wideotorakoskopia

Wideotorakoskopia (VATS – Video-Assisted Thoracic Surgery) to małoinwazyjna technika chirurgiczna pozwalająca na przeprowadzanie zabiegów w obrębie klatki piersiowej przy użyciu specjalnej kamery (torakoskopu) i narzędzi chirurgicznych wprowadzanych przez niewielkie nacięcia w ścianie klatki piersiowej. Metoda ta stanowi alternatywę dla klasycznej torakotomii, znacząco zmniejszając uraz operacyjny.

Główne wskazania do wideotorakoskopii obejmują: diagnostykę i leczenie nowotworów płuc, biopsję opłucnej, usuwanie płynu lub krwi z jamy opłucnowej, leczenie odmy opłucnowej, resekcję pęcherzy rozedmowych oraz leczenie empyemy opłucnej. VATS wykorzystywana jest również w diagnostyce chorób śródpiersia, zabiegach sympatektomii oraz niektórych operacjach przełyku.

Do kluczowych zalet wideotorakoskopii należą: mniejszy ból pooperacyjny, krótszy czas hospitalizacji, szybsza rekonwalescencja, mniejsze ryzyko powikłań i lepszy efekt kosmetyczny. Przeciwwskazania obejmują natomiast: masywne zrosty opłucnowe, niestabilność hemodynamiczną pacjenta oraz zaawansowane nowotwory z naciekaniem struktur klatki piersiowej. Postęp technologiczny umożliwia wykonywanie coraz bardziej złożonych zabiegów techniką VATS, w tym lobektomii i innych rozległych resekcji płucnych.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Objawy

Odma opłucnowa to nagłe gromadzenie się powietrza w jamie opłucnowej, prowadzące do zapadnięcia płuca i objawiające się jednostronnym, ostrym bólem w klatce piersiowej nasilającym się przy wdechu lub kaszlu oraz dusznością o różnym nasileniu. Objawy zależą od wielkości odmy: mała może być bezobjawowa, średnia wywołuje umiarkowany ból i duszność, a duża powoduje silną duszność, ból, sinicę i tachykardię. Wyróżnia się odmę pierwotną (PSP) u osób bez chorób płuc, gdzie objawy są łagodne i często ustępują samoistnie, oraz wtórną (SSP) z cięższym przebiegiem, częstą hipoksemią i sinicą. Odma prężna to stan zagrożenia życia z objawami takimi jak tachykardia >134/min, hipotensja, poszerzenie żył szyjnych, przesunięcie tchawicy i pulsus paradoxus, wymagający natychmiastowej interwencji.
ból opłucnowy, ból w klatce piersiowej, choroba płuc, duszność, hipoksemia, hipotensja, kaszel nieproduktywny, mukowiscydoza, niewydolność oddechowa, odma opłucnowa, odma prężna, pleurodeza, POChP, poszerzenie żył szyjnych, przestrzeń opłucnowa, przesunięcie tchawicy, pulsus paradoxus, resekcja pęcherzy rozedmowych, sinica, tachykardia, tachypnea, VATS, wentylacja mechaniczna, wideotorakoskopia
Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Empyema, czyli ropniak opłucnej, to obecność ropy w jamie opłucnowej, najczęściej będąca powikłaniem bakteryjnego zapalenia płuc. Proces chorobowy przebiega w trzech stadiach: wysiękowym (jałowy wysięk), włóknikowo-ropnym (obecność bakterii, włóknik i septacje) oraz organizacji (tworzenie się włóknistej otoczki i uwięźnięcie płuca). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (RTG, TK, USG) oraz toracentezie z oceną płynu opłucnowego, gdzie empyema charakteryzuje się pH <7,2, glukozą <40 mg/dl, LDH >1000 U/l i podwyższoną liczbą leukocytów. Objawy kliniczne obejmują ból w klatce piersiowej nasilający się przy oddychaniu, gorączkę, duszność, suchy kaszel i nocne poty. W zaawansowanych przypadkach mogą wystąpić sepsa i odma opłucnowa.
antybiotykoterapia, dekortykacja, drenaż klatki piersiowej, duszność, empyema necessitans, fibrothorax, infekcja płuc, jama opłucnowa, nakłucie opłucnej, nebulizacja, odma opłucnowa, powikłany wysięk parapneumoniczny, ropień wątroby, ropniak opłucnej, sepsa, stadium włóknikowo-ropne, terapia fibrynolityczna, tkankowy aktywator plazminogenu, tlenoterapia, tomografia komputerowa klatki piersiowej, toracenteza, torakocenteza, ultrasonografia klatki piersiowej, wideotorakoskopia, włóknienie opłucnej, wysięk opłucnowy, zapalenie opłucnej, zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płucne – Diagnostyka i diagnoza

Włóknienie płucne charakteryzuje się postępującym bliznowaceniem i stwardnieniem tkanki płucnej, co prowadzi do upośledzenia wymiany gazowej. Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzne objawy i podobieństwo do innych chorób układu oddechowego, takich jak POChP czy astma. Średni czas od pojawienia się pierwszych symptomów do diagnozy wynosi około 2,7 roku, a ponad 55% pacjentów otrzymuje błędne rozpoznanie przed właściwą diagnozą. Kluczowe w diagnostyce są: szczegółowy wywiad, badanie fizykalne (obecność trzeszczeń typu velcro), badania obrazowe (RTG i HRCT), gdzie wzorzec UIP, zmiany typu plastra miodu i rozstrzenie oskrzeli z pociągania dominują w dolnych partiach płuc. Spirometria wykazuje restrykcyjny wzorzec z obniżoną FVC, a DLCO jest czułym wskaźnikiem upośledzenia funkcji płuc. Test 6-minutowego marszu oraz gazometria tętnicza dostarczają dodatkowych informacji o wydolności i hipoksemii.
biopsja płuca, bliznowacenie tkanki płucnej, chirurgiczna biopsja płuca, czynnik reumatoidalny, gazometria krwi tętniczej, idiopatyczne włóknienie płucne, macierz zewnątrzkomórkowa, natężona pojemność życiowa, palce pałeczkowate, pirfenidon, plaster miodu, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, przeciwciała anty-CCP, przeciwciała przeciwjądrowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przezoskrzelowa biopsja płuca, rehabilitacja pulmonologiczna, rozstrzenia oskrzeli z pociągania, śródmiąższowe zapalenie płuc, test 6-minutowego marszu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, trzeszczenia velcro, wideotorakoskopia, wielodyscyplinarne konsylium, włóknienie płucne, zdolność dyfuzyjna płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Leczenie

Pierścień naczyniowy to wrodzona wada łuku aorty powodująca ucisk na tchawicę i/lub przełyk, manifestująca się objawami ze strony układu oddechowego (np. stridor, bezdech) i pokarmowego. Leczenie jest przede wszystkim chirurgiczne i polega na przecięciu pierścienia w celu uwolnienia ucisku. Operacja jest wskazana u wszystkich pacjentów z objawami klinicznymi i nie powinna być opóźniana, zwłaszcza przy objawach niewydolności oddechowej. Technika operacyjna zależy od typu pierścienia (np. podwiązanie mniejszego łuku w podwójnym łuku aorty, przecięcie ligamentum arteriosum w prawym łuku aorty z aberrantną lewą tętnicą podobojczykową) oraz obecności współistniejących anomalii. W złożonych przypadkach stosuje się zaawansowane metody, takie jak aortoplastyka rotacyjna przełyku, tylna tracheobronchopeksja czy rekonstrukcja łuku aorty. W przypadku pętlingu tętnicy płucnej operacja wymaga sternotomii pośrodkowej i krążenia pozaustrojowego. Hospitalizacja po torakotomii trwa zwykle 1-2 dni, a po sternotomii 5-7 dni. Przed zabiegiem zalecane jest obrazowanie CT lub MRI dla precyzyjnej diagnostyki.
aberrantna tętnica podobojczykowa, aorta okrężna, aortopeksja, bezdech, dysfagia, gastroenterolog, infekcja dróg oddechowych, kardiochirurg, krążenie pozaustrojowe, niewydolność oddechowa, otolaryngolog, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, pulmonolog, rezonans magnetyczny, sternotomia pośrodkowa, stridor, tomografia komputerowa, tracheobronchomalacja, tracheomalacja, tracheostomia, uchyłek Kommerella, ucisk tchawicy, wada wewnątrzsercowa, wideotorakoskopia, więzadło tętnicze
Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory komórek rozrodczych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Guzy z komórek rozrodczych (GCT) to nowotwory wywodzące się z niezróżnicowanych komórek germinalnych, występujące głównie w gonadach, ale także w lokalizacjach pozagonadalnych. Stanowią one 5% nowotworów jajnika i są diagnozowane głównie u kobiet w wieku 10-30 lat. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI), markery nowotworowe oraz biopsję, a leczenie jest wielospecjalistyczne i dostosowane indywidualnie, z chirurgią jako podstawową metodą (np. orchidektomia pachwinowa, jednostronna salpingo-ooforektomia). Chemioterapia, stosowana w schematach takich jak BEP (bleomycyna, etopozyd, cisplatyna), TIP, VeIP, GIP czy GOP, jest kluczowa w leczeniu złośliwych GCT, a radioterapia znajduje zastosowanie zwłaszcza w germinoma mózgu. Opieka pielęgniarska obejmuje przygotowanie do zabiegów, monitorowanie powikłań, edukację pacjenta i wsparcie emocjonalne, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania płodności i opieki nad pacjentami pediatrycznymi.
arteterapia, biomarker, biopsja, choroba przerzutowa, dysfunkcja endokrynologiczna, funkcja endokrynologiczna, gonada, guz z komórek rozrodczych, hipoterapia, komórka nowotworowa, leczenie neoadjuwantowe, lek cytostatyczny, marker nowotworowy, muzykoterapia, neutropenia, niezstąpione jądro, nowotwór lity, pielęgniarka onkologiczna, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, radioterapeuta, salpingo-ooforektomia, schemat chemioterapii, stratyfikacja ryzyka, terapia hormonalna zastępcza, wideotorakoskopia, zabieg cytoredukcyjny, zaburzenie funkcji poznawczych, zapalenie błon śluzowych
Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie

Leczenie raka płuca wymaga zindywidualizowanego podejścia uwzględniającego typ histologiczny, stadium zaawansowania, obecność mutacji molekularnych oraz stan ogólny pacjenta. W niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP) podstawą terapii we wczesnych stadiach jest chirurgia (lobektomia, segmentektomia), a u pacjentów niekwalifikujących się do operacji stosuje się stereotaktyczną radioterapię ciała (SBRT). W miejscowo zaawansowanym stadium IIIA/B standardem jest jednoczesna chemioradioterapia z następową immunoterapią konsolidującą (durwalumab). W stadium IV leczenie systemowe dobierane jest na podstawie profilu molekularnego guza – inhibitory EGFR, ALK, ROS1, BRAF, NTRK, MET, RET lub immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) w zależności od ekspresji PD-L1. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny (cisplatyna, karboplatyna) pozostaje fundamentem terapii, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami i immunoterapią. W drobnokomórkowym raku płuca (DRP) dominującą rolę odgrywa chemioradioterapia (cisplatyna + etopozyd) z immunoterapią (atezolizumab, durwalumab) oraz profilaktyczne napromienianie mózgowia (PCI). W przypadku nawrotu stosuje się chemioterapię drugiej linii i nowoczesne leki, np. lurbinectedin czy tarlatamab.
badanie molekularne, brachyterapia, drenaż opłucnowy, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, elektrokoagulacja, fuzja NTRK, inhibitor CTLA-4, inhibitor PD-1, inhibitor PD-L1, inhibitor punktów kontrolnych, koniugat przeciwciało-lek, krioterapia, krwioplucie, laseroterapia, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, lobektomia, modulacja intensywności wiązki, mutacja BRAF V600E, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka paliatywna, pleurodeza, pneumonektomia, profilowanie molekularne, radiochemioterapia, radioterapia konformalna, rak in situ, rearanżacja ALK, resekcja klinowa, stereotaktyczna radioterapia, terapia protonowa, węzły chłonne śródpiersia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Leczenie

Empyema, czyli ropniak opłucnej, wymaga szybkiej i kompleksowej interwencji obejmującej eradykację zakażenia, drenaż jamy opłucnej oraz przywrócenie funkcji płuc. Leczenie opiera się na empirycznej, szerokospektralnej antybiotykoterapii, uwzględniającej patogeny takie jak MRSA, Pseudomonas i bakterie beztlenowe, z opcjami takimi jak wankomycyna, metronidazol, cefalosporyny przeciwpseudomonalne, klindamycyna czy karbapenemy. Czas terapii antybiotykowej wynosi od 1-2 tygodni w niepowikłanych wysiękach do 4-6 tygodni w empyemach. Kluczowy jest natychmiastowy drenaż jamy opłucnej – od torakocentezy w stadium wczesnym do założenia drenów w bardziej zaawansowanych przypadkach. Drenaż należy kontynuować do momentu, gdy odpływ płynu spadnie poniżej 100 ml/dobę (wysięk prosty) lub 50 ml/dobę (empyema). W przypadku zlokalizowanych wysięków stosuje się wewnątrzopłucnową terapię fibrynolityczną (np. tPA 10 mg i DNaza 5 mg dwa razy dziennie przez 3 dni), co poprawia drenaż i zmniejsza potrzebę operacji.
antybiotykoterapia, cefalosporyna, dekortykacja, deoksyrybonukleaza, drenaż jamy opłucnej, drenaż klatki piersiowej, faza włóknista, faza włóknisto-ropna, faza wysiękowa, jama opłucnowa, metronidazol, płyn opłucnowy, przetoka oskrzelowo-opłucnowa, ropniak opłucnej, sepsa, stadium włóknikowo-ropne, Staphylococcus aureus, terapia fibrynolityczna, tkankowy aktywator plazminogenu, tomografia komputerowa, torakocenteza, wideotorakoskopia, wskaźnik śmiertelności, zapalenie osierdzia, zapalenie szpiku kostnego
Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Zapobieganie i profilaktyka

Odma opłucnowa to stan, w którym powietrze gromadzi się w jamie opłucnowej, prowadząc do zapadnięcia płuca. Profilaktyka opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, które zwiększa ryzyko nawrotu odmy z 40% u osób niepalących do około 70% u palaczy w ciągu 4 lat od pierwszego epizodu. Zaleca się unikanie inhalacji substancji drażniących (np. marihuany), podróży lotniczych przez 1-3 tygodnie po epizodzie, nurkowania z akwalungiem oraz czynności powodujących nagłe zmiany ciśnienia. W przypadku nawracającej odmy lub wysokiego ryzyka nawrotu stosuje się procedury zabiegowe, takie jak pleurodeza (mechaniczna, chemiczna lub autologiczna z krwi) oraz wideotorakoskopia (VATS) z resekcją pęcherzy rozedmowych i pleurodezą, które zmniejszają ryzyko nawrotu z 70% do około 30%.
aspiracja igłowa, bullektomia, dren klatki piersiowej, limfangioleiomiomatoza, metyloprednizolon, niedodma, odma opłucnowa, odma prężna, opłucna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, resekcja klinowa, samoistna pierwotna odma opłucnowa, samoistna wtórna odma opłucnowa, sirolimus, toracenteza, torakotomia, VATS, wentylacja mechaniczna, wideotorakoskopia
Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Leczenie

Odma opłucnowa to nagromadzenie powietrza w przestrzeni opłucnowej prowadzące do zapadnięcia płuca. Leczenie zależy od wielkości odmy i stanu pacjenta: małe odmy (<2-3 cm lub <15% objętości) bez istotnych objawów mogą być leczone obserwacyjnie z monitorowaniem radiologicznym, przy czym resorpcja powietrza wynosi około 1,25-2,2% objętości na dobę i może trwać do 6 tygodni. Tlenoterapia wysokoprzepływowa (10-15 l/min) przyspiesza resorpcję powietrza nawet czterokrotnie. Większe odmy (>3 cm) lub z dusznością wymagają aspiracji igłą (14-16G) lub drenażu opłucnowego (8,5-40F), z zastosowaniem systemów jednokierunkowych lub ssących. Odma prężna wymaga natychmiastowego odbarczenia igłą i założenia drenu. Leczenie farmakologiczne koncentruje się na kontroli bólu, a profilaktycznie stosuje się antybiotyki przy drenażu.
blokada nerwów międzyżebrowych, bullektomia, drenaż opłucnowy, duszność, krwiak opłucnej, odma opłucnowa, odma podskórna, odma pourazowa, odma prężna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, rehabilitacja oddechowa, ropniak opłucnej, samoistna resorpcja, tlenoterapia, torakotomia, wideotorakoskopia, zapadnięcie płuca, zastawka endobronchialna
Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Patofizjologia i mechanizm

Empyema, czyli ropniak opłucnej, to patologiczne gromadzenie ropy w jamie opłucnowej, najczęściej będące powikłaniem bakteryjnego zapalenia płuc, urazów klatki piersiowej lub zabiegów chirurgicznych. Proces patofizjologiczny obejmuje zwiększoną przepuszczalność mezotelium opłucnej, migrację neutrofilów oraz uwalnianie cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, IL-8 i TNF-α, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka i zwiększonego ciśnienia osmotycznego. Empyema rozwija się w trzech stadiach: wysiękowym (płyn o glukozie >60 mg/dL, pH w normie, LDH <3-krotności górnej granicy normy), włóknikowo-ropnym (glukoza <60 mg/dL, pH <7,20, LDH >3-krotności normy, dodatnie posiewy) oraz organizacji (proliferacja fibroblastów, odkładanie kolagenu, unieruchomienie płuca). Wysoki poziom PAI-1 w płynie opłucnowym hamuje fibrynolizę, sprzyjając lokalizacji wysięku i utrudniając leczenie fibrynolityczne. Najczęstszymi patogenami są Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus (w tym MRSA), bakterie Gram-ujemne oraz beztlenowe, a także Mycobacterium tuberculosis w gruźliczym ropniaku opłucnej.
aktywator plazminogenu tkankowego, bakterie beztlenowe, biofilm bakteryjny, czynnik hamujący migrację makrofagów, czynnik martwicy nowotworów alfa, deaminaza adenozyny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrothorax, interleukina-6, interleukina-8, jama opłucnowa, krwiak opłucnej, leczenie fibrynolityczne, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, opłucna, płytkopochodny czynnik wzrostu, powikłany wysięk parapneumoniczny, ropień płuca, ropniak opłucnej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, transformujący czynnik wzrostu beta, urokinaza, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zrosty opłucnowe
Leksykon chorób i schorzeń
Rozstrzenie oskrzeli – Leczenie

Rozstrzenie oskrzeli to przewlekła, nieodwracalna choroba płuc charakteryzująca się rozszerzeniem i deformacją oskrzeli, której leczenie ma na celu przerwanie błędnego koła patogenezy obejmującego infekcję, stan zapalny, uszkodzenie oskrzeli i retencję wydzieliny. Podstawą terapii jest antybiotykoterapia, stosowana zarówno w zaostrzeniach (zazwyczaj 14-dniowa kuracja) jak i przewlekle u pacjentów z ≥3 zaostrzeniami rocznie. W leczeniu zaostrzeń stosuje się antybiotyki dobierane na podstawie badania mikrobiologicznego plwociny lub empirycznie, np. amoksycylinę (500-1000 mg 3x/d), amoksycylinę z kwasem klawulanowym (625 mg 3x/d), flukloksacylinę (500-1000 mg 4x/d) czy cyprofloksacynę (750 mg 2x/d). W przypadku zakażeń Pseudomonas aeruginosa wskazane jest stosowanie antybiotyków dożylnych lub wziewnych (kolistyna, tobramycyna, gentamycyna, cyprofloksacyna). Przewlekła antybiotykoterapia makrolidami (azytromycyna 250-500 mg 3x/tyg lub erytromycyna) wykazuje także działanie przeciwzapalne. Terapia uzupełniona jest lekami rozrzedzającymi wydzielinę (karbocysteina, N-acetylocysteina, hipertoniczny roztwór soli 3-7%, mannitol) oraz fizjoterapią układu oddechowego, obejmującą techniki oczyszczania dróg oddechowych (ACBT, drenaż ułożeniowy, oklepywanie, urządzenia OPEP, kamizelki HFCWO, autogenny drenaż), wykonywane 1-2 razy dziennie przez 20-30 minut.
aktywny cykl technik oddechowych, alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, brensocatib, bronchodylator, cor pulmonale, drenaż ułożeniowy, Europejskie Towarzystwo Oddechowe, Haemophilus influenzae, hipertoniczny roztwór soli, hipoksemia, kolonizacja bakteryjna, kortykosteroid wziewny, lobektomia, mannitol, Moraxella catarrhalis, N-acetylocysteina, pneumonektomia, Pseudomonas aeruginosa, rehabilitacja pulmonologiczna, rozstrzenie oskrzeli, segmentektomia, serce płucne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, terapia fagowa, tlenoterapia, transplantacja płuc, VATS, wideotorakoskopia
Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Zapobieganie i profilaktyka

Ropnica opłucnej (empyema) to poważna infekcja przestrzeni opłucnowej, wymagająca szybkiej diagnostyki i leczenia, aby zapobiec powikłaniom i wysokiej śmiertelności. Kluczowe jest wczesne i skuteczne leczenie infekcji płucnych, zwłaszcza zapalenia płuc, z pełnym ukończeniem antybiotykoterapii. Profilaktyka obejmuje szczepienia przeciwko Streptococcus pneumoniae (PCV13) i wirusowi grypy, szczególnie u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak osoby starsze czy z obniżoną odpornością. Zapobieganie aspiracji poprzez eliminację czynników ryzyka (nadużywanie alkoholu, choroba refluksowa przełyku) oraz wczesna intubacja u pacjentów z zaburzeniami odruchu gardłowego są istotne w ograniczaniu rozwoju ropnicy. Wysokie ryzyko ropnicy grzybiczej wymaga farmakologicznej profilaktyki u pacjentów dializowanych, po reoperacjach czy z kolonizacją Aspergillus.
antybiotyk, Aspergillus, bakteryjne zapalenie płuc, ból opłucnowy, choroba refluksowa przełyku, cytomegalowirus, drenaż klatki piersiowej, drenaż płynu, empyema, infekcja grzybicza, jama opłucna, marskość wątroby, MRSA, niewydolność oddechowa, profilaktyka przeciwgrzybicza, przestrzeń opłucnowa, Pseudomonas aeruginosa, ropień płuc, Streptococcus pneumoniae, szczepionka przeciwko pneumokokom, torakocenteza, torakotomia, wideotorakoskopia, wirus grypy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Diagnostyka i diagnoza

Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca śródmiąższowa choroba płuc o nieznanej etiologii, charakteryzująca się narastającym włóknieniem i stwardnieniem miąższu płuc, co prowadzi do ograniczenia wymiany gazowej. Diagnostyka IPF opiera się na wykluczeniu innych przyczyn śródmiąższowych chorób płuc oraz potwierdzeniu charakterystycznego wzorca UIP w HRCT, który obejmuje zmiany siateczkowate, obraz plastra miodu i rozstrzenie oskrzeli z pociągania, głównie w dolnych i podopłucnowych partiach płuc. Typowy lub prawdopodobny wzorzec UIP w HRCT pozwala na rozpoznanie IPF bez konieczności biopsji. Badania czynnościowe płuc wykazują restrykcyjny wzorzec wentylacyjny (zmniejszona TLC, VC) oraz obniżoną zdolność dyfuzyjną (DLCO). Test 6-minutowego marszu (6MWT) służy do oceny wydolności wysiłkowej i desaturacji tlenowej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić choroby tkanki łącznej, alergiczne zapalenie pęcherzyków, choroby zawodowe i polekowe śródmiąższowe choroby płuc.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, badania czynnościowe płuc, bronchoskopia, choroba śródmiąższowa płuc, desaturacja, gazometria krwi tętniczej, idiopatyczne włóknienie płuc, lek przeciwfibrotyczny, morfologia krwi, niewydolność prawokomorowa serca, nintedanib, pałeczkowatość palców, pirfenidon, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pylica krzemowa, restrykcyjny wzorzec wentylacyjny, reumatoidalne zapalenie stawów, rozstrzenie oskrzeli z pociągania, sarkoidoza, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, test 6-minutowego marszu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, wideotorakoskopia, włóknienie tkanki płucnej, wzorzec histopatologiczny, zdolność dyfuzyjna płuc, zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Diagnostyka i diagnoza

Mezotelioma to agresywny nowotwór wywodzący się z mezoteliów, najczęściej związany z ekspozycją na azbest. Diagnostyka wymaga kompleksowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane badania obrazowe, takie jak RTG, tomografia komputerowa (CT), rezonans magnetyczny (MRI) i pozytonowa tomografia emisyjna (PET/CT). Kluczowe jest rozpoznanie wczesnych objawów, które są niespecyficzne i mogą imitować inne choroby układu oddechowego lub pokarmowego. Biopsja tkankowa, w tym biopsja igłowa, torakoskopia (VATS) i laparoskopia, pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, umożliwiając ocenę histopatologiczną i immunohistochemiczną, która pozwala na identyfikację typu mezoteliomy (nabłonkowaty, mięsakowaty, mieszany). Badania krwi z wykorzystaniem biomarkerów takich jak SMRP, osteopontyna, fibulin-3 i LDH mogą wspomagać diagnostykę, jednak nie zastępują biopsji ze względu na ograniczoną czułość i swoistość.
badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie patomorfologiczne, biopsja igłowa, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, klasyfikacja TNM, laparoskopia, mezotelioma, mezotelioma mięsakowata, mezotelioma mieszana, mezotelioma nabłonkowata, mezotelioma opłucnej, mezotelioma otrzewnej, mezotelium, narażenie na azbest, osteopontyna, paracenteza, POChP, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, spirometria, tomografia komputerowa, torakocenteza, torakoskopia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy