napad padaczkowy pierwotnie uogólniony

Napad padaczkowy pierwotnie uogólniony to rodzaj napadu drgawkowego, w którym wyładowania padaczkowe obejmują od początku obie półkule mózgowe. W przeciwieństwie do napadów częściowych (ogniskowych), które rozpoczynają się w określonym obszarze mózgu, napady pierwotnie uogólnione charakteryzują się natychmiastowym, obustronnym i symetrycznym zaangażowaniem struktur korowych i podkorowych mózgu.

Do najczęstszych typów napadów pierwotnie uogólnionych należą: napady nieświadomości (absence), napady miokloniczne, napady toniczno-kloniczne, napady toniczne, napady atoniczne oraz napady kloniczne. Napady te często występują w ramach idiopatycznych (genetycznych) padaczek uogólnionych, takich jak młodzieńcza padaczka miokloniczna czy dziecięca padaczka z napadami nieświadomości.

Rozpoznanie napadów pierwotnie uogólnionych opiera się na obrazie klinicznym, zapisie EEG (charakterystyczne uogólnione wyładowania iglica-fala lub wieloiglica-fala) oraz wykluczeniu zmian strukturalnych w badaniach neuroobrazowych. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwpadaczkowych o szerokim spektrum działania, takich jak walproiniany, lamotrygina, lewetiracetam czy topiramat, przy czym wybór terapii powinien uwzględniać typ napadu, wiek pacjenta oraz potencjalne działania niepożądane.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl