miażdżyca subkliniczna

Miażdżyca subkliniczna (bezobjawowa) odnosi się do wczesnych zmian miażdżycowych w tętnicach, które nie powodują jeszcze objawów klinicznych, ale są wykrywalne w badaniach obrazowych. To stadium choroby poprzedza wystąpienie jawnych klinicznie incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu.

Diagnostyka miażdżycy subklinicznej obejmuje nieinwazyjne badania obrazowe, w tym ultrasonografię tętnic szyjnych z oceną kompleksu intima-media (IMT), badanie wskaźnika uwapnienia tętnic wieńcowych (calcium score), angiografię CT oraz badanie wskaźnika kostka-ramię (ABI). Wykrycie zmian subklinicznych pozwala na wczesną identyfikację pacjentów z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Wczesne wykrycie miażdżycy subklinicznej ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż umożliwia wdrożenie działań prewencyjnych i modyfikację czynników ryzyka zanim dojdzie do powikłań. Badania wskazują, że obecność miażdżycy subklinicznej zwiększa ryzyko sercowo-naczyniowe 2-4 razy, niezależnie od klasycznych czynników ryzyka uwzględnianych w skalach, takich jak SCORE czy Framingham.

Postępowanie u pacjentów z miażdżycą subkliniczną obejmuje intensywną modyfikację stylu życia oraz farmakoterapię ukierunkowaną na czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym leczenie hipolipemizujące, przeciwnadciśnieniowe oraz przeciwpłytkowe, w zależności od indywidualnego profilu ryzyka pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl