miażdżyca dużych tętnic

Miażdżyca dużych tętnic (atherosclerosis of large arteries) to przewlekła choroba zapalna, charakteryzująca się tworzeniem blaszek miażdżycowych w ścianie tętnic. Proces ten prowadzi do zwężenia światła naczyń i ograniczenia przepływu krwi. Najbardziej podatne na rozwój miażdżycy są aorta, tętnice wieńcowe, mózgowe i kończyn dolnych.

Patogeneza miażdżycy obejmuje uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, odkładanie się cholesterolu LDL w ścianie tętnicy, migrację komórek zapalnych (głównie monocytów), transformację makrofagów w komórki piankowate oraz proliferację komórek mięśni gładkich. W zaawansowanym stadium powstają blaszki miażdżycowe zawierające rdzeń lipidowy pokryty czapeczką włóknistą.

Główne czynniki ryzyka miażdżycy dużych tętnic to hipercholesterolemia, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość, wiek i predyspozycje genetyczne. Choroba może przez lata rozwijać się bezobjawowo, a manifestować się dopiero przy znacznym zwężeniu naczynia lub pęknięciu blaszki miażdżycowej i powstaniu zakrzepu.

Kliniczne następstwa miażdżycy dużych tętnic obejmują chorobę niedokrwienną serca (w tym zawał mięśnia sercowego), chorobę naczyniową mózgu (udar niedokrwienny), chorobę tętnic obwodowych oraz tętniaki aorty. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG dopplerowskie, angiografia CT, MRI) oraz ocenę biomarkerów zapalnych i lipidowych.

Leczenie miażdżycy dużych tętnic koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka, farmakoterapii (statyny, leki przeciwpłytkowe, inhibitory ACE) oraz w zaawansowanych przypadkach interwencjach wewnątrznaczyniowych (angioplastyka, stentowanie) lub zabiegach chirurgicznych (np. endarterektomia, pomostowanie naczyń).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl