niestabilna choroba niedokrwienna serca

Niestabilna choroba niedokrwienna serca (NCHNS) stanowi poważny stan kliniczny, będący manifestacją ostrego zespołu wieńcowego, charakteryzujący się nasileniem dolegliwości dławicowych w spoczynku lub przy minimalnym wysiłku. Jest to rezultat częściowego zamknięcia tętnicy wieńcowej przez zakrzep utworzony na pękniętej lub nadżartej blaszce miażdżycowej.

Klinicznie niestabilna choroba niedokrwienna serca objawia się bólem dławicowym o zwiększonej intensywności, częstości lub czasie trwania w porównaniu z wcześniejszymi epizodami. Ból może wystąpić de novo u pacjentów bez wcześniejszej choroby wieńcowej lub jako zaostrzenie objawów u osób z przewlekłą chorobą wieńcową.

Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną, EKG oraz oznaczenie biomarkerów sercowych (troponina). W odróżnieniu od zawału mięśnia sercowego, w NCHNS nie obserwuje się znaczącego wzrostu markerów martwicy mięśnia sercowego, a zmiany w EKG mogą obejmować obniżenie odcinka ST lub odwrócenie załamka T, choć EKG może również pozostać prawidłowe.

Leczenie niestabilnej choroby niedokrwiennej serca wymaga pilnej hospitalizacji i obejmuje terapię przeciwniedokrwienną (nitraty, beta-blokery), przeciwzakrzepową (heparyna, aspiryna) oraz przeciwpłytkową. W zależności od stratyfikacji ryzyka pacjent może wymagać pilnej lub wczesnej interwencji wieńcowej (PCI) lub pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl