leczenie świądu

Leczenie świądu stanowi istotne wyzwanie kliniczne, wymagające przede wszystkim identyfikacji przyczyny leżącej u jego podłoża. Świąd może być objawem wielu schorzeń dermatologicznych (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczyca), chorób ogólnoustrojowych (niewydolność nerek, choroby wątroby, nowotwory), zaburzeń neurologicznych, psychogennych czy reakcji polekowych.

Podstawę terapii stanowi leczenie choroby podstawowej. W przypadku świądu o etiologii dermatologicznej stosuje się miejscowe preparaty nawilżające, emolienty, glikokortykosteroidy o działaniu przeciwzapalnym oraz inhibitory kalcyneuryny. W świądzie o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego wskazane są leki przeciwhistaminowe (głównie I i II generacji), które zmniejszają świąd poprzez blokadę receptorów histaminowych.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się terapie drugiego rzutu, takie jak leki przeciwdepresyjne (np. paroksetyna, mirtazapina), przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina), antagonisty opioidowe (naltreksonu) czy fototerapię UVB. W świądzie cholestatycznym skuteczne mogą być żywice jonowymienne oraz kwas ursodeoksycholowy, natomiast w świądzie mocznicowym – odpowiednia dializoterapia.

Niezależnie od przyczyny, istotnym elementem leczenia jest edukacja pacjenta dotycząca pielęgnacji skóry, unikania czynników zaostrzających (alkohol, ostre potrawy, przegrzanie) oraz technik przerywania błędnego koła świąd-drapanie. W przypadkach opornych na leczenie lub przy niejasnej etiologii zalecana jest konsultacja wielospecjalistyczna.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl