FAP
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP – Familial Adenomatous Polyposis) to rzadka, dziedziczona autosomalnie dominująco choroba genetyczna, charakteryzująca się rozwojem setek do tysięcy polipów gruczolakowatych w okrężnicy i odbytnicy, które bez leczenia prawie zawsze ulegają transformacji nowotworowej przed 40. rokiem życia.
FAP jest spowodowana mutacją w genie APC (Adenomatous Polyposis Coli) zlokalizowanym na chromosomie 5q21-22. Gen APC działa jako supresor nowotworowy, a jego mutacja prowadzi do niekontrolowanej proliferacji komórek nabłonka jelita grubego i tworzenia się polipów.
Klinicznie FAP manifestuje się obecnością setek polipów już w okresie dojrzewania, często bezobjawowo. Z czasem mogą pojawić się objawy takie jak krwawienie z odbytu, biegunka, ból brzucha czy anemia. Diagnostyka obejmuje kolonoskopię, badania genetyczne oraz badania przesiewowe członków rodziny pacjenta.
Leczenie FAP polega głównie na profilaktycznej kolektomii (usunięciu okrężnicy) z wytworzeniem zbiornika jelitowego lub ileostomii, zwykle wykonywanych po zakończeniu okresu dojrzewania, ale przed rozwojem raka. Pacjenci wymagają regularnego nadzoru endoskopowego pozostałych odcinków przewodu pokarmowego ze względu na ryzyko rozwoju polipów i nowotworów w innych lokalizacjach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Zapobieganie i profilaktyka
Polipy jelita grubego stanowią istotny czynnik ryzyka rozwoju raka jelita grubego, a ich profilaktyka opiera się przede wszystkim na regularnych badaniach przesiewowych, z kolonoskopią jako złotym standardem diagnostyczno-terapeutycznym. Zaleca się rozpoczęcie badań przesiewowych od 45. roku życia, z częstotliwością dostosowaną do indywidualnego ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym lub chorobami zapalnymi jelit. Usunięcie polipów podczas kolonoskopii (polipektomia) może zmniejszyć ryzyko rozwoju raka jelita grubego o 80-90%. Po polipektomii konieczna jest dalsza obserwacja endoskopowa, gdyż ryzyko nawrotu polipów wynosi 25-30% w ciągu 3 lat. W przypadku zespołów genetycznych, takich jak FAP czy zespół Lyncha, wskazane jest wczesne i regularne monitorowanie, a w niektórych przypadkach rozważenie profilaktycznej kolektomii.
aspiryna, badanie endoskopowe, badanie histologiczne, badanie przesiewowe, choroba zapalna jelit, czynnik ryzyka, FAP, gruczolak, kolektomia, kolonoskopia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas foliowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nowotwór złośliwy, otyłość, polip jelita grubego, polipektomia, poradnictwo genetyczne, prebiotyk, profil ryzyka, rak jelita grubego, sulforafan, suplement diety, warzywa krzyżowe, zespół Lyncha, zespół polipowatości, zespół rodzinnej polipowatości gruczolakowatej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Objawy
Zespół Lyncha (HNPCC) to autosomalnie dominujący zespół genetyczny związany z mutacjami w genach naprawy błędów DNA (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2, EPCAM), predysponujący do rozwoju nowotworów, zwłaszcza raka jelita grubego, który występuje średnio w wieku 44-45 lat (w populacji ogólnej 70 lat). Charakterystyczne jest szybkie tempo progresji nowotworu (1-2 lata vs. 10 lat w populacji ogólnej) oraz lokalizacja w proksymalnej części okrężnicy (około 66% przypadków). Ryzyko życiowe raka jelita grubego wynosi 20-80%, z wyższym ryzykiem u mężczyzn (60-80%) i nosicieli mutacji MLH1/MSH2 (30-97%). Inne nowotwory związane z zespołem Lyncha to rak endometrium (ryzyko 15-60%, średni wiek diagnozy ~60 lat), rak jajnika (ryzyko 1-38%, średni wiek 42,5-45,3 lat) oraz rak żołądka (ryzyko 1-13%, średni wiek 56 lat). Objawy kliniczne obejmują m.in. krew w stolcu (40-50%), anemię z niedoboru żelaza (25-35%), ból brzucha, zmiany rytmu wypróżnień oraz nieprawidłowe krwawienia u kobiet. Wysokie ryzyko nawrotów i rozwoju drugiego pierwotnego raka jelita grubego (do 60% po 30 latach) wymaga intensywnej kontroli i profilaktyki.
anemia z niedoboru żelaza, aspiryna, biopsja endometrium, dysfagia, dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, endoskopia, FAP, gen naprawy błędnie sparowanych zasad DNA, geny MMR, gruczolak, histerektomia, HNPCC, kolektomia, kolonoskopia, krew w stolcu, kwas acetylosalicylowy, mutacja genu, naprawa błędnie sparowanych zasad, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, obustronna salpingo-ooforektomia, ośrodkowy układ nerwowy, polip gruczolakowaty, polip jelita grubego, rak błony śluzowej macicy, rak dróg moczowych, rak dróg żółciowych, rak endometrium, rak jajnika, rak jelita cienkiego, rak jelita grubego, rak mózgu, rak trzustki, rak żołądka, rodzinna polipowatość gruczolakowata, USG przezpochwowe, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Diagnostyka i diagnoza
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to autosomalnie dominujące schorzenie charakteryzujące się obecnością co najmniej 100 gruczolaków w jelicie grubym lub mniejszą ich liczbą przy dodatnim wywiadzie rodzinnym oraz wykryciem mutacji w genie APC. Klasyczna postać FAP manifestuje się średnio w wieku 16 lat, a ryzyko rozwoju raka jelita grubego sięga niemal 100% do 40. roku życia. Diagnostyka opiera się na kolonoskopii, wykrywającej polipy o średnicy nawet 1 mm, oraz badaniach genetycznych z czułością ponad 90% dla mutacji APC. W przypadku negatywnego wyniku przy silnym podejrzeniu klinicznym zaleca się testowanie genu MUTYH. Badania przesiewowe u krewnych pierwszego stopnia powinny rozpoczynać się między 10 a 15 rokiem życia i obejmować coroczne kolonoskopie oraz gastroskopie od 20-25 roku życia w celu wykrycia polipów w górnym odcinku przewodu pokarmowego.
adenomatous polyposis coli, AFAP, CHRPE, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, FAP, gen APC, gruczolaki jelita grubego, guz desmoidalny, hepatoblastoma, HNPCC, klasyfikacja Spigelmana, kolektomia, kolonoskopia, krew utajona w kale, kwas obeticholowy, NGS, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, polip dwunastnicy, proktokolektomia, rak jelita grubego, rak tarczycy, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencjonowanie całego genomu, sekwencjonowanie następnej generacji, sigmoidoskopia, WGS - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Leczenie
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to dziedziczny zespół predysponujący do rozwoju setek lub tysięcy gruczolakowatych polipów w jelicie grubym, które nieleczone prowadzą do raka jelita grubego, zwykle przed 40. rokiem życia. Podstawą leczenia jest profilaktyczna kolektomia, wykonywana najczęściej w okresie późnej młodości lub wczesnej dorosłości. Dostępne techniki chirurgiczne to kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (IRA), proktokolektomia odtwórcza z zespoleniem zbiornika krętniczego z odbytem (IPAA) oraz całkowita proktokolektomia z wyłonieniem ileostomii (TPI). Wybór metody zależy od fenotypu choroby, wieku pacjenta, stanu klinicznego i preferencji, a zabiegi powinny być wykonywane w wyspecjalizowanych ośrodkach. Po operacji konieczne jest regularne monitorowanie – co 6-12 miesięcy w przypadku IRA i co 1-4 lata po IPAA – ze względu na ryzyko rozwoju polipów w pozostałych lub rekonstruowanych odcinkach przewodu pokarmowego, w tym żołądku i jelicie cienkim. W leczeniu uzupełniającym stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak sulindak, celekoksyb (zatwierdzony przez FDA i EMEA) oraz aspirynę, które redukują liczbę i wielkość polipów, choć nie eliminują ryzyka nowotworzenia.
badanie kontrolne, badanie odbytnicze, całkowita proktokolektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dysfunkcja zwieraczy, FAP, fluorouracyl, guz desmoidalny, ileostomia, inhibitor COX, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor mTOR, kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym, kolonoskopia, kwas acetylosalicylowy, kwas eikozapentaenowy, kwas obeticholowy, łagodna postać FAP, manifestacja pozajelitowa, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, oksaliplatyna, polip dwunastnicy, polipektomia, profilaktyczna kolektomia, proktokolektomia odtwórcza, radioterapia, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, szlak mTOR, sztuczny odbyt, terapia antybiotykowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pioglitazone Bioton 30 mg
Pioglitazon, substancja czynna leku Pioglitazone Bioton, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. W badaniach toksykologicznych na myszach, szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany takie jak hemodylucja, niedokrwistość, odwracalny przerost odśrodkowy serca oraz zwiększone odkładanie tłuszczu w tkankach, występujące przy stężeniach nawet do 4 razy niższych niż terapeutyczne u ludzi. Pioglitazon wykazywał również działanie teratogenne, hamując wzrost płodu poprzez mechanizm związany z hamowaniem hiperinsulinemii i zwiększeniem insulinooporności u ciężarnych samic. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego, co potwierdza brak działania mutagennego substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, FAP, hemodylucja, hiperinsulinemia, kamienie moczowe, mikrokryształy, naciek tłuszczowy, niedokrwistość, objętość osocza, oporność na insulinę, pioglitazon, Pioglitazone Bioton, przerost odśrodkowy serca, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozrost nabłonka pęcherza moczowego, tiazolidynodiony, zahamowanie wzrostu płodu, zakwaszenie moczu - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy desmoidowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy desmoidowe (fibromatosis desmoides) to rzadkie, łagodne nowotwory mezenchymalne tkanki łącznej, charakteryzujące się lokalną inwazyjnością i wysokim ryzykiem nawrotów, szczególnie w obrębie kończyn, jamy brzusznej i szyi. Mimo braku przerzutów odległych, guzy te mogą powodować znaczne obciążenie kliniczne, w tym przewlekły ból (do 63% pacjentów), zaburzenia snu (73%), drażliwość (46%) oraz lęk i depresję (15%). Szczególnie niebezpieczne są guzy wewnątrzbrzuszne, zwłaszcza u pacjentów z rodzinną polipowatością gruczolakowatą (FAP). Diagnostyka i leczenie wymagają interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego chirurgów onkologów, onkologów klinicznych, radiologów, patologów, radioterapeutów, pielęgniarki onkologiczne, farmaceutów, fizjoterapeutów, dietetyków, pracowników socjalnych oraz zespoły genetyczne. Standard leczenia obejmuje aktywną obserwację (monitorowanie co 3-6 miesięcy), leczenie chirurgiczne, radioterapię, chemioterapię, terapie celowane (np. inhibitory kinazy tyrozynowej sorafenib) oraz terapię hormonalną, a także nowo zatwierdzony przez FDA nirogacestat – inhibitor gamma-sekretazy.
agresywna fibromatoza, aktywna obserwacja, badanie obrazowe, ból przewlekły, chemioterapia, chemioterapia dożylna, FAP, fibromatoza desmoidalna, guz desmoidowy, hepatotoksyczność, inhibitor COX-2, inhibitor gamma-sekretazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, krioablacja, leczenie chirurgiczne, lęk i depresja, mielosupresja, mięsak, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nirogacestat, nowotwór mezenchymalny, nudności i wymioty, opieka paliatywna, radioterapia, rezonans magnetyczny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sorafenib, supresja szpiku kostnego, terapia hormonalna, zapalenie błon śluzowych, zespół multidyscyplinarny, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Pioglitazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pioglitazon, stosowany w terapii cukrzycy typu 2, wykazuje w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) szereg efektów toksykologicznych, takich jak zwiększenie objętości osocza z hemodylucją, niedokrwistość oraz odwracalny przerost odśrodkowy serca. Zmiany te obserwowano przy stężeniach leku do 4-krotnie niższych lub równych stężeniom terapeutycznym u ludzi, co wskazuje na potencjalne ryzyko podobnych działań niepożądanych u pacjentów. Ponadto, u szczurów samców i samic po długotrwałym podawaniu (do 2 lat) stwierdzono rozrost nabłonka pęcherza moczowego oraz u samców nowotwory tego narządu, co może być związane z obecnością kamieni moczowych i podrażnieniem ściany pęcherza. W badaniach mechanistycznych wykazano, że zakwaszenie moczu zmniejszało częstość występowania guzów, jednak ryzyko nowotworowe u ludzi nie zostało jednoznacznie wykluczone. W przeciwieństwie do szczurów, myszy, psy i małpy nie wykazywały rozrostu pęcherza ani indukcji guzów przy stosowaniu pioglitazonu.
badanie genotoksyczności, badanie mechanistyczne, badanie toksykologiczne, cukrzyca typu 2, działanie rakotwórcze, FAP, hemodylucja, hiperinsulinemia, in vitro, in vivo, kamień moczowy, naciek tłuszczowy, niedokrwistość, odkładanie tłuszczu, oporność na insulinę, pioglitazon, potencjał mutagenny, przerost odśrodkowy serca, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozrost nabłonka pęcherza moczowego, stężenie terapeutyczne, tiazolidynodion, zahamowanie wzrostu płodu, zakwaszenie moczu, zwiększenie objętości osocza - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy żołądka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy żołądka to najczęściej łagodne zmiany na błonie śluzowej żołądka, wykrywane głównie przypadkowo podczas esofagogastroduodenoskopii (EGD). Wyróżnia się kilka typów polipów: hiperplastyczne (najczęstsze, niskie ryzyko zezłośliwienia), gruczolakowe (adenoma) z potencjałem transformacji nowotworowej, zapalne oraz związane z zespołem rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (FAP). Polipy mogą mieć różną wielkość, od kilku milimetrów do kilku centymetrów, a wskazaniem do endoskopowego usunięcia (polipektomii) są polipy gruczolakowe, większe niż 1 cm, objawowe lub związane z FAP. Diagnostyka opiera się na endoskopii z biopsją, a w przypadku polipów powyżej 5-10 mm zaleca się ich całkowite usunięcie. Leczenie infekcji Helicobacter pylori jest istotne, gdyż eradykacja może prowadzić do zaniku polipów hiperplastycznych i zapobiegać ich nawrotom.
adenoma, anemia perniciosa, badanie histopatologiczne, biopsja, częściowa gastrektomia, EGD, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopowa resekcja błony śluzowej, eradykacja H. pylori, esofagogastroduodenoskopia, FAP, gastroskopia, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedokrwistość złośliwa, omeprazol, polip gastryczny, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, polip zapalny, polip żołądka, polipektomia, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, rak żołądka, rodzinna polipowatość gruczolakowata, zapalenie żołądka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Epidemiologia
Rak odbytnicy stanowi około 30% wszystkich przypadków raka jelita grubego, który jest trzecim najczęściej diagnozowanym nowotworem na świecie, z roczną liczbą nowych przypadków globalnie wynoszącą około 1,85-1,93 miliona, w tym około 700 000 raka odbytnicy. W USA przewiduje się na 2025 rok około 46 950 nowych przypadków raka odbytnicy, z wyższą zachorowalnością u mężczyzn (27 950) niż u kobiet (19 000). Mimo ogólnego spadku zachorowalności na raka jelita grubego od lat 80. XX wieku, obserwuje się niepokojący wzrost zachorowań u osób poniżej 50. roku życia, szczególnie u osób urodzonych po 1990 roku, które mają czterokrotnie wyższe ryzyko raka odbytnicy w porównaniu z rocznikami z 1950 roku. Czynniki ryzyka obejmują wiek (powyżej 50 lat), wywiad rodzinny, niezdrowy styl życia, przewlekłe choroby zapalne jelit (IBD), wcześniejsze polipy gruczolakowe oraz zespoły dziedziczne (np. zespół Lyncha, FAP). W krajach o wysokim HDI ryzyko zachorowania wynosi około 1,30%, podczas gdy w krajach o niskim HDI jest znacznie niższe (0,32%). W USA wyższe wskaźniki zachorowalności i śmiertelności obserwuje się u Afroamerykanów w porównaniu do białych i Latynosów.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie per rectum, badanie przesiewowe, CA19-9, CEA, choroba Leśniowskiego-Crohna, ctDNA, elastyczna sigmoidoskopia, endoskopowa dysekcja podśluzówkowa, endoskopowe USG, FAP, IBD, kolonoskopia, krążący DNA guza, nawrót choroby, nieswoiste zapalenie jelit, nowotwór jelita grubego, nowotwór kolorektalny, polip przedrakowy, rak odbytnicy, strategia watch and wait, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wycięcie mezorektum, zespół Lyncha