tkanka limfoidalna grasicy
Tkanka limfoidalna grasicy stanowi kluczowy element układu odpornościowego, odpowiedzialny za dojrzewanie limfocytów T. Grasica (thymus) to gruczoł znajdujący się w śródpiersiu przednim, który osiąga największe rozmiary w okresie dojrzewania, a następnie ulega inwolucji.
Histologicznie tkanka limfoidalna grasicy zorganizowana jest w korę (cortex) i rdzeń (medulla). W korze występuje duża gęstość niedojrzałych limfocytów T, natomiast w rdzeniu znajdują się dojrzałe limfocyty T oraz charakterystyczne ciałka Hassalla. Mikrośrodowisko grasicy tworzą komórki nabłonkowe (TEC), komórki dendrytyczne oraz makrofagi, które wspólnie uczestniczą w procesie selekcji limfocytów T.
W grasicy zachodzą kluczowe procesy immunologiczne: selekcja pozytywna (eliminacja limfocytów niezdolnych do rozpoznawania własnych cząsteczek MHC) oraz selekcja negatywna (eliminacja limfocytów reagujących z własnymi antygenami). Prawidłowe funkcjonowanie tkanki limfoidalnej grasicy ma fundamentalne znaczenie dla rozwoju odporności komórkowej i zapobiegania chorobom autoimmunologicznym.
Dysfunkcja tkanki limfoidalnej grasicy może prowadzić do poważnych zaburzeń immunologicznych, takich jak ciężki złożony niedobór odporności (SCID), zespół DiGeorge’a czy miastenia. Badania nad tkanką limfoidalną grasicy mają znaczenie w transplantologii, immunoterapii nowotworów oraz w leczeniu chorób autoimmunologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały, że główne narządy docelowe obejmują przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy czym zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku. Zaobserwowano m.in. wymioty, biegunki, przekrwienie i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz krwotoki z przewodu pokarmowego. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w limfocytach ludzkich in vitro obserwowano poliploidię. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach myszy transgenicznych rasH2 i szczurów, gdzie dawki ≥25 mg/kg mc. (≥7,3-krotna ekspozycja AUC klinicznego) indukowały nowotwory przewodu pokarmowego i rozrosty nadnerczy.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, nadnercze, organogeneza, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa kości, poliplodia, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna grasicy, węzeł chłonny, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego