zrąb tęczówki
Zrąb tęczówki (stroma iridis) stanowi unikalną strukturę łącznotkankową tęczówki, odpowiedzialną za jej charakterystyczne właściwości strukturalne i funkcjonalne. Składa się z luźnej tkanki łącznej zawierającej fibroblasty, melanocyty, makrofagi oraz komórki immunologicznie kompetentne. Warstwę tę przenikają liczne naczynia krwionośne oraz bezmielinowe włókna nerwowe.
Zrąb tęczówki odgrywa kluczową rolę w patofizjologii wielu chorób okulistycznych, takich jak zapalenie tęczówki (iritis), zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego (iridocyclitis) oraz zespoły związane z dysgenezją przedniego odcinka oka. W zrębie tęczówki mogą pojawiać się również zmiany patologiczne, w tym cysty, naczyniaki, nowotwory oraz złogi, które mogą wpływać na funkcje źrenicy oraz stanowić zagrożenie dla prawidłowego widzenia.
W diagnostyce chorób zrębu tęczówki istotną rolę odgrywa badanie w lampie szczelinowej, gonioskopia, ultrabiomikroskopia (UBM) oraz optyczna koherentna tomografia przedniego odcinka oka (AS-OCT). Zmiany w zrębie tęczówki mogą również stanowić wczesny objaw chorób ogólnoustrojowych, takich jak sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy czy gruźlica, co podkreśla znaczenie dokładnej oceny tej struktury w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Toksyczność latanoprostu była szeroko badana na różnych gatunkach zwierząt, wykazując dobrą tolerancję zarówno miejscową, jak i ogólnoustrojową. Dawka lecznicza stosowana miejscowo do oka wynosi około 1,5 mikrograma/oko/dobę, a margines bezpieczeństwa względem dawki toksycznej układowej jest co najmniej 1000-krotny. W badaniach na małpach podanie dożylne dawek około 100-krotnie większych niż terapeutyczne wywoływało krótkotrwały skurcz oskrzeli. Nie stwierdzono alergizującego działania latanoprostu, a miejscowa toksyczność nie występowała nawet przy dawkach do 100 mikrogramów/oko/dobę. Długotrwałe stosowanie dawek 6 mikrogramów/oko/dobę powodowało przemijające poszerzenie szpary powiekowej, nieobserwowane u ludzi. U małp zaobserwowano trwałe zwiększenie pigmentacji tęczówki, prawdopodobnie na skutek stymulacji melanogenezy, bez zmian proliferacyjnych.
aberracja chromosomowa, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie alergizujące, działanie letalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, konserwant, margines bezpieczeństwa, melanocyt, mutacja genowa, mutacja powrotna, pigmentacja tęczówki, późna resorpcja, rakotwórczość, rogówka, rozwój prenatalny, skurcz oskrzeli, synteza DNA, szpara powiekowa, teratogenność, test mikrojąderkowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, zmiana proliferacyjna, zrąb tęczówki