zastój
Zastój (staza) to stan patologiczny polegający na zatrzymaniu przepływu płynów ustrojowych w tkankach lub narządach. Może dotyczyć krwi, limfy, żółci lub moczu i prowadzić do zaburzeń funkcjonowania organizmu.
W przypadku zastoju żylnego dochodzi do utrudnionego odpływu krwi z naczyń żylnych, co powoduje obrzęk tkanek, sinicę oraz ból. Najczęściej występuje w kończynach dolnych, ale może dotyczyć również narządów wewnętrznych, prowadząc do poważnych zaburzeń ich funkcji.
Zastój limfatyczny skutkuje gromadzeniem się płynu tkankowego i powstawaniem obrzęków limfatycznych. Jest często konsekwencją uszkodzenia naczyń limfatycznych, np. po zabiegach chirurgicznych, radioterapii lub w przebiegu chorób nowotworowych.
Diagnostyka zastoju obejmuje badania obrazowe (USG, tomografię komputerową, MRI), badania laboratoryjne oraz ocenę kliniczną. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, zabiegi fizjoterapeutyczne, kompresjoterapię lub interwencje chirurgiczne mające na celu przywrócenie prawidłowego przepływu płynów ustrojowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramizek Plus 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), w przypadku przedawkowania może wywołać poważne zaburzenia hemodynamiczne i elektrolitowe. Przedawkowanie bisoprololu, nawet do dawek rzędu 2000 mg, manifestuje się głównie bradykardią (<60 uderzeń/min), niedociśnieniem tętniczym, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia, skurczem oskrzeli, ostrą niewydolnością serca oraz hipoglikemią. Ramipryl natomiast może powodować nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, prowadząc do znacznego spadku ciśnienia tętniczego, wstrząsu, zaburzeń równowagi elektrolitowej (zwłaszcza potasu, sodu i chlorków) oraz niewydolności nerek. Ramiprylat, aktywny metabolit ramiprylu, jest słabo dializowalny, co ogranicza skuteczność hemodializy w eliminacji leku.
agonista receptora alfa-adrenergicznego, aminofilina, angiotensyna II, atropina, beta2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, glukagon, hemodializa, hipoglikemia, hipoperfuzja narządowa, inhibitor ACE, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek moczopędny, lek obkurczający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, ramipryl i bisoprolol, ramiprylat, Ramizek Plus, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, stymulator serca, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie perfuzji narządowej, zastój - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisocard 1,25 mg
Bisocard (bisoprololu fumaran) w dawkach 1,25 mg, 3,75 mg oraz 7,5 mg jest wskazany do leczenia stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF). Lek ten powinien być stosowany jako element terapii skojarzonej, łącznie z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz ewentualnie glikozydami nasercowymi. Inicjacja leczenia beta-blokerem wymaga stabilnej fazy choroby bez zaostrzeń w ostatnich tygodniach, gdyż w ostrych stanach niewydolności serca bisoprolol może pogorszyć stan pacjenta. Diagnostyka funkcji skurczowej lewej komory powinna być potwierdzona badaniami obrazowymi, takimi jak echokardiografia lub rezonans magnetyczny serca.
bisoprololu fumaran, czynność lewej komory, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, hospitalizacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, remodeling mięśnia sercowego, rezonans magnetyczny serca, schemat zwiększania dawki, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wolemia, wskaźnik przeżycia, zaburzenie czynności skurczowej, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zaostrzenie niewydolności serca, zastój - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propranolol WZF 40 mg
Przedawkowanie propranololu, nieselektywnego β-blokera dostępnego w dawkach 10 mg i 40 mg, prowadzi do poważnych zaburzeń kardiologicznych i oddechowych, takich jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca oraz skurcz oskrzeli. Mechanizmy toksyczności obejmują nadmierną blokadę receptorów β1 w mięśniu sercowym, co skutkuje znacznym zwolnieniem akcji serca i zmniejszeniem rzutu serca, oraz blokadę receptorów β2 w oskrzelach, prowadzącą do skurczu oskrzeli. W przypadku bradykardii zaleca się podanie atropiny w dawce 1-2 mg i, jeśli brak poprawy, glukagonu 10 mg w bolusie dożylnym. Niedociśnienie tętnicze i wstrząs wymagają uzupełnienia objętości krwi za pomocą osocza lub produktów krwiozastępczych oraz dobutaminy w dawce 2,5-10 µg/kg mc./min, z możliwością zwiększenia dawki w ciężkich przypadkach.
atropina, bloker receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, dobutamina, duszność, działanie inotropowe, glukagon, kurczliwość mięśnia sercowego, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność serca, płukanie żołądka, propranolol, receptory beta1, receptory beta2, skurcz oskrzeli, świsty oddechowe, węgiel aktywowany, wlew dożylny, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zastój