metabolizm walproinianu

Metabolizm walproinianu obejmuje złożone procesy biotransformacji, głównie w wątrobie. Ten lek przeciwpadaczkowy ulega w pierwszej kolejności glukuronidacji, β-oksydacji w mitochondriach oraz ω-oksydacji w mikrosomach, co prowadzi do powstania ponad 50 różnych metabolitów.

Główną drogą metaboliczną walproinianu jest glukuronidacja, odpowiadająca za około 30-50% metabolizmu leku. Ważnym szlakiem jest również β-oksydacja w mitochondriach, która przetwarza około 40% dawki. Mniejszy udział ma szlak ω-oksydacji (15-20%), który nabiera znaczenia przy nasyceniu innych dróg metabolicznych lub w przypadku zaburzeń czynności mitochondriów.

Metabolizm walproinianu może być zaburzony przez różne czynniki, w tym interakcje lekowe, niedobory koenzymu A, zaburzenia mitochondrialne i polimorfizmy genetyczne. Szczególnie istotne są interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital, które mogą indukować enzymy wątrobowe i przyspieszać metabolizm walproinianu.

Znajomość metabolizmu walproinianu ma kluczowe znaczenie kliniczne, ponieważ niektóre metabolity wykazują działanie terapeutyczne, podczas gdy inne mogą być odpowiedzialne za działania niepożądane, w tym hepatotoksyczność. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest wskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przy politerapii oraz w przypadku podejrzenia toksyczności.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy, cechuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza, zależnym od dawki i stopnia wysycenia. Lek dystrybuuje się głównie w krwi i płynach zewnątrzkomórkowych, a stężenie kwasu walproinowego w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada stężeniu frakcji wolnej w osoczu, co jest kluczowe dla działania przeciwpadaczkowego. Okres półtrwania wynosi 8-20 godzin, natomiast w postaci Depakine Chronosphere wynosi około 13-16 godzin, z osiągnięciem stężenia maksymalnego (Tmax) po około 7 godzinach. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 40%) z udziałem enzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a eliminacja odbywa się przez nerki po sprzężeniu z kwasem glukuronowym i β-oksydacji. Lek nie indukuje układu cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jego frakcja wolna jest usuwana podczas hemodializy.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka krwi, biorównoważność, biotransformacja walproinianu, cytochrom P450, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, interakcja lekowa, klirens walproinianu, metabolizm walproinianu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, stężenie maksymalne, walproinian sodu, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian (100 mg do 1000 mg w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje działanie hamujące ośrodkowy układ nerwowy poprzez zwiększenie stężenia GABA, co skutkuje działaniem przeciwpadaczkowym, ale także ryzykiem senności i spowolnienia reakcji. Szczególnie narażone na nasilenie tych działań są osoby stosujące terapię wielolekową przeciwpadaczkową lub skojarzoną z benzodiazepinami, a także pacjenci w wieku podeszłym, z zaburzeniami funkcji wątroby, zaburzeniami snu oraz politerapią. Senność może pojawić się zwłaszcza w początkowej fazie leczenia lub po zwiększeniu dawki, co istotnie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
benzodiazepiny, charakterystyka produktu leczniczego, Depakine Chronosphere, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, działanie sedatywne, GABA, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm walproinianu, mikrogranulki, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, postać farmaceutyczna, przedłużone uwalnianie, senność, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, walproinian sodu, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Convival Chrono 500 mg

Walproinian sodu, substancja czynna preparatu Convival Chrono, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Walproinian hamuje metabolizm fenobarbitalu, prymidonu, lamotryginy oraz zwiększa stężenia zydowudyny i felbamatu, co wymaga monitorowania klinicznego i dostosowania dawek. Z kolei indukujące enzymy wątrobowe leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) obniżają stężenie walproinianu w osoczu, co może wymagać zwiększenia jego dawki. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania walproinianu z meflochiną oraz antybiotykami typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni. Ponadto, walproinian może nasilać działanie leków psychotropowych (neuroleptyków, inhibitorów MAO, benzodiazepin), co wymaga modyfikacji dawkowania w zależności od obrazu klinicznego pacjenta.
antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, Convival Chrono, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja OUN, doustny lek antykoncepcyjny, encefalopatia hiperamonemiczna, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, imipenem, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, meflochina, meropenem, metabolizm lamotryginy, metabolizm walproinianu, metabolizm wątrobowy, metamizol, neuroleptyk, panipenem, profil bezpieczeństwa, prymidon, ryfampicyna, sedacja, środek przeciwzakrzepowy, topiramat, walproinian sodu, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dipromal 200 mg

Walproinian magnezu, substancja czynna Dipromalu w dawce 200 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w surowicy w czasie 1-4 godzin. Wchłanianie może być nieznacznie opóźnione przez obecność pokarmu, a szybkość absorpcji jest nieco mniejsza niż w przypadku walproinianu sodu. Walproinian wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-90%), co jest zależne od stężenia leku i ma znaczenie kliniczne przy zmianach stężenia. Substancja przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także do mleka matki, co wymaga uwagi podczas terapii kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a okres półtrwania wynosi od 8 do 22 godzin, ulegając skróceniu pod wpływem leków indukujących enzymy mikrosomalne, takich jak karbamazepina, fenytoina i fenobarbital. Terapeutyczne stężenie walproinianu w surowicy mieści się w zakresie 40-100 μg/ml (280-700 μmol/l).
absorpcja substancji czynnej, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, Dipromal, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, klirens walproinianu, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm walproinianu, okres półtrwania, przenikanie przez bariery biologiczne, stężenie w surowicy, stężenie we krwi, walproinian magnezu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza

metabolizm walproinianu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Interakcje leku – Convival Chrono 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Dipromal 200 mg