strefa przejściowa
Strefa przejściowa (ang. transition zone) jest pojęciem często stosowanym w urologii i radiologii, odnoszącym się do specyficznego obszaru anatomicznego w gruczole krokowym. Znajduje się ona pomiędzy strefą centralną a strefą obwodową prostaty i otacza cewkę moczową. Jest to region o szczególnym znaczeniu klinicznym, ponieważ w strefie przejściowej rozwija się większość przypadków łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH).
W diagnostyce obrazowej, szczególnie w rezonansie magnetycznym i ultrasonografii, strefa przejściowa stanowi ważny punkt odniesienia przy ocenie zmian patologicznych gruczołu krokowego. Charakteryzuje się ona specyficznym sygnałem w badaniach obrazowych, co pozwala na różnicowanie jej od innych stref prostaty. Powiększenie strefy przejściowej jest typowym objawem łagodnego rozrostu prostaty, który występuje u znacznej części mężczyzn po 50 roku życia.
Warto zaznaczyć, że mimo iż większość przypadków raka prostaty rozwija się w strefie obwodowej, około 20-30% nowotworów może również występować w strefie przejściowej. Dlatego dokładna ocena tego obszaru jest istotnym elementem diagnostyki urologicznej, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym poziomem PSA i prawidłowym wynikiem badania per rectum.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dutrozen 0,5 mg + 0,4 mg
Dutrozen to preparat urologiczny zawierający dutasteryd (0,5 mg) i tamsulosynę (0,4 mg), łączący mechanizmy działania inhibitora 5-alfa-reduktazy (blokującego konwersję testosteronu do DHT) oraz selektywnego antagonisty receptorów alfa1a i alfa1d-adrenergicznych. Dutasteryd hamuje oba izoenzymy 5-alfa reduktazy (typ 1 i 2), co przeciwdziała rozrostowi gruczołu krokowego, natomiast tamsulosyna działa na mięśniówkę gładką gruczołu i szyi pęcherza, poprawiając przepływ moczu. W badaniu CombAT u mężczyzn z objętością gruczołu ≥ 30 ml i PSA 1,5–10 ng/ml, terapia skojarzona wykazała istotną poprawę wskaźnika IPSS o 6,2 pkt po 2 latach, wzrost maksymalnego przepływu cewkowego (Qmax) o 2,4 ml/s oraz redukcję objętości gruczołu, przewyższając monoterapię dutasterydem (Qmax +1,9 ml/s) i tamsulosyną (Qmax +0,9 ml/s). Poprawa wskaźnika BPH (BII) wyniosła -2,1 jednostek dla terapii skojarzonej, co było statystycznie istotne w porównaniu do monoterapii.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, badanie kliniczne, dihydrotestosteron, dutasteryd, gruczoł krokowy, inhibitor 5-alfa-reduktazy, International Prostate Symptom Score, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalny przepływ cewkowy, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, objętość gruczołu krokowego, ostre zatrzymanie moczu, progresja kliniczna, receptory alfa1-adrenergiczne, strefa przejściowa, tamsulosyny chlorowodorek, wskaźnik BPH, wskaźnik IPSS, zakażenie układu moczowego