skurcz perystaltyczny
Skurcz perystaltyczny to skoordynowany, falowy ruch mięśni gładkich przewodu pokarmowego, który przesuwa treść pokarmową w kierunku dystalnym. Jest to podstawowy mechanizm motoryki przewodu pokarmowego, umożliwiający transport pokarmu od jamy ustnej do odbytu.
Mechanizm skurczu perystaltycznego polega na skoordynowanym skurczu mięśni okrężnych powyżej bolusa pokarmowego i jednoczesnym rozkurczu mięśni poniżej. Ta fala skurczowa przemieszcza się wzdłuż przewodu pokarmowego z prędkością zależną od odcinka – najszybciej w przełyku (2-6 cm/s), wolniej w jelicie cienkim (2-4 cm/s) i najwolniej w okrężnicy (1 cm/s).
Kontrola skurczów perystaltycznych odbywa się poprzez autonomiczny układ nerwowy jelitowy, składający się z splotów śródściennych: mięśniowego (Auerbacha) i podśluzówkowego (Meissnera). Skurcze są także regulowane przez hormony przewodu pokarmowego oraz przez lokalne neurotransmitery, w tym acetylocholinę (pobudzającą perystaltykę) i tlenek azotu (hamujący).
Zaburzenia perystaltyki mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, takich jak refluks żołądkowo-przełykowy, achalazja, niedrożność porażenna jelit czy zespół jelita drażliwego. Prawidłowa perystaltyka jest niezbędna dla właściwego trawienia i wchłaniania składników odżywczych oraz eliminacji niestrawionych resztek pokarmowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 20 mg
Ipidacrine hydrochloride Grindeks w dawce 20 mg w formie tabletek jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum schorzeń neurologicznych, zarówno obwodowych, jak i ośrodkowych. Lek znajduje zastosowanie w terapii zapalenia nerwów obwodowych (w tym zapalenia wielonerwowego, polineuropatii, poliradikuloneuropatii), miastenii oraz zespołów miastenicznych o różnej etiologii. Ponadto, jest stosowany w leczeniu porażenia opuszkowego i innych niedowładów wynikających z uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego, takich jak powikłania po udarach, urazach czy procesach zapalnych. W chorobach demielinizacyjnych, np. stwardnieniu rozsianym, ipidakryna pełni rolę leku wspomagającego w ramach terapii skojarzonej. Lek jest również stosowany w zaburzeniach pamięci, w tym w chorobie Alzheimera, demencji starczej oraz innych etiologiach otępiennych.
atonia jelit, chlorowodorek ipidakryny, choroba Alzheimera, choroba demielinizacyjna, demencja starcza, miastenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, osłonka mielinowa, polineuropatia, poliradikuloneuropatia, porażenie opuszkowe, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skurcz perystaltyczny, stwardnienie rozsiane, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie nerwu, zapalenie wielonerwowe, zespół miasteniczny, zespół otępienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy