ubytek nabłonka

Ubytek nabłonka (ang. epithelial defect) to stan chorobowy charakteryzujący się utratą ciągłości tkanki nabłonkowej, która w warunkach prawidłowych pełni funkcję ochronną, pokrywając powierzchnie zewnętrzne i wewnętrzne organizmu. Najczęściej obserwuje się go w obrębie rogówki oka, gdzie określany jest jako erozja rogówki, ale może dotyczyć również innych narządów pokrytych nabłonkiem, jak przewód pokarmowy czy układ oddechowy.

Przyczyny ubytku nabłonka są zróżnicowane i obejmują urazy mechaniczne, oparzenia chemiczne lub termiczne, zakażenia (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), choroby autoimmunologiczne, zaburzenia odżywiania tkanki, a także działanie niektórych leków. W przypadku rogówki częstą przyczyną jest zespół nawracających erozji rogówki (RCES), suche oko czy dystrofie rogówki.

Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i rozległości ubytku, ale zwykle obejmują ból, pieczenie, uczucie ciała obcego, światłowstręt (w przypadku rogówki), zaczerwienienie, łzawienie oraz pogorszenie ostrości wzroku. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu w lampie szczelinowej z zastosowaniem barwników (fluoresceinę, różu bengalskiego), które wybarwiają obszary pozbawione nabłonka.

Leczenie ubytku nabłonka koncentruje się na usunięciu przyczyny, zapobieganiu zakażeniom wtórnym oraz wspomaganiu regeneracji tkanki. W zależności od lokalizacji i etiologii stosuje się leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, antybiotyki, sztuczne łzy, soczewki opatrunkowe lub opatrunki biologiczne. W przypadkach nawracających lub opornych na leczenie konieczne może być postępowanie zabiegowe, takie jak usunięcie luźnego nabłonka, nakłucie przedniej warstwy rogówki czy fototerapeutyczna keratektomia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl