tracheobronchomalacja

Tracheobronchomalacja (TBM) to schorzenie charakteryzujące się nadmierną wiotkością chrząstek tchawicy i/lub oskrzeli, prowadzącą do nadmiernego zapadania się dróg oddechowych podczas oddychania. Stan ten może być wrodzony, występujący najczęściej u niemowląt i małych dzieci, lub nabyty, rozwijający się u dorosłych wskutek długotrwałej intubacji, przewlekłych stanów zapalnych, chorób tkanki łącznej czy ucisku z zewnątrz.

Klinicznie TBM objawia się przewlekłym kaszlem, stridorem (świstem) wdechowym lub wydechowym, świszczącym oddechem, nawracającymi infekcjami dróg oddechowych oraz dusznością. U niemowląt może przypominać objawy astmy oskrzelowej, co niekiedy prowadzi do opóźnienia właściwej diagnozy. Ciężkość objawów zależy od stopnia zaawansowania choroby i może wahać się od łagodnych do zagrażających życiu.

Diagnostyka tracheobronchomalacji opiera się na badaniach obrazowych, przy czym złotym standardem jest bronchoskopia dynamiczna, pozwalająca na bezpośrednią wizualizację zapadania się dróg oddechowych podczas cyklu oddechowego. Pomocne są również tomografia komputerowa z opcją dynamiczną, badania czynnościowe układu oddechowego oraz bronchografia przy użyciu rezonansu magnetycznego.

Leczenie TBM zależy od nasilenia objawów i przyczyny. W łagodnych przypadkach stosuje się leczenie zachowawcze, obejmujące fizjoterapię oddechową i leczenie współistniejących stanów, takich jak refluks żołądkowo-przełykowy czy infekcje. W cięższych przypadkach rozważa się interwencje inwazyjne, w tym stentowanie dróg oddechowych, tracheobronchoplastykę czy aortopeksję (przyszycie aorty do mostka) w przypadku wtórnej tracheomalacji spowodowanej uciskiem przez aortę.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl