Właściwości farmakokinetyczne leku Neosine Plus (500 mg inozyny pranobeksu + 3,125 mg Zn²⁺)

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Neosine Plus są determinowane przez charakterystykę jego dwóch substancji czynnych: inozyny pranobeksu i cynku glukonianu, z których każda wykazuje odrębny profil farmakokinetyczny.¹

Inozyna pranobeks – charakterystyka farmakokinetyczna

Inozyna pranobeks składa się z kilku komponentów (inozyna, DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] i PacBA [kwas p-acetamidobenzoesowy]), z których każdy charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi.²

Wchłanianie inozyny pranobeksu

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks ulega szybkiemu i niemal całkowitemu (≥90%) wchłanianiu z przewodu pokarmowego, po czym natychmiast pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus, 94-100% składników DIP i PacBA jest wykrywane w moczu w ilościach porównywalnych do podania dożylnego.³

Dystrybucja inozyny pranobeksu

Badania z wykorzystaniem znakowania radioaktywnego u małp wykazały obecność substancji czynnej w wielu narządach. Najwyższą aktywność promieniotwórczą stwierdzono kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych, co wskazuje na szeroką dystrybucję leku w organizmie.⁴

Metabolizm inozyny pranobeksu

U ludzi po doustnym podaniu 1 g inozyny pranobeksu obserwowano następujące maksymalne stężenia w osoczu: 3,7 μg/ml DIP (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml PacBA (po 1 godzinie). W badaniach tolerancji dawki stwierdzono, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny) nie wykazywał zależności liniowej, a wahania stężenia wynosiły około ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁵

Wydalanie inozyny pranobeksu

W warunkach stanu stacjonarnego przy dawkowaniu 4 g/dobę, w ciągu 24 godzin około 85% podanej dawki PacBA oraz jego głównego metabolitu jest wydalane z moczem. W przypadku DIP, 95% radioaktywności związanej z tą substancją jest odzyskiwane z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego N-tlenku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PacBA.⁶

Głównym metabolitem DIP u ludzi jest N-tlenek, natomiast PacBA jest metabolizowany głównie do o-acyloglukuronidu. Składowa inozynowa ulega degradacji w szlaku metabolizmu puryn do kwasu moczowego, co sprawia, że badania z wykorzystaniem znakowania radioaktywnego nie są odpowiednie u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że po doustnym podaniu tabletek nawet do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu jako kwas moczowy, a pozostała część jako inne metabolity – ksantyna i hipoksantyna.⁷

Biodostępność (AUC) inozyny pranobeksu

W warunkach stanu stacjonarnego odzyskiwanie z moczu PacBA i jego metabolitu wynosi ≥90% teoretycznej wartości, natomiast dla DIP i jego metabolitu odsetek ten wynosi ≥76%. Pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) stanowi ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PacBA, co świadczy o dobrej biodostępności obu składników.⁸

Cynku glukonian – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie cynku

Wchłanianie cynku zachodzi głównie w jelicie cienkim przy udziale specyficznych białek transportowych. W fizjologicznych warunkach proces ten przebiega bez osiągania stanu nasycenia. Przy wysokich dawkach cynk jest dodatkowo wchłaniany poprzez nienasycony transport lub bierną dyfuzję. Kinetyka wchłaniania wykazuje cechy reakcji nasycanej, gdyż prędkość transportu cynku wzrasta w miarę zmniejszania się jego zasobów w organizmie.⁹

Ekspresja transporterów cynku w jelicie cienkim jest regulowana w zależności od podaży cynku w diecie – przy niskim spożyciu następuje wzrost ekspresji transporterów, co zwiększa wchłanianie i zmniejsza straty jelitowe. Homeostaza cynku jest utrzymywana dzięki skoordynowanemu działaniu różnych mechanizmów transportujących w układzie pokarmowym.¹⁰

Biodostępność cynku z pożywienia wynosi od 15% do 60%. Zawartość cynku w tkankach i przebieg procesów zależnych od tego pierwiastka są utrzymywane na stałym poziomie nawet przy znacznych wahaniach jego podaży w diecie. Mechanizm adaptacyjny polega na tym, że przy zwiększonej podaży cynku zmniejsza się stopień jego wchłaniania i zwiększa wydalanie jelitowe, przy zachowaniu względnie stałego poziomu wydalania z moczem.¹¹

Dystrybucja cynku

Dystrybucja cynku w organizmie jest nierównomierna. Najwyższe stężenia tego pierwiastka występują we włosach, oczach, męskich narządach płciowych i kościach. Niższe stężenia obserwuje się w wątrobie, nerkach i mięśniach. W krwi około 80% cynku jest związane z erytrocytami, natomiast w osoczu cynk tworzy słabe połączenia z albuminą (główna pula), około 7% wiąże się z aminokwasami, a pozostała część tworzy trwałe kompleksy z makroglobuliną alfa-2 i innymi białkami.¹²

Metabolizm cynku

Cynk występuje w organizmie w postaci dwuwartościowych kationów (Zn²⁺) i jako pierwiastek nie podlega procesom metabolicznym.¹³

Wydalanie cynku

Większość wchłoniętego cynku jest wydalana z żółcią, a następnie z kałem. W organizmie nie stwierdzono obecności specjalnego magazynu cynku, co oznacza, że utrzymanie odpowiedniego stężenia tego pierwiastka zależy od regularnego dostarczania go w diecie.¹⁴

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych