lobektomia

Lobektomia to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu całego płata płuca. Jest to jedna z najczęściej wykonywanych resekcji płucnych, stosowana głównie w leczeniu nowotworów płuc (zwłaszcza niedrobnokomórkowego raka płuca we wczesnym stadium), ale również w przypadku rozstrzeni oskrzeli, gruźlicy, grzybicy płuc czy poważnych urazów klatki piersiowej.

Wyróżnia się lobektomię górną prawą, środkową prawą, dolną prawą oraz górną lewą i dolną lewą, w zależności od anatomicznego położenia usuwanego płata. Zabieg może być wykonywany metodą klasyczną (torakotomia) lub małoinwazyjną (VATS – wideotorakoskopia, RATS – torakoskopia wspomagana robotem). Techniki małoinwazyjne wiążą się z mniejszym bólem pooperacyjnym, krótszym czasem hospitalizacji i szybszym powrotem do codziennych aktywności.

Do najczęstszych powikłań po lobektomii należą: przedłużający się przeciek powietrza, krwawienie, zaburzenia rytmu serca (głównie migotanie przedsionków), infekcje rany oraz powikłania płucne, w tym zapalenie płuc. Rokowanie po zabiegu zależy przede wszystkim od przyczyny przeprowadzenia operacji – w przypadku nowotworów kluczowe znaczenie ma stopień zaawansowania choroby w momencie resekcji.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie

Leczenie raka płuca wymaga zindywidualizowanego podejścia uwzględniającego typ histologiczny, stadium zaawansowania, obecność mutacji molekularnych oraz stan ogólny pacjenta. W niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP) podstawą terapii we wczesnych stadiach jest chirurgia (lobektomia, segmentektomia), a u pacjentów niekwalifikujących się do operacji stosuje się stereotaktyczną radioterapię ciała (SBRT). W miejscowo zaawansowanym stadium IIIA/B standardem jest jednoczesna chemioradioterapia z następową immunoterapią konsolidującą (durwalumab). W stadium IV leczenie systemowe dobierane jest na podstawie profilu molekularnego guza – inhibitory EGFR, ALK, ROS1, BRAF, NTRK, MET, RET lub immunoterapia (pembrolizumab, atezolizumab) w zależności od ekspresji PD-L1. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny (cisplatyna, karboplatyna) pozostaje fundamentem terapii, często w skojarzeniu z innymi cytostatykami i immunoterapią. W drobnokomórkowym raku płuca (DRP) dominującą rolę odgrywa chemioradioterapia (cisplatyna + etopozyd) z immunoterapią (atezolizumab, durwalumab) oraz profilaktyczne napromienianie mózgowia (PCI). W przypadku nawrotu stosuje się chemioterapię drugiej linii i nowoczesne leki, np. lurbinectedin czy tarlatamab.
badanie molekularne, brachyterapia, drenaż opłucnowy, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, elektrokoagulacja, fuzja NTRK, inhibitor CTLA-4, inhibitor PD-1, inhibitor PD-L1, inhibitor punktów kontrolnych, koniugat przeciwciało-lek, krioterapia, krwioplucie, laseroterapia, leczenie podtrzymujące, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, lek cytotoksyczny, lobektomia, modulacja intensywności wiązki, mutacja BRAF V600E, mutacja EGFR, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka paliatywna, pleurodeza, pneumonektomia, profilowanie molekularne, radiochemioterapia, radioterapia konformalna, rak in situ, rearanżacja ALK, resekcja klinowa, stereotaktyczna radioterapia, terapia protonowa, węzły chłonne śródpiersia, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie przełyku
Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Leczenie

Rak tarczycy, obejmujący głównie zróżnicowane raki brodawkowaty i pęcherzykowy, charakteryzuje się dobrym rokowaniem i wysoką wyleczalnością. Podstawą leczenia jest chirurgia – całkowita tyroidektomia lub lobektomia, zależnie od wielkości guza i ryzyka nawrotu. Uzupełniająco stosuje się terapię radiojodem (I-131) w celu ablacji resztkowej tkanki tarczycy i leczenia mikroprzerzutów, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Terapia hormonalna lewotyroksyną pełni funkcję zastępczą oraz supresyjną TSH, z docelowym poziomem TSH <0,1 mIU/l u pacjentów wysokiego ryzyka i 0,1–0,5 mIU/l u pacjentów o średnim ryzyku. W przypadkach opornych na radiojod lub zaawansowanych stosuje się inhibitory kinaz tyrozynowych (sorafenib, lenvatinib, vandetanib, cabozantinib) oraz rzadziej chemioterapię. Aktywna obserwacja jest opcją u małych (<1,5 cm), niskiego ryzyka raków brodawkowatych, szczególnie u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi.
ablacja tarczycy, aktywny nadzór, antygen karcynoembrionalny, cabozantinib, CEA, dabrafenib, gruczoł tarczowy, hipertermia, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kalcytonina, komórki C tarczycy, leczenie chirurgiczne, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, lenvatinib, lewotyroksyna, limfadenektomia, lobektomia, mutacja BRAF V600E, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy, pembrolizumab, profilowanie genomowe, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, sorafenib, teleradioterapia, terapia celowana, terapia hormonalna, terapia jodem radioaktywnym, terapia radiojodem, tracheostomia, trametinib, TSH, tyreoglobulina, tyreotropina, tyroidektomia całkowita, węzły chłonne, zróżnicowany rak tarczycy
Leksykon chorób i schorzeń
Rozstrzenie oskrzeli – Leczenie

Rozstrzenie oskrzeli to przewlekła, nieodwracalna choroba płuc charakteryzująca się rozszerzeniem i deformacją oskrzeli, której leczenie ma na celu przerwanie błędnego koła patogenezy obejmującego infekcję, stan zapalny, uszkodzenie oskrzeli i retencję wydzieliny. Podstawą terapii jest antybiotykoterapia, stosowana zarówno w zaostrzeniach (zazwyczaj 14-dniowa kuracja) jak i przewlekle u pacjentów z ≥3 zaostrzeniami rocznie. W leczeniu zaostrzeń stosuje się antybiotyki dobierane na podstawie badania mikrobiologicznego plwociny lub empirycznie, np. amoksycylinę (500-1000 mg 3x/d), amoksycylinę z kwasem klawulanowym (625 mg 3x/d), flukloksacylinę (500-1000 mg 4x/d) czy cyprofloksacynę (750 mg 2x/d). W przypadku zakażeń Pseudomonas aeruginosa wskazane jest stosowanie antybiotyków dożylnych lub wziewnych (kolistyna, tobramycyna, gentamycyna, cyprofloksacyna). Przewlekła antybiotykoterapia makrolidami (azytromycyna 250-500 mg 3x/tyg lub erytromycyna) wykazuje także działanie przeciwzapalne. Terapia uzupełniona jest lekami rozrzedzającymi wydzielinę (karbocysteina, N-acetylocysteina, hipertoniczny roztwór soli 3-7%, mannitol) oraz fizjoterapią układu oddechowego, obejmującą techniki oczyszczania dróg oddechowych (ACBT, drenaż ułożeniowy, oklepywanie, urządzenia OPEP, kamizelki HFCWO, autogenny drenaż), wykonywane 1-2 razy dziennie przez 20-30 minut.
aktywny cykl technik oddechowych, alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, brensocatib, bronchodylator, cor pulmonale, drenaż ułożeniowy, Europejskie Towarzystwo Oddechowe, Haemophilus influenzae, hipertoniczny roztwór soli, hipoksemia, kolonizacja bakteryjna, kortykosteroid wziewny, lobektomia, mannitol, Moraxella catarrhalis, N-acetylocysteina, pneumonektomia, Pseudomonas aeruginosa, rehabilitacja pulmonologiczna, rozstrzenie oskrzeli, segmentektomia, serce płucne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, terapia fagowa, tlenoterapia, transplantacja płuc, VATS, wideotorakoskopia
Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Leczenie

Rak płuca pozostaje główną przyczyną zgonów nowotworowych, z około 156 900 zgonami rocznie w USA. Pięcioletnie przeżycie wynosi jedynie 15,6%, co wynika z późnej diagnozy w zaawansowanym stadium. Wczesne wykrycie, zwłaszcza dzięki badaniom przesiewowym, znacząco poprawia rokowanie – 20-letnia przeżywalność u pacjentów zdiagnozowanych w badaniach przesiewowych wynosi 81%, a w stadium I nawet 95%. Jedyną rekomendowaną metodą przesiewową jest coroczna niskodawkowa tomografia komputerowa (LDCT), która zmniejsza śmiertelność o około 20% u osób z grupy wysokiego ryzyka (wiek 50-80 lat, 20 paczkolat historii palenia, palenie w ciągu ostatnich 15 lat). Badania przesiewowe nie są zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub innymi poważnymi schorzeniami ograniczającymi leczenie chirurgiczne.
badanie przesiewowe raka płuca, biomarker genetyczny, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chirurgia wspomagana robotem, drobnokomórkowy rak płuca, dyssekcja węzłów chłonnych, guzek płucny, immunoterapia, inhibitor punktów kontrolnych układu odpornościowego, koniugat przeciwciało-lek, lobektomia, niedrobnokomórkowy rak płuca, niskodawkowa tomografia komputerowa, pneumonektomia, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak płuca, receptor czynnika wzrostu, remisja choroby, resekcja klinowa, segmentektomia, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia celowana, terapia systemowa, torakoskopia wideo-asystowana, wskaźnik pięcioletniego przeżycia, wynik fałszywie dodatni, zespół multidyscyplinarny
Leksykon chorób i schorzeń
Wole – Leczenie

Wole to powiększenie gruczołu tarczowego, które może występować w przebiegu eutyreozy, hipotyreozy lub hipertyreozy, przyjmując formy takie jak wole proste, guzkowe czy toksyczne. Leczenie zależy od przyczyny, wielkości i objawów wola oraz funkcji tarczycy. W przypadku niedoczynności stosuje się lewotyroksynę (syntetyczny T4), która obniża TSH i może zmniejszyć wole, choć nie zawsze prowadzi do całkowitego ustąpienia powiększenia. Nadczynność leczy się lekami przeciwtarczycowymi (metimazol, propylotiouracyl) oraz beta-adrenolitykami (propranolol) w celu kontroli objawów, a w niektórych przypadkach stosuje się radiojodoterapię (I-131) lub tyreoidektomię. Suplementacja jodu jest wskazana w wolu spowodowanym niedoborem jodu, natomiast leczenie zapalenia tarczycy obejmuje leki przeciwzapalne i kortykosteroidy. Radiojodoterapia skutecznie zmniejsza wole o 35-60% w ciągu 1-2 lat, jednak wymaga monitorowania funkcji tarczycy ze względu na ryzyko niedoczynności.
ablacja częstotliwościami radiowymi, ablacja laserowa, ablacja mikrofalowa, ablacja przezskórna, agranulocytoza, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, embolizacja tętnic tarczowych, eutyreoza, hepatotoksyczność, hipertyreoza, hipokalcemia, hipotyreoza, hormon tyreotropowy, kortykosteroidy, leczenie jodem radioaktywnym, leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna, lobektomia, metimazol, nadczynność tarczycy, niedobór jodu, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, obserwacja kliniczna, oftalmopatia tarczycowa, podostre zapalenie tarczycy, propylotiouracyl, przewlekłe zapalenie tarczycy, subtotalna tyreoidektomia, suplementacja jodu, tyreoidektomia, tyroksyna, watchful waiting, wole, wole guzkowe, wole guzkowe toksyczne, wole nietoksyczne, wole toksyczne, wole wieloguzkowe toksyczne, wole zamostkowe, zapalenie tarczycy
Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Leczenie

Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, najczęściej lokalizujący się w jamie opłucnowej, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Złotym standardem leczenia jest całkowita resekcja chirurgiczna (R0) z marginesem zdrowych tkanek, co zapewnia 10-letnie przeżycie całkowite na poziomie 54-89%. Technika operacyjna zależy od wielkości i lokalizacji guza: torakoskopia dla guzów ≤5 cm, torakotomia z resekcją klinową lub lobektomią dla większych zmian, a w przypadku zajęcia struktur sąsiadujących – rozszerzona resekcja ściany klatki piersiowej lub osierdzia. Radioterapia pooperacyjna (PORT) jest wskazana przy dodatnich marginesach, dużych guzach lub cechach złośliwości histologicznej, poprawiając kontrolę miejscową i przeżycie wolne od progresji, zwłaszcza w SFT wewnątrzczaszkowych, z dawką CTV około 1 cm. Radioterapia przedoperacyjna (np. 50 Gy w SFT miednicy) może zmniejszyć rozmiar guza i ułatwić resekcję. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach (doksorubicyna) i ifosfamidzie, jest zarezerwowana dla zaawansowanych lub przerzutowych przypadków, jednak jej skuteczność jest ograniczona.
antracyklina, bewacyzumab, cecha histologiczna, dakarbazyna, doksorubicyna, ekspresja PD-L1, ifosfamid, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, jama opłucnowa, kontrola miejscowa, lek antyangiogenny, lobektomia, margines zdrowych tkanek, mięsak tkanek miękkich, mutacja IDH1, nowotwór mezenchymalny, paklitaksel, pazopanib, pneumonektomia, przeżycie wolne od progresji, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resekcja en bloc, resekcja fragmentaryczna, resekcja guza, samotny guz włóknisty, segmentektomia, sorafenib, sunitynib, temozolomid, terapia radioizotopowa, torakoskopia, torakotomia, trabektedyna
Leksykon chorób i schorzeń
Atelektaza – Leczenie

Atelektaza wymaga zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego, które obejmuje usunięcie przyczyny, poprawę wentylacji oraz zapobieganie powikłaniom. Fizjoterapia oddechowa, w tym oklepywanie, drenaż ułożeniowy, wibracje klatki piersiowej oraz techniki efektywnego kaszlu, stanowi podstawę leczenia, szczególnie pooperacyjnego. Zaleca się wczesne wdrożenie ćwiczeń oddechowych, takich jak głębokie oddychanie i spirometria zachęcająca, stosowana co godzinę po zabiegu. Farmakoterapia obejmuje leki mukolityczne (N-acetylocysteina, dornaza alfa), bronchodylatatory, antybiotyki w przypadku infekcji oraz leki przeciwbólowe, które umożliwiają efektywne oddychanie i odkrztuszanie. W cięższych przypadkach stosuje się metody mechanicznego wspomagania oddychania, takie jak CPAP, PEEP, wentylacja mechaniczna oraz OPEP, co według danych Cochrane zmniejsza ryzyko pooperacyjnej atelektazy i zapalenia płuc.
atelektaza, atelektaza pooperacyjna, bronchodylator, bronchoskopia, bronchoskopia fiberoskopowa, CPAP, dornaza alfa, drenaż ułożeniowy, drobnokomórkowy rak płuca, fizjoterapia klatki piersiowej, hipoksemia, korek śluzowy, lek mukolityczny, lobektomia, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór surfaktantu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odma opłucnowa, PEEP, perkusja klatki piersiowej, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resekcja segmentowa, spirometria zachęcająca, wentylacja mechaniczna, wysięk opłucnowy, zespół zaburzeń oddychania noworodków
Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Leczenie

Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (hilar cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór o złym rokowaniu, najczęściej diagnozowany w 6. dekadzie życia. Podstawą leczenia jest resekcja chirurgiczna z uzyskaniem marginesów wolnych od komórek nowotworowych (R0), obejmująca wycięcie zewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, częściową hepatektomię oraz limfadenektomię en bloc. W zaawansowanych przypadkach stosuje się rozległe resekcje, takie jak trisekcjonektomia czy hepatopankreatoduodenektomia, często poprzedzone procedurami usprawniającymi drenaż żółciowy i zwiększającymi przyszłą pozostałość wątroby (FLR), np. embolizacją żyły wrotnej (PVE) lub metodą ALPPS. U pacjentów nieresekcyjnych rozważany jest przeszczep wątroby, poprzedzony chemioterapią i radioterapią, co może poprawić wyniki leczenia. Standardowa chemioterapia opiera się na pochodnych platyny i gemcytabinie, a w nowo zdiagnozowanych przypadkach rozważa się dodanie immunoterapii (durvalumab, pembrolizumab). Radioterapia (EBRT, brachyterapia, SBRT, protonoterapia) oraz terapia fotodynamiczna (PDT) pełnią rolę uzupełniającą i paliatywną, poprawiając kontrolę lokalną i jakość życia.
ablacja prądem radiowym, brachyterapia, chemioradioterapia, cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej, drenaż żółciowy, ERCP, futibatinib, gemcytabina, hepatektomia, inhibitory punktów kontrolnych, iwosidenib, kapecytabina, limfadenektomia, lobektomia, niestabilność mikrosatelitarna, pembrolizumab, pemigatinib, protonoterapia, przeszczep wątroby, PTC, radioembolizacja, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak wnęki wątroby, resekcja chirurgiczna, resekcja R0, stereotaktyczna radioterapia ciała, terapia adiuwantowa, terapia fotodynamiczna, terapia neoadiuwantowa