metabolity lidokainy
Lidokaina jest powszechnie stosowanym lekiem z grupy amidowych środków znieczulenia miejscowego, wykorzystywanym również jako lek przeciwarytmiczny klasy Ib. Po podaniu lidokaina ulega metabolizmowi, głównie w wątrobie, gdzie przekształcana jest przez enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4 i CYP1A2).
Głównymi metabolitami lidokainy są monoetyloglicynoksylidyd (MEGX) i glicynoksylidyd (GX). MEGX wykazuje około 80% aktywności przeciwarytmicznej lidokainy, natomiast GX ma niewielką aktywność farmakologiczną. Dalszy metabolizm prowadzi do powstania 2,6-ksylidyny, która następnie ulega hydroksylacji i sprzęganiu z kwasem glukuronowym.
Monitorowanie stężenia metabolitów lidokainy ma znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie może dochodzić do kumulacji zarówno leku macierzystego, jak i jego aktywnych metabolitów. Zwiększone stężenie metabolitów lidokainy może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, w tym objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (drgawki, zaburzenia świadomości) oraz układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, zaburzenia przewodzenia).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Stosowanie lidokainy (Lidocaini hydrochloridum Noridem, 10 mg/ml) u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na szybkie przenikanie leku przez łożysko i potencjalne ryzyko dla płodu. Wysokie stężenia lidokainy w osoczu matki mogą powodować depresję ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia napięcia naczyniowego oraz czynności serca płodu i noworodka. Znieczulenia takie jak zewnątrzoponowe, blok nerwu sromowego, blok ogonowy czy znieczulenie szyjki macicy mogą wywołać bradykardię, hipotonię i depresję oddechową u noworodka. Szczególnie niebezpieczne jest przypadkowe podanie lidokainy do płodu, które może skutkować bezdechem, niedociśnieniem i atakiem drgawek, stanowiącym bezpośrednie zagrożenie życia noworodka. Dlatego lidokainę należy stosować w ciąży wyłącznie, gdy jest to bezwzględnie konieczne, stosując możliwie najmniejsze dawki.
bezdech, blok ogonowy, blokada nerwu sromowego, bradykardia, czynność serca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, dysfagia, hipotonia, lidokainy chlorowodorek, lidokainy chlorowodorek jednowodny, metabolity lidokainy, niedociśnienie, obwodowe napięcie naczyniowe, przenikanie przez łożysko, stężenie lidokainy, znieczulenie szyjki macicy, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne lidokainy chlorowodorku wykazały, że główne objawy toksyczności dotyczą ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W badaniach reprodukcyjnych u królików stwierdzono toksyczne działanie na zarodek i płód po podaniu dawki 25 mg/kg podskórnie, natomiast niższe dawki nie wpływały negatywnie na pourodzeniowy rozwój potomstwa szczurów. Lidokaina przenika przez barierę łożyskową drogą dyfuzji prostej, co jest istotne przy ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych. Nie zaobserwowano wpływu na płodność samic i samców szczurów, co wskazuje na brak negatywnego oddziaływania na zdolność rozrodczą.
6-dimetyloanilina, badania in vitro, badania in vivo, bariera łożyskowa, dyfuzja prosta, działania niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lidokainy chlorowodorek, metabolity lidokainy, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ sercowo-naczyniowy -
Leksykon leków
Lidbree to sterylny żel domaciczny zawierający lidokainę w stężeniu 42 mg/ml, wykazujący szybkie wchłanianie z miejsca aplikacji, z wykrywalnym stężeniem w osoczu już po 5-10 minutach. Maksymalne stężenie (Cmax) lidokainy w osoczu wynosi średnio 351 ng/ml (zakres 65-725 ng/ml), osiągane w czasie 30-180 minut (średnio 68 minut). Obserwowane stężenia są znacznie niższe niż progi toksyczności OUN (5000-10000 ng/ml), co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa po pojedynczym podaniu domacicznym. Lidokaina ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez izoenzymy CYP1A2 i CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu MEGX, który jest dalej metabolizowany przez CYP2A6, a metabolity są wydalane przez nerki. Eliminacja lidokainy z osocza po podaniu domacicznym jest szybka, z redukcją stężenia do 30-50% wartości maksymalnych w ciągu 3 godzin u większości pacjentek.
biotransformacja, czas tmax, eliminacja z osocza, izoenzym CYP 1A2, izoenzym CYP 3A4, izoenzym CYP2A6, izoenzymy cytochromu P450, klirens ogólnoustrojowy, lidokaina, metabolity lidokainy, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie pojedynczej dawki, podanie zewnątrzoponowe, stężenie Cmax, stężenie lidokainy w osoczu, toksyczność OUN, wchłanianie lidokainy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wkładka wewnątrzmaciczna, żel domaciczny
