demetylocitalopram

Demetylocitalopram (DCT) to główny aktywny metabolit citalopramu, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), szeroko stosowanego w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych. Powstaje w wyniku metabolizmu citalopramu w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, głównie CYP2C19 i CYP3A4.

Pod względem farmakologicznym demetylocitalopram wykazuje działanie podobne do związku macierzystego, jednak o nieco mniejszym powinowactwie do transportera serotoniny. Metabolit ten ma dłuższy okres półtrwania niż citalopram, co przyczynia się do utrzymywania efektu terapeutycznego leku. Stężenie DCT w osoczu może stanowić istotny czynnik w monitorowaniu terapii oraz przy ocenie interakcji lekowych.

W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie potencjalnych zmienności w metabolizmie citalopramu do demetylocitalopramu, szczególnie u pacjentów z polimorfizmami genetycznymi enzymów CYP2C19, niewydolnością wątroby lub przyjmujących inne leki mogące wpływać na aktywność cytochromu P450. Monitorowanie stężenia demetylocitalopramu może być pomocne w optymalizacji dawkowania u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na leczenie lub doświadczających działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg

Preparat Oropram 20 mg zawiera 24,99 mg citalopramu bromowodorku, co odpowiada 20 mg citalopramu. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% oraz szybkim wchłanianiem, z Tmax wynoszącym średnio 4 godziny (zakres 1-7 godzin). Objętość dystrybucji wynosi 12-17 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest mniejsze niż 80%, co wskazuje na znaczną ilość farmakologicznie aktywnej frakcji wolnej. Metabolizm citalopramu odbywa się głównie przez enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów (demetylocitalopram, didemetylocitalopram, N-tlenek citalopramu). Okres półtrwania wynosi około 1,5 doby, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,4 l/min. Eliminacja odbywa się głównie przez układ wątrobowo-żółciowy (85% dawki), z mniejszym udziałem nerek (15%), przy czym 12-13% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Stan stacjonarny osiągany jest po 1-2 tygodniach stosowania, a stężenie w osoczu przy dawce 40 mg/dobę wynosi około 300 nmol/l.
białka osocza, biodostępność, citalopram bromowodorek, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas do maksymalnego stężenia, demetylocitalopram, didemetylocitalopram, farmakokinetyka liniowa, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, metabolizm leku, N-tlenek citalopramu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, półokres eliminacji, SSRI, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybcy metabolizerzy, układ wątrobowo-żółciowy, wolni metabolizerzy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Interakcje

Citalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie citalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina >10 mg/dobę, moklobemid, linezolid) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, charakteryzującego się m.in. hipertermią, rabdomiolizą i zaburzeniami wielonarządowymi. Również łączenie citalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (antyarytmiki klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pimozyd, gdzie dawka citalopramu 40 mg/dobę powoduje wzrost stężenia pimozydu i wydłużenie QTc o około 10 ms. Ostrożność wymaga także łączenie z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, agoniści receptorów serotoninowych) oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipirydamol, tyklopidyna), które mogą nasilać działania niepożądane lub zwiększać ryzyko krwawień. Citalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o podobnym działaniu (np. bupropion, tramadol, neuroleptyki). Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na potencjalne nasilenie depresyjnego działania na OUN.
arytmia złośliwa, biotransformacja leku, cytochrom P-450, demetylocitalopram, działanie serotoninergiczne, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metabolit leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, próg drgawkowy, rabdomioliza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, terapia skojarzona, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Właściwości farmakokinetyczne

Citalopram, substancja czynna preparatu Oropram, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% po podaniu doustnym oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 4 godzinach (zakres 1-7 godzin). Objętość dystrybucji wynosi 12-17 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest poniżej 80%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2C19, a także CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów (demetylocitalopram, didemetylocitalopram, N-tlenek citalopramu) o mniejszej sile działania. Okres półtrwania citalopramu wynosi około 1,5 doby, a klirens osoczowy po podaniu doustnym to około 0,4 l/min. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (85% dawki), a w mniejszym stopniu przez nerki (15% dawki), z wydalaniem 12-13% dawki w postaci niezmienionej z moczem.
Cmax, CYP2D6, CYP3A4, deaminowana pochodna kwasu propionowego, demetylocitalopram, didemetylocitalopram, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, metabolizm citalopramu, N-tlenek citalopramu, objętość dystrybucji, Oropram, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w stanie stacjonarnym, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

demetylocitalopram

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg

Citalopram – Interakcje

Citalopram – Właściwości farmakokinetyczne