emtrycytabina i tenofowir
Emtrycytabina i tenofowir to dwa leki przeciwretrowirusowe, które często są stosowane razem w terapii skojarzonej zakażeń wirusem HIV. Emtrycytabina jest nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI), natomiast tenofowir należy do grupy nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NtRTI). Oba leki działają poprzez hamowanie aktywności enzymu odwrotnej transkryptazy wirusa, co zapobiega replikacji HIV.
Połączenie emtrycytabiny i tenofowiru jest dostępne w postaci preparatów złożonych, co upraszcza schemat leczenia i zwiększa adherencję pacjentów. Kombinacja ta stanowi istotny element terapii antyretrowirusowej, często wykorzystywany jako składnik schematów pierwszego rzutu. Preparat ten jest również stosowany w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z grupy wysokiego ryzyka zakażenia HIV.
Podczas terapii emtrycytabiną i tenofowirem należy monitorować funkcję nerek, ponieważ tenofowir może powodować nefrotoksyczność. Zaleca się regularne badanie stężenia kreatyniny w surowicy oraz oszacowanie wskaźnika przesączania kłębuszkowego (eGFR). Tenofowir może również przyczyniać się do zmniejszenia gęstości mineralnej kości, dlatego u pacjentów długotrwale przyjmujących lek wskazana jest ocena stanu układu kostnego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Efawirenz wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, w tym długi okres półtrwania wynoszący 52-76 godzin po pojedynczej dawce oraz 40-55 godzin po dawkach wielokrotnych, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 5 godzin po podaniu, a stan stacjonarny po 6-7 dniach regularnego stosowania. U pacjentów z HIV stosujących dawkę 600 mg/dobę, Cmax w stanie stacjonarnym wynosi średnio 12,9 ± 3,7 μM, Cmin 5,6 ± 3,2 μM, a AUC 184 ± 73 µM×h. Efawirenz charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminą, oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym przez CYP3A4 i CYP2B6, z autoindukcją tych enzymów, co skraca okres półtrwania po wielokrotnym podaniu. Podawanie efawirenzu z posiłkiem bogatotłuszczowym zwiększa ekspozycję na lek (AUC o 28%, Cmax o 79%), dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo, aby uniknąć nasilenia działań niepożądanych. Preparaty złożone zawierające efawirenz, emtrycytabinę i tenofowir dizoproksyl wykazują biorównoważność z podawaniem substancji oddzielnie, z Cmax około 2264 ng/ml i AUCinf około 146075 ng·h/ml (GMR ~96-99%).
albumina, autoindukcja metabolizmu, badanie biorównoważności, CYP3A4, cytochrom P450, działania niepożądane, efawirenz, emtrycytabina i tenofowir, interakcje lekowe, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, podanie na czczo, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, przedział ufności, schemat dawkowania, skala Childa-Pugha, średnia geometryczna, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Efawirenz jest nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NNRTI) HIV-1, działającym poprzez niekompetycyjne hamowanie enzymu, bez istotnego wpływu na odwrotną transkryptazę HIV-2 oraz komórkowe polimerazy DNA (α, β, γ, δ). Wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwwirusowej wobec większości podtypów HIV-1, z wyjątkiem osłabionego działania na wirusy grupy O. Efawirenz wykazuje synergistyczne lub addycyjne efekty w terapii skojarzonej, szczególnie z emtrycytabiną i tenofowirem dizoproksylem. Badania kliniczne wykazały, że po 96 tygodniach terapii kombinacją efawirenzu, emtrycytabiny i tenofowiru dizoproksylu u 82% pacjentów miano RNA HIV-1 w osoczu utrzymywało się poniżej 50 kopii/ml, a u 85% poniżej 400 kopii/ml. Efawirenz może wydłużać odstęp QTc, szczególnie u pacjentów z genotypem CYP2B6 *6/*6, u których po 14 dniach stosowania dawki 600 mg Cmax leku była 2,25-krotnie wyższa, a wydłużenie QTc wynosiło do 11,3 ms (górna granica 90% CI).
bariera genetyczna, dysfagia, działanie przeciwwirusowe, efawirenz emtrycytabina tenofowir, emtrycytabina i tenofowir, genotyp CYP2B6, genotypowanie HIV-1, hamowanie replikacji wirusa, inhibitor proteazy, lek przeciwretrowirusowy, miano RNA HIV, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odstęp QTc, odwrotna transkryptaza HIV-1, oporność krzyżowa, polimeraza DNA, skuteczność wirusologiczna, szczep wirusa, terapia przeciwretrowirusowa, wydłużenie odstępu QTc, zakażenie HIV-1
