mikroskrzepy
Mikroskrzepy to drobne agregaty płytek krwi i fibryny, które powstają w naczyniach mikrokrążenia. W przeciwieństwie do większych skrzepów, mikroskrzepy są zazwyczaj niewidoczne gołym okiem, ale mogą być wykryte przy użyciu specjalistycznych technik mikroskopowych lub badań laboratoryjnych.
Mikroskrzepy odgrywają istotną rolę w patofizjologii wielu stanów chorobowych, w tym zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), mikroangiopatii zakrzepowych, zespołu antyfosfolipidowego czy powikłań zakrzepowo-zatorowych w przebiegu COVID-19. Ich obecność może prowadzić do niedokrwienia tkanek, dysfunkcji narządów i uszkodzenia śródbłonka naczyniowego.
Diagnostyka mikroskrzepów obejmuje badania laboratoryjne, takie jak oznaczanie D-dimerów, kompleksów trombina-antytrombina, fragmentów protrombiny 1+2 oraz badania obrazowe mikrokrążenia. W leczeniu stosuje się leki przeciwkrzepliwe, przeciwpłytkowe oraz terapie ukierunkowane na pierwotną przyczynę powstawania mikroskrzepów.
Aktualne badania koncentrują się na roli mikroskrzepów w patogenezie długotrwałych powikłań po infekcjach wirusowych, udarach mózgu oraz chorobach autoimmunologicznych. Zrozumienie mechanizmów powstawania mikroskrzepów może przyczynić się do opracowania nowych strategii terapeutycznych w wielu schorzeniach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Patofizjologia i mechanizm
Chilblains (pernio, perniosis) to specyficzna reakcja zapalna skóry na ekspozycję na zimno i wilgoć, charakteryzująca się nadmiernym i przedłużonym skurczem naczyń krwionośnych (wazospazm), prowadzącym do hipoksji tkanek oraz wtórnej reakcji zapalnej. Po ponownym ogrzaniu dochodzi do nieprawidłowej wazodylatacji, powodującej zaburzenia przepływu krwi i wyciek płynu do tkanek, co manifestuje się obrzękiem i naciekiem limfocytarnym. Histopatologicznie dominują: okołonaczyniowy naciek limfocytarny (81%), wakuolizacja warstwy podstawnej naskórka (67%), obrzęk skóry właściwej brodawkowatej (66%) oraz okołogruczołowy naciek limfocytarny (57%). Predyspozycje genetyczne (mutacje w genach TREX1, SAMHD1, TMEM173) oraz czynniki hormonalne, zwłaszcza u kobiet, zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Wzmożona aktywność interferonu typu I odgrywa istotną rolę w patogenezie, co jest szczególnie widoczne w chilblains związanym z COVID-19, gdzie obserwuje się również mikroskrzepy w naczyniach obwodowych.
autoprzeciwciała, bezpośrednia immunofluorescencja, chilblain lupus erythematosus, chilblains, choroba Raynauda, choroba tkanki łącznej, hiperkeratoza, hipoksemia, interferon typu I, kapilaroskopia, krioglobulinemia, mikroskrzepy, mutacja utraty funkcji, naciek limfocytarny, obrzęk naczyniowy, obrzęk skóry właściwej, perniosis, przeciwciała anty-Ro/SSA, reakcja zapalna skóry, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz naczyń krwionośnych, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, wazodylatacja, wazokonstrykcja, wazospazm, zakrzepica, zapalenie skórno-mięśniowe, zespół antyfosfolipidowy, zespół Sjögrena