choroba Schönleina-Henocha

Choroba Schönleina-Henocha (HSP, plamica Schönleina-Henocha) to najczęstsza postać zapalenia naczyń u dzieci, charakteryzująca się obecnością złogów IgA w ścianach drobnych naczyń. Typowymi objawami są: plamica niewyczepowa (najczęściej zlokalizowana na kończynach dolnych i pośladkach), bóle stawów, dolegliwości brzuszne oraz zajęcie nerek.

Patogeneza choroby Schönleina-Henocha nie jest w pełni poznana, ale istotną rolę odgrywają mechanizmy immunologiczne związane z nieprawidłową odpowiedzią IgA na różne czynniki, takie jak infekcje, leki czy alergeny pokarmowe. Choroba najczęściej występuje u dzieci w wieku 4-7 lat, częściej u chłopców niż u dziewczynek.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniach dodatkowych wykluczających inne przyczyny objawów. Według kryteriów EULAR/PRINTO/PRES rozpoznanie wymaga obecności plamicy niewyczepowej (objaw obowiązkowy) oraz co najmniej jednego z następujących objawów: bólu brzucha, zapalenia stawów/bólu stawów, zajęcia nerek lub histopatologicznego potwierdzenia złogów IgA.

Leczenie choroby Schönleina-Henocha jest głównie objawowe. W cięższych przypadkach, szczególnie przy zajęciu nerek, stosuje się glikokortykosteroidy. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, choroba ma tendencję do samoograniczania się. Jednak u około 30% pacjentów może dojść do nawrotu, a najpoważniejszym powikłaniem długoterminowym jest przewlekła choroba nerek, która występuje u 1-5% chorych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl