pacjent hemodynamicznie niestabilny

Pacjent hemodynamicznie niestabilny to osoba, u której doszło do zaburzenia podstawowych parametrów układu krążenia, co powoduje niewystarczające dostarczanie tlenu i składników odżywczych do tkanek i narządów. Stan ten charakteryzuje się niestabilnością ciśnienia tętniczego (najczęściej hipotensją), zaburzeniami rytmu serca, nieprawidłową częstością akcji serca (tachykardia lub bradykardia), a także obniżeniem rzutu serca.

Niestabilność hemodynamiczna może być objawem różnych stanów klinicznych, w tym wstrząsu (kardiogennego, hipowolemicznego, septycznego, anafilaktycznego), ciężkiej niewydolności serca, masywnego krwotoku, tamponady serca, zatorowości płucnej czy ciężkich zaburzeń rytmu serca. Objawami klinicznymi są najczęściej: bladość, zimna i spocona skóra, oliguria, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, osłabienie oraz duszność.

Diagnostyka pacjenta hemodynamicznie niestabilnego powinna być przeprowadzona szybko i obejmować monitorowanie parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja, temperatura), badania laboratoryjne (gazometria, morfologia, elektrolity, markery sercowe, parametry krzepnięcia), EKG, badania obrazowe (ECHO serca, USG jamy brzusznej, RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa) oraz w wybranych przypadkach inwazyjny monitoring hemodynamiczny.

Leczenie pacjenta niestabilnego hemodynamicznie wymaga natychmiastowej interwencji i zależy od przyczyny niestabilności. Obejmuje ono resuscytację płynową, podawanie leków inotropowych i wazopresorów, tlenoterapię, a w ciężkich przypadkach wentylację mechaniczną oraz stosowanie urządzeń wspomagających pracę serca. Kluczowe znaczenie ma szybka identyfikacja i leczenie przyczyny niestabilności hemodynamicznej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl