ciężka zastoinowa niewydolność serca

Ciężka zastoinowa niewydolność serca to zaawansowane stadium niewydolności serca, charakteryzujące się niezdolnością mięśnia sercowego do prawidłowego pompowania krwi, co prowadzi do zastoju krwi w układzie żylnym i płucach. Stan ten znacząco upośledza perfuzję narządową i utlenowanie tkanek, powodując nasilone objawy kliniczne.

W obrazie klinicznym dominuje duszność spoczynkowa, orthopnoe, duszność nocna typu paroksyzmalnego, obrzęki obwodowe (szczególnie kończyn dolnych), poszerzenie żył szyjnych, trzeci ton serca (S3), trzeszczenia u podstawy płuc oraz hepatomegalia. U pacjentów często obserwuje się znaczne ograniczenie wydolności fizycznej (III-IV klasa wg NYHA).

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne BNP/NT-proBNP), elektrokardiografię, echokardiografię (frakcja wyrzutowa lewej komory <35%, powiększenie jam serca), RTG klatki piersiowej (zastój w krążeniu płucnym, powiększona sylwetka serca) oraz w wybranych przypadkach badania inwazyjne.

Leczenie wymaga kompleksowego podejścia obejmującego modyfikację stylu życia, farmakoterapię (inhibitory ACE/ARB/ARNI, beta-blokery, antagoniści aldosteronu, diuretyki), a w zaawansowanych przypadkach rozważenie metod inwazyjnych (CRT, ICD) lub kwalifikację do przeszczepu serca. Rokowanie w ciężkiej zastoinowej niewydolności serca jest poważne, ze śmiertelnością roczną sięgającą 20-30%.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl