demineralizacja tkanki kostnej

Demineralizacja tkanki kostnej to proces utraty składników mineralnych z kości, głównie wapnia i fosforu, co prowadzi do obniżenia gęstości mineralnej kości (BMD) i osłabienia ich struktury. Jest to kluczowy mechanizm patofizjologiczny leżący u podstaw wielu chorób metabolicznych kości, w tym osteoporozy, osteomalacji i choroby Pageta.

Proces demineralizacji może być wywołany przez różne czynniki, w tym zaburzenia hormonalne (niedobór estrogenów, nadczynność przytarczyc), niedobory żywieniowe (niedobór wapnia, witaminy D), przyjmowanie niektórych leków (glikokortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe), unieruchomienie, a także choroby przewlekłe (niewydolność nerek, choroby zapalne jelit, schorzenia endokrynologiczne).

Diagnostyka demineralizacji tkanki kostnej opiera się głównie na badaniu densytometrycznym (DXA), które umożliwia ocenę gęstości mineralnej kości. Uzupełnieniem są badania biochemiczne oceniające markery obrotu kostnego oraz gospodarkę wapniowo-fosforanową. Wczesne wykrycie demineralizacji ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania złamaniom patologicznym i innym powikłaniom.

Leczenie demineralizacji tkanki kostnej obejmuje suplementację wapnia i witaminy D, farmakoterapię (bisfosfoniany, denosumab, teryparatyd), a także modyfikację stylu życia, w tym regularną aktywność fizyczną i eliminację czynników ryzyka. W przypadkach wtórnej demineralizacji konieczne jest leczenie choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl