klasyfikacja CEAP

Klasyfikacja CEAP (Clinical-Etiology-Anatomy-Pathophysiology) to międzynarodowy system oceny przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych, wprowadzony w 1994 roku i zaktualizowany w kolejnych latach. Stanowi kompleksowe narzędzie diagnostyczne umożliwiające precyzyjną kategoryzację zaburzeń żylnych.

System CEAP opiera się na czterech głównych komponentach: objawach klinicznych (C), etiologii (E), lokalizacji anatomicznej (A) oraz patofizjologii (P). Kategoria kliniczna (C) obejmuje siedem stopni: C0 – brak widocznych lub wyczuwalnych objawów, C1 – teleangiektazje lub żylaki siatkowate, C2 – żylaki, C3 – obrzęk, C4 – zmiany skórne, C5 – wygojone owrzodzenie żylne, C6 – czynne owrzodzenie żylne.

Klasyfikacja CEAP pomaga lekarzom w standaryzacji diagnostyki, dokumentacji, planowaniu leczenia oraz monitorowaniu postępów terapii u pacjentów z chorobami żylnymi. Jest powszechnie stosowana w badaniach klinicznych oraz praktyce codziennej, zapewniając ujednolicone podejście do oceny niewydolności żylnej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl