektów terapeutycznych, co wynika z przeciwstawnego wpływu na układ odpornościowy.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność AZT, chlortalidon, choroba wątroby, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe, działanie immunostymulujące, działanie przeciwwirusowe, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, funkcja nerek, furosemid, gospodarka kwasu moczowego, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas etakrynowy, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, metabolizm inozyny, metabolizm puryny, monocyt krwi, nukleotyd, torasemid, układ odpornościowy, zaburzenie metabolizmu - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Właściwości farmakokinetyczne
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego (stosunek molarny 1:3), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (wchłanianie ≥90%). Maksymalne stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 3,7 µg/ml dla DIP po 2 godzinach oraz 9,4 µg/ml dla PAcBA po 1 godzinie. Substancja wykazuje szeroką dystrybucję w organizmie, z największymi stężeniami w nerkach, płucach, wątrobie, sercu i innych narządach, co potwierdza jej potencjał terapeutyczny w zakażeniach wirusowych. Metabolizm obejmuje przemiany DIP do N-tlenku oraz PAcBA do o-acyloglukuronidu, a inozyna ulega degradacji do kwasu moczowego. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Eliminacja zachodzi głównie drogą nerkową, z wydalaniem do 95% dawki DIP i metabolitów oraz do 85% dawki PAcBA i metabolitów w moczu.
4-acetamidobenzoesan, biodostępność, degradacja puryn, dimetyloamino-2-propanol, dna moczanowa, dystrybucja substancji, działanie immunomodulujące, eliminacja leku, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, mechanizm działania leku, metabolity purynowe, metabolizm inozyny, N-tlenek, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, replikacja wirusów, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zakażenie wirusowe, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Neosine Plus to preparat zawierający inozynę pranobeks (250 mg) oraz jony cynku w postaci cynku glukonianu (1,5625 mg Zn2+ w 5 ml syropu). Inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (≥90%) z przewodu pokarmowego, z szeroką dystrybucją w organizmie, głównie w nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, a jej składniki DIP i PAcBA wykazują okres półtrwania odpowiednio 3,5 godziny i 50 minut. Wydalanie z moczem jest wysokie: 85% dla PAcBA i metabolitów oraz 95% dla DIP i jego metabolitów. Biodostępność składników kompleksu jest dobra, z AUC wynoszącym ≥88% dla DIP i ≥77% dla PAcBA.
AUC, białko transportowe, biodostępność, cynk glukonian, degradacja puryn, erytrocyt, farmakokinetyka cynku, farmakokinetyka inozyny, hipoksantyna, homeostaza cynku, inozyna pranobeks, jądro, kinetyka wchłaniania, kwas moczowy, makroglobulina alfa 2, metabolizm inozyny, okres półtrwania eliminacji, przewód pokarmowy, trzustka, wchłanianie jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Działania niepożądane
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, jest stosowana w terapii schorzeń wirusowych, jednak jej stosowanie wiąże się z szeregiem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym efektem jest przemijające, choć bardzo częste (≥1/10) zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi i moczu, które powraca do normy w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Często występują również zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i dyskomfort w nadbrzuszu, a także objawy neurologiczne, w tym ból głowy i zawroty głowy. Wśród działań niepożądanych o częstości nieznanej lub rzadkiej znajdują się reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka oraz reakcje anafilaktyczne, które mogą stanowić zagrożenie życia. Ponadto, często obserwuje się wzrost aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej i mocznika we krwi, co wskazuje na potencjalny wpływ na funkcję wątroby i nerek.
aminotransferazy, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, choroba autoimmunologiczna, dna moczanowa, farmakovigilance, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica moczowa, krwiomocz, kwas moczowy, MedDRA, metabolizm inozyny, nadwrażliwość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, senność, świąd, wielomocz, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaparcia, zawroty głowy