szlak metaboliczny leku

Bortezomib, podawany dożylnie w postaci bolusa, wykazuje zależną od dawki farmakokinetykę u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min). Maksymalne stężenia w osoczu po pierwszej dawce wynoszą średnio 57 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m² pc. oraz 112 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m² pc., z utrzymaniem stabilnych poziomów maksymalnych przy kolejnych podaniach (od 67 do 106 ng/ml i od 89 do 120 ng/ml odpowiednio). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l), co wskazuje na szerokie przenikanie do tkanek obwodowych, oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%), niezależnym od stężenia leku, co sugeruje liniową farmakokinetykę w zakresie wiązania białkowego. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450: CYP3A4, CYP2C19 oraz CYP1A2, z podstawowym szlakiem metabolicznym obejmującym deboronację do nieaktywnych metabolitów, które nie wykazują działania terapeutycznego. Kinetyka eliminacji jest złożona i zmienna, z szybszą eliminacją po pierwszej dawce (klirens całkowity 102 l/h dla 1,0 mg/m² pc. i 112 l/h dla 1,3 mg/m² pc.) w porównaniu do kolejnych podań, gdzie klirens spada do 15-32 l/h i 18-32 l/h odpowiednio. Okres półtrwania eliminacji (t1/2) przy wielokrotnym podawaniu jest szeroko zmienny i wynosi od 40 do 193 godzin, co ma istotne znaczenie dla planowania dawkowania i monitorowania terapii.