tinea barbae

Tinea barbae to zakażenie grzybicze okolicy brody i górnej wargi, spowodowane głównie przez dermatofity z rodzajów Trichophyton i Microsporum. Choroba ta występuje prawie wyłącznie u mężczyzn i dotyczy obszarów skóry porośniętych zarostem.

Klinicznie tinea barbae objawia się jako powierzchowne lub głębokie zapalenie mieszków włosowych z tworzeniem się grudek, krost, guzków zapalnych i nacieków. Charakterystyczne jest występowanie zmian rumieniowych, złuszczania naskórka oraz włosów, które stają się łamliwe i mogą wypadać. W postaci głębokiej mogą tworzyć się bolesne guzki i nacieki zapalne przypominające ropnie.

Diagnostyka opiera się na badaniu mikroskopowym materiału pobranego ze zmian (preparat bezpośredni z KOH) oraz hodowli mykologicznej. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwgrzybiczych miejscowo oraz ogólnie w przypadkach postaci głębokiej. Terapia powinna być kontynuowana przez odpowiednio długi czas, nawet po ustąpieniu objawów klinicznych, aby zapobiec nawrotom.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica skóry (tinea corporis) – Etiologia i przyczyny

Grzybica skóry (tinea corporis) to powierzchowna infekcja dermatofitowa, najczęściej wywoływana przez Trichophyton rubrum, który odpowiada za 80-90% przypadków. Dermatofity atakują warstwę rogową naskórka, rozwijając się w ciepłych i wilgotnych warunkach, co sprzyja ich namnażaniu. Zakażenie przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt skórny z osobą lub zwierzęciem zakażonym (np. koty, psy, bydło), a także poprzez kontakt z zakażonymi przedmiotami, na których zarodniki mogą przetrwać do 18 miesięcy. Czynniki ryzyka obejmują m.in. klimat tropikalny, urazy skóry, osłabienie odporności, cukrzycę, otyłość oraz uprawianie sportów kontaktowych. W ostatnich latach obserwuje się wzrost oporności na leki przeciwgrzybicze, zwłaszcza w przypadku nowego gatunku Trichophyton indotineae, co komplikuje leczenie i wymaga ścisłego nadzoru medycznego.
dermatofit, Epidermophyton floccosum, grzybica brody, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica stóp, keratyna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, miażdżyca tętnic, Microsporum canis, niewydolność żylna, osłabiony układ odpornościowy, tinea barbae, tinea capitis, tinea pedis, tinea unguium, Trichophyton indotineae, Trichophyton interdigitale, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, Trichophyton tonsurans, warstwa rogowa naskórka, zakażenie bakteryjne, zakażenie zoonotyczne, zarodnik grzyba
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Etiologia i przyczyny

Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to stan zapalny obejmujący powierzchowne lub głębokie partie mieszków włosowych, wywołany przez różnorodne czynniki zakaźne i niezakaźne. Najczęstszą etiologią są infekcje bakteryjne, głównie Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa (hot tub folliculitis) oraz bakterie Gram-ujemne (Klebsiella spp., Enterobacter spp., Proteus spp.) pojawiające się często po długotrwałej antybiotykoterapii. Grzybicze przyczyny obejmują Malassezia spp. (pityrosporum folliculitis), Candida albicans oraz dermatofity (tinea barbae). Wirusy, takie jak HSV, VZV i rzadziej Molluscum contagiosum, również mogą indukować zapalenie mieszków włosowych. Pasożytnicze zakażenia wywołuje Demodex folliculorum, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością lub trądzikiem różowatym. Czynniki niezakaźne to m.in. mechaniczne uszkodzenia (golenie, woskowanie), tarcie, okluzja, nadmierne pocenie, preparaty parafinowe, oleje przemysłowe, kosmetyki oraz nadużywanie miejscowych kortykosteroidów i niektórych leków (androgeny, ACTH, lit, izoniazyd, fenytoina, witaminy z grupy B, inhibitory kinazy białkowej).
bakterie Gram-ujemne, Candida albicans, Demodex folliculorum, dermatofity, dysregulacja immunologiczna, eozynofilowe zapalenie mieszków włosowych, folliculitis decalvans, hormon adrenokortykotropowy, hot tub folliculitis, inhibitory EGFR, intertrigo, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, Malassezia folliculitis, mięczak zakaźny, nużeniec ludzki, pseudofolliculitis barbae, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, tinea barbae, trądzik, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej, zakażenie bakteryjne, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica skóry (tinea corporis) – Leczenie

Grzybica skóry (tinea corporis) to powszechna infekcja dermatofitowa charakteryzująca się pierścieniowatymi zmianami skórnymi z zaczerwienieniem, świądem i złuszczaniem. Leczenie miejscowe preparatami przeciwgrzybiczymi, takimi jak klotrymazol, mikonazol, terbinafina, tolnaftat czy ekonazol, stosowanymi 1-2 razy dziennie przez 2-4 tygodnie (terbinafina 1-2 tygodnie), jest skuteczne w łagodnych i ograniczonych przypadkach. Terapia powinna obejmować aplikację leku na zmianę oraz 1-2 cm zdrowej skóry wokół niej, a leczenie kontynuować co najmniej tydzień po ustąpieniu objawów. W przypadku rozległych zmian, oporności na leczenie miejscowe, grzybicy skóry owłosionej głowy, brody, paznokci lub u pacjentów z immunosupresją wskazane jest leczenie ogólnoustrojowe, najczęściej terbinafiną lub itrakonazolem przez 1-3 miesiące (grzybica skóry i owłosionej głowy) oraz 3-6 miesięcy (grzybica paznokci). W terapii skóry głowy stosuje się także szampony przeciwgrzybicze (ketokonazol 2% lub selenek siarczku 1-2,5%) 2-3 razy w tygodniu przez 2 tygodnie.
cyklopiroks, dermatofity, ekonazol, flukonazol, gryzeofulwina, grzybica brody, grzybica paznokci, grzybica skóry, grzybica skóry głowy, grzybica stóp, infekcja grzybicza skóry, itrakonazol, ketokonazol, klotrymazol, kortykosteroid, leczenie doustne, leczenie ogólnoustrojowe, leczenie przeciwgrzybicze, mikonazol, oksykonazol, olejek z drzewa herbacianego, onychomycosis, preparat przeciwgrzybiczy, terbinafina, tinea barbae, tinea capitis, tolnaftat, wyleczenie, zakażenie grzybicze

tinea barbae

Powiązane wpisy

Grzybica skóry (tinea corporis) – Etiologia i przyczyny

Zapalenie mieszków włosowych – Etiologia i przyczyny

Grzybica skóry (tinea corporis) – Leczenie