metabolit pantoprazolu
Pantoprazol, należący do grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP), ulega metabolizmowi głównie w wątrobie poprzez układ enzymatyczny cytochromu P450, przede wszystkim przez izoenzym CYP2C19. Główne metabolity pantoprazolu to demetylowany pantoprazol oraz pantoprazol sulfon, które są farmakologicznie nieaktywne.
Metabolizm pantoprazolu prowadzi do powstawania kilku metabolitów, z których najważniejsze to hydroksypantoprazol i pantoprazol sulfon. Te metabolity są wydalane głównie przez nerki (około 80%) oraz w mniejszym stopniu z żółcią (około 20%). Czas półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, natomiast jego metabolitów około 1,5 godziny.
Istnieją genetycznie uwarunkowane różnice w szybkości metabolizmu pantoprazolu związane z polimorfizmem CYP2C19. U osób z genotypem określanym jako „wolni metabolizerzy” (poor metabolizers) stężenie leku w osoczu może być znacząco wyższe, co może zwiększać efekt terapeutyczny, ale także ryzyko działań niepożądanych. Wiedza na temat metabolitów pantoprazolu jest istotna w kontekście interakcji lekowych oraz dostosowywania dawek u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Pantoprazol charakteryzuje się stabilnym i przewidywalnym profilem farmakokinetycznym, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 1-1,5 µg/ml po 2,0-2,5 godzinach od dawki 20 mg. Biodostępność wynosi około 77%, a pokarm nie wpływa na AUC ani Cmax, choć może opóźniać początek działania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,15 l/kg). Pantoprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz CYP3A4 (utlenianie). Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, jednak nie koreluje z długim efektem farmakodynamicznym, wynikającym z nieodwracalnego wiązania z pompą protonową. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (80%), a pozostała część z kałem.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, dysfagia, działanie farmakodynamiczne, kinetyka liniowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens leku, komórki okładzinowe, marskość wątroby, metabolit pantoprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjenci wolno metabolizujący, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Pantoprazol, podawany doustnie w dawce 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) 2-3 μg/ml po około 2,5 godzinach (tₘₐₓ). Dostępność biologiczna wynosi około 77%, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (~98%) i dystrybuuje głównie w przestrzeni pozakomórkowej (objętość dystrybucji ~0,15 l/kg). Pantoprazol jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz alternatywnie przez CYP3A4. Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (80%) i częściowo z kałem (20%). Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u słabo metabolizujących AUC jest 6-krotnie wyższe, a Cₘₐₓ o 60% większe, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania.
CYP2C19, CYP3A4, czas do osiągnięcia Cmax, demetylacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, dostępność biologiczna, farmakokinetyka pantoprazolu, intensywny metabolizer, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, metabolit pantoprazolu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm CYP2C19, pompa protonowa, słaby metabolizer, sprzęganie z siarczanem, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami
