ciśnienie wewnątrzopłucnowe
Ciśnienie wewnątrzopłucnowe to ciśnienie występujące w jamie opłucnej, czyli przestrzeni między opłucną ścienną a opłucną płucną. W warunkach fizjologicznych jest ono ujemne (podciśnienie) i wynosi około -3 do -8 mmHg podczas spoczynkowego wydechu oraz może spaść do -20 mmHg podczas głębokiego wdechu.
Podciśnienie wewnątrzopłucnowe odgrywa kluczową rolę w mechanice oddychania, umożliwiając rozprężanie się płuc podczas wdechu. Gdy przepona i mięśnie międzyżebrowe kurczą się, powodując rozszerzenie klatki piersiowej, ciśnienie wewnątrzopłucnowe staje się jeszcze bardziej ujemne, co umożliwia przepływ powietrza do płuc.
Zaburzenia ciśnienia wewnątrzopłucnowego mogą prowadzić do poważnych patologii układu oddechowego. Odma opłucnowa występuje, gdy powietrze dostaje się do jamy opłucnej, wyrównując ciśnienie do atmosferycznego, co powoduje zapadnięcie się płuca. Z kolei wysięk opłucnowy to nagromadzenie płynu w jamie opłucnej, które również może zaburzać prawidłowe ciśnienie i upośledzać mechanikę oddychania.
Monitorowanie ciśnienia wewnątrzopłucnowego ma istotne znaczenie w intensywnej terapii, szczególnie u pacjentów poddawanych wentylacji mechanicznej. Prawidłowe zarządzanie tym parametrem pozwala na optymalizację wentylacji i uniknięcie powikłań związanych z barotraumą płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kaszel – Patofizjologia i mechanizm
Kaszel jest złożonym odruchem obronnym, który obejmuje trzy fazy: wdechową (głęboki wdech około 2,5 l powietrza), kompresji (zamknięcie nagłośni i strun głosowych oraz wzrost ciśnienia wewnątrz klatki piersiowej do 100-300 mm Hg bez ruchu powietrza) oraz wydechową (nagłe otwarcie głośni i szybki przepływ powietrza z prędkością do 75-100 mph, co odpowiada około 12 l/sek). Mechanizm ten umożliwia skuteczne oczyszczanie dróg oddechowych z wydzieliny i ciał obcych. Odruch kaszlowy inicjowany jest przez różne typy receptorów kaszlowych (RARs, SARs, nocyceptory na włóknach C) rozmieszczonych w drogach oddechowych oraz innych strukturach, a jego droga aferentna przebiega głównie przez nerw błędny do ośrodka kaszlu w rdzeniu przedłużonym. Zaburzenia regulacji tego odruchu mogą prowadzić do przewlekłego kaszlu i zespołu nadwrażliwości na kaszel, charakteryzującego się nadreaktywnością na bodźce o niskim natężeniu (hipertussywność i allotussywność). Patogeneza tego zespołu obejmuje uwrażliwienie obwodowe i centralne, w tym neurozapalne mechanizmy aktywujące mikroglej i astrocyty, co prowadzi do plastyczności neuronów OUN.
antagoniści receptora angiotensyny II, astma kaszlowa, bradykinina, ciśnienie wewnątrzopłucnowe, filamentowa hemaglutynina, kaszel astmatyczny, mięśnie międzyżebrowe, odruch obronny, omdlenie kaszlowe, ośrodek kaszlu, ośrodkowy układ nerwowy, rdzeń przedłużony, rhinowirus, tracheostomia, uwrażliwienie centralne, zapalenie eozynofilowe, zespół nadwrażliwości na kaszel