karbapenemaza KPC
Karbapenemaza KPC (Klebsiella pneumoniae carbapenemase) to enzym bakteryjny należący do klasy A β-laktamaz, który ma zdolność hydrolizowania antybiotyków karbapenemowych. Enzym ten został po raz pierwszy zidentyfikowany u szczepów Klebsiella pneumoniae w Stanach Zjednoczonych w 1996 roku, ale obecnie występuje również u innych bakterii z rodziny Enterobacteriaceae.
Karbapenemazy KPC stanowią poważny problem kliniczny, ponieważ nadają bakteriom oporność na prawie wszystkie antybiotyki β-laktamowe, w tym karbapenemy, które często są stosowane jako leki ostatniej szansy w leczeniu zakażeń wywołanych przez wielolekooporne bakterie Gram-ujemne. Gen kodujący KPC (blaKPC) jest zazwyczaj zlokalizowany na plazmidach, co umożliwia jego szybkie rozprzestrzenianie się między różnymi gatunkami bakterii.
Diagnostyka zakażeń wywołanych przez bakterie produkujące KPC obejmuje testy fenotypowe (np. test Hodge’a, test z kwasem boronowym) oraz metody molekularne wykrywające gen blaKPC. Leczenie zakażeń wywołanych przez szczepy wytwarzające KPC jest trudne i często wymaga stosowania kombinacji antybiotyków, takich jak kolistyna, tygecyklina, aminoglikozydy oraz nowsze antybiotyki jak ceftazydym/awibaktam.
Kontrola zakażeń wywołanych przez bakterie produkujące KPC wymaga rygorystycznego przestrzegania zasad higieny rąk, izolacji pacjentów zakażonych lub skolonizowanych oraz racjonalnego stosowania antybiotyków. Monitorowanie występowania szczepów KPC-dodatnich jest istotnym elementem nadzoru epidemiologicznego w placówkach opieki zdrowotnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ertapenem – Właściwości farmakodynamiczne
Ertapenem, należący do grupy karbapenemów β-laktamowych (kod ATC: J01DH03), działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami PBP, głównie PBP 2 i PBP 3 w Escherichia coli. Jego skuteczność koreluje z czasem, w którym stężenie osoczowe przekracza MIC, ustalone według wytycznych EUCAST na ≤ 0,5 mg/L dla większości wrażliwych drobnoustrojów, w tym Enterobacterales, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae oraz bakterii beztlenowych. Ertapenem wykazuje odporność na hydrolizę przez większość β-laktamaz, z wyjątkiem metalo-β-laktamaz, a oporność rozwija się głównie w wyniku utraty poryn, aktywnego efluksu lub obecności enzymów typu IMP, VIM czy KPC. Gronkowce metycylinooporne oraz Pseudomonas aeruginosa są naturalnie oporne na ertapenem, a oporność krzyżowa z innymi grupami antybiotyków nie jest obserwowana, choć mechanizmy ograniczające penetrację i efluks mogą wpływać na wielolekooporność.
antybiotyk β-laktamowy, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteriemia, białko wiążące penicylinę, Citrobacter freundii, Clostridium, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Enterobacteriaceae, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, Fusobacterium, gronkowiec metycylinooporny, Haemophilus influenzae, karbapenem, karbapenemaza KPC, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, najmniejsze stężenie hamujące, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie wewnątrzbrzuszne, β-laktamaza o rozszerzonym spektrum