lek wydłużający QT
Leki wydłużające odstęp QT w elektrokardiogramie stanowią istotny problem kliniczny, ponieważ mogą prowadzić do groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca, szczególnie do częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes (TdP). Wydłużenie QT definiuje się jako odstęp QTc >450 ms u mężczyzn i >470 ms u kobiet, natomiast wartości >500 ms uznawane są za znacznie zwiększające ryzyko wystąpienia TdP.
Do leków najczęściej powodujących wydłużenie QT należą: niektóre antybiotyki (makrolidy, fluorochinolony), leki przeciwgrzybicze (flukonazol), leki przeciwpsychotyczne (haloperidol, risperidon), leki przeciwdepresyjne (citalopram, escitalopram), leki przeciwarytmiczne klasy IA i III (amiodaron, sotalol, prokainamid), oraz leki przeciwwymiotne (ondansetron, metoklopramid). Ryzyko wzrasta przy łącznym stosowaniu kilku leków wydłużających QT.
Mechanizm wydłużenia QT polega głównie na blokowaniu kanałów potasowych hERG, co prowadzi do wydłużenia repolaryzacji komórek mięśnia sercowego. Czynniki ryzyka zwiększające podatność na polekowe wydłużenie QT to płeć żeńska, podeszły wiek, choroby serca, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), niewydolność wątroby lub nerek oraz wrodzone zespoły długiego QT.
Przed włączeniem leku wydłużającego QT zaleca się wykonanie EKG, ocenę czynników ryzyka oraz monitorowanie odstępu QT w trakcie terapii. U pacjentów wysokiego ryzyka należy rozważyć alternatywne leczenie. W przypadku konieczności stosowania tych leków istotna jest kontrola elektrolitów oraz unikanie interakcji lekowych zwiększających ryzyko wydłużenia QT.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Arsenic trioxide Sandoz 1 mg/ml
Arsen trójtlenek w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (Arsenic trioxide Sandoz, 1 mg/ml) ma jedno wyraźne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy skórne, oddechowe oraz reakcje anafilaktyczne, co wyklucza rozpoczęcie terapii u pacjentów z potwierdzoną alergią. Preparat zawiera również 6,3 mg sodu w 10 ml roztworu, co może być istotne u pacjentów na diecie niskosodowej, choć nie jest to formalne przeciwwskazanie. Produkt jest jałowym, klarownym roztworem o pH 7,5–8,5, przeznaczonym do podania dożylnego po odpowiednim rozcieńczeniu, co wymaga uwzględnienia przy kwalifikacji pacjenta, zwłaszcza pod kątem dostępu naczyniowego.
arsen trójtlenek, Arsenic trioxide Sandoz, dieta niskosodowa, dostęp naczyniowy, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek wydłużający QT, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy układu oddechowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, toksyczność arsenu, wydłużony odstęp QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca