włókniak wątroby
Włókniak wątroby (fibroma hepatis) to rzadki, łagodny nowotwór mezenchymalny wątroby zbudowany z tkanki włóknistej. Występuje znacznie rzadziej niż inne łagodne guzy wątroby, takie jak naczyniak czy gruczolak wątrobowokomórkowy.
Etiologia włókniaka wątroby nie jest w pełni poznana. Guzy te najczęściej rozwijają się pojedynczo, mają dobrze ograniczoną strukturę i zwykle nie powodują objawów klinicznych. Większość przypadków jest wykrywana przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych przyczyn.
Diagnostyka włókniaka wątroby opiera się na badaniach obrazowych, takich jak USG, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, jednak ostateczne rozpoznanie wymaga badania histopatologicznego. W obrazie mikroskopowym charakteryzuje się obecnością dojrzałych fibroblastów i gęstych włókien kolagenowych.
Leczenie włókniaka wątroby zazwyczaj nie jest konieczne w przypadku małych, bezobjawowych zmian. Przy większych guzach, powodujących dolegliwości bólowe lub ucisk na sąsiednie struktury, może być wskazana resekcja chirurgiczna. Rokowanie jest bardzo dobre, a nawroty po wycięciu występują wyjątkowo rzadko.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lowastatyny, substancji czynnej preparatu LOVASTIN 20 mg, wykazały potencjalne działanie rakotwórcze przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie u ludzi. W długoterminowych badaniach na myszach (dawka 500 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zwiększoną częstość nowotworów i włókniaków wątroby u obu płci oraz włókniaków płuc u samic przy dawkach czterokrotnie wyższych niż terapeutyczne. Dodatkowo, u myszy pojawiły się brodawczaki niegruczołowej części śluzówki żołądka przy dawkach równych lub dwukrotnie wyższych od stosowanych u ludzi. W badaniach na szczurach (dawki 2-7-krotnie wyższe niż maksymalne dawki ludzkie) odnotowano wzrost częstości nowotworów wątroby u samców. Testy mutagenności, w tym test Amesa na Salmonella typhimurium oraz badania in vitro i in vivo na hepatocytach i szpiku kostnym, nie wykazały działania mutagennego lowastatyny.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hepatocyt, komórka olbrzymia, nowotwór wątroby, profil bezpieczeństwa, Salmonella typhimurium, spermatocyt, spermatogeneza, substancja czynna, szpik kostny, test mikrobiologiczny, uszkodzenie materiału genetycznego, włókniak wątroby, wpływ na płodność, zanik jąder, zmiany morfologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lovastin 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lowastatyny wykazały istotne zmiany patologiczne przy stosowaniu dawek znacznie przekraczających te stosowane klinicznie u ludzi. W długoterminowych badaniach rakotwórczości na myszach podawano lowastatynę w dawce 500 mg/kg mc./dobę przez 21 miesięcy, co skutkowało zwiększoną częstością nowotworów i włókniaków wątroby u obu płci. U samic myszy zaobserwowano także wzrost częstości włókniaków płuc przy dawkach czterokrotnie wyższych niż terapeutyczne. Dodatkowo, w populacji myszy wystąpiła zwiększona częstość brodawczaka niegruczołowej części śluzówki żołądka przy dawkach równych lub dwukrotnie wyższych od ludzkich. U szczurów, którym podawano lowastatynę przez 24 miesiące w dawkach 2-7-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną, odnotowano wzrost częstości nowotworów wątroby u samców. Testy mutagenności, w tym test mikrobiologiczny z Salmonella typhimurium oraz testy in vitro i in vivo na hepatocytach i szpiku kostnym, nie wykazały działania mutagennego lowastatyny.