łuszczenie błon śluzowych

Łuszczenie błon śluzowych to proces oddzielania się komórek nabłonkowych z powierzchni błony śluzowej, który może występować jako zjawisko fizjologiczne lub patologiczne. W warunkach prawidłowych łuszczenie komórek nabłonka jest częścią naturalnego procesu odnowy tkanek, jednak nasilone łuszczenie często wskazuje na stan zapalny lub uszkodzenie.

W kontekście klinicznym, intensywne łuszczenie błon śluzowych może towarzyszyć różnym schorzeniom, w tym chorobom autoimmunologicznym (jak pemfigoid błon śluzowych), reakcjom polekowym, infekcjom (bakteryjnym, wirusowym czy grzybiczym) oraz stanom zapalnym. Szczególnie charakterystyczne jest dla zespołu Stevensa-Johnsona oraz toksycznej nekrolizy naskórka, gdzie dochodzi do rozległego złuszczania nabłonka nie tylko skóry, ale również błon śluzowych.

Diagnostyka łuszczenia błon śluzowych obejmuje badanie kliniczne, badania histopatologiczne, immunofluorescencyjne oraz laboratoryjne. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować leki przeciwzapalne, immunosupresyjne, antybiotyki lub leczenie objawowe. W ciężkich przypadkach, jak przy zespole Stevensa-Johnsona, konieczna jest pilna interwencja i często hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl