profilowanie genomowe
Profilowanie genomowe to zaawansowana technika diagnostyczna polegająca na analizie materiału genetycznego (DNA, RNA) pacjenta w celu identyfikacji specyficznych zmian molekularnych związanych z chorobą, szczególnie nowotworami. W przeciwieństwie do tradycyjnych badań genetycznych, które analizują pojedyncze geny, profilowanie genomowe umożliwia jednoczesne badanie wielu genów lub nawet całego genomu.
W onkologii profilowanie genomowe pozwala na identyfikację mutacji nowotworowych, które mogą stanowić cel dla terapii ukierunkowanych molekularnie. Dzięki temu możliwe jest dopasowanie leczenia do indywidualnego profilu genetycznego guza pacjenta, co stanowi fundament medycyny precyzyjnej. Metoda ta wykorzystywana jest również w diagnostyce chorób rzadkich, zaburzeń metabolicznych oraz chorób o podłożu genetycznym.
Współczesne techniki profilowania genomowego obejmują sekwencjonowanie nowej generacji (NGS), mikromacierze DNA, PCR w czasie rzeczywistym oraz analizę liczby kopii genów. Wyniki profilowania genomowego powinny być interpretowane przez zespół specjalistów w kontekście obrazu klinicznego pacjenta, co umożliwia optymalizację procesu diagnostyczno-terapeutycznego i poprawę wyników leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Diagnostyka i diagnoza
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% inwazyjnych raków piersi i charakteryzuje się unikalnym, rozproszonym wzorcem wzrostu komórek, co utrudnia jego wykrycie w badaniach obrazowych. Komórki ILC rosną w pojedynczych liniach (indian file pattern) i wykazują utratę ekspresji E-kadheryny, co jest kluczowym markerem różnicującym go od inwazyjnego raka przewodowego. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, mammografię (czułość 57-81%), USG (czułość 68-98%) oraz MRI, która wykazuje najwyższą czułość (83-100%) i jest szczególnie przydatna w ocenie rozmiaru guza, wykrywaniu zmian wieloogniskowych i obustronnych. Biopsja, w tym gruboigłowa i stereotaktyczna, pozwala na potwierdzenie rozpoznania i ocenę histopatologiczną, w tym status receptorów hormonalnych (ER, PR), HER2 (zwykle ujemny) oraz markera proliferacji Ki-67. Profilowanie genomowe, np. test Oncotype DX, wspomaga ocenę ryzyka nawrotu i planowanie terapii.
badanie fizykalne, badanie fizykalne piersi, badanie kliniczne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, mammografia, mammografia z kontrastem, markery molekularne, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie genomowe, receptory estrogenowe, receptory hormonalne, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny piersi, scyntygrafia kości, status HER2, system TNM, terapia hormonalna, test Oncotype DX, tomografia komputerowa, tomosynteza cyfrowa piersi, ultrasonografia piersi, wieloogniskowość nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak tarczycy – Leczenie
Rak tarczycy, obejmujący głównie zróżnicowane raki brodawkowaty i pęcherzykowy, charakteryzuje się dobrym rokowaniem i wysoką wyleczalnością. Podstawą leczenia jest chirurgia – całkowita tyroidektomia lub lobektomia, zależnie od wielkości guza i ryzyka nawrotu. Uzupełniająco stosuje się terapię radiojodem (I-131) w celu ablacji resztkowej tkanki tarczycy i leczenia mikroprzerzutów, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Terapia hormonalna lewotyroksyną pełni funkcję zastępczą oraz supresyjną TSH, z docelowym poziomem TSH <0,1 mIU/l u pacjentów wysokiego ryzyka i 0,1–0,5 mIU/l u pacjentów o średnim ryzyku. W przypadkach opornych na radiojod lub zaawansowanych stosuje się inhibitory kinaz tyrozynowych (sorafenib, lenvatinib, vandetanib, cabozantinib) oraz rzadziej chemioterapię. Aktywna obserwacja jest opcją u małych (<1,5 cm), niskiego ryzyka raków brodawkowatych, szczególnie u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi.
ablacja tarczycy, aktywny nadzór, antygen karcynoembrionalny, cabozantinib, CEA, dabrafenib, gruczoł tarczowy, hipertermia, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kalcytonina, komórki C tarczycy, leczenie chirurgiczne, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, lenvatinib, lewotyroksyna, limfadenektomia, lobektomia, mutacja BRAF V600E, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór złośliwy, pembrolizumab, profilowanie genomowe, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty, rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, sorafenib, teleradioterapia, terapia celowana, terapia hormonalna, terapia jodem radioaktywnym, terapia radiojodem, tracheostomia, trametinib, TSH, tyreoglobulina, tyreotropina, tyroidektomia całkowita, węzły chłonne, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Leczenie
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) to heterogenna grupa nowotworów tkanek miękkich, obejmująca podtypy: dobrze zróżnicowany (WDLPS), odróżnicowany (DDLPS), śluzowaty/okrągłokomórkowy (MRCL) oraz pleomorficzny. Podtypy te różnią się biologicznie i klinicznie, co determinuje indywidualizację leczenia. Podstawą terapii jest chirurgiczne usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, z uwzględnieniem anatomicznych ograniczeń, zwłaszcza w przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie resekcje mogą wymagać usunięcia sąsiednich narządów. Radioterapia, szczególnie neoadjuwantowa, jest kluczowa w leczeniu MRCL ze względu na jego wysoką radiosensytywność, natomiast w DDLPS stosuje się ją adjuwantowo w celu redukcji ryzyka wznowy miejscowej. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach i ifosfamidzie, wykazuje zróżnicowaną skuteczność: ORR dla MRCL wynosi około 40% (antracykliny) i 20% (trabektedyna), podczas gdy w WDLPS jest ograniczona (~12%). Nowoczesne terapie celowane, takie jak inhibitory CDK4/6 (np. palbocyklib) i MDM2 (brigimadlina), wykazują obiecujące wyniki w zaawansowanych WD/DDLS, a immunoterapia i terapie adoptywne limfocytów T/NK są przedmiotem intensywnych badań klinicznych.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, diagnostyka molekularna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, doksorubicyna, erybulina, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych, liposarcoma, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, mięsak tłuszczakowaty pleomorficzny, mięsak tłuszczakowaty śluzowaty, nawrót nowotworu, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pazopanib, podejście wielodyscyplinarne, podtyp histologiczny, profilowanie genomowe, przestrzeń zaotrzewnowa, przeżycie wolne od progresji, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, terapia skojarzona, trabektedyna - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór – Leczenie
Leczenie nowotworów wymaga indywidualizacji i często obejmuje kombinację metod terapeutycznych, takich jak chirurgia, radioterapia, chemioterapia, terapia celowana, immunoterapia oraz hormonoterapia. Chirurgia umożliwia usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, natomiast radioterapia wykorzystuje promieniowanie jonizujące (np. promienie X) do niszczenia komórek nowotworowych, stosowana jest zarówno jako terapia neoadjuwantowa, adjuwantowa, jak i paliatywna. Chemioterapia, podawana najczęściej dożylnie, działa systemowo na szybko dzielące się komórki, ale wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, takimi jak nudności, wymioty czy mielosupresja. Terapie celowane i immunoterapia oferują większą selektywność wobec komórek nowotworowych, wykorzystując m.in. inhibitory kinaz, przeciwciała monoklonalne oraz inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego. Przeszczepienie komórek macierzystych pozwala na stosowanie wysokodawkowej chemioterapii lub radioterapii w nowotworach hematologicznych. Medycyna precyzyjna, oparta na profilowaniu genomowym i badaniu biomarkerów, umożliwia personalizację terapii, zwiększając jej skuteczność i minimalizując toksyczność.
ablacja, biomarker predykcyjny, biopsja, brachyterapia, chemioradioterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cytokina, guz nowotworowy, hipertermia, hormonoterapia, inhibitor angiogenezy, inhibitor kinazy, inhibitor punktów kontrolnych, komórka nowotworowa, krioterapia, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, margines zdrowych tkanek, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nanotechnologia, neuropatia obwodowa, opieka paliatywna, płynna biopsja, profilowanie genomowe, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, radioterapia paliatywna, sekwencjonowanie nowej generacji, teleradioterapia, terapia CAR-T, terapia fotodynamiczna, terapia genowa, terapia protonowa, terapia przeciwnowotworowa, wirus onkolityczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gardła – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka raka gardła opiera się na wieloetapowym procesie, który rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym oceny jamy ustnej, gardła, szyi oraz funkcji nerwów głowy i szyi. Kluczowe znaczenie mają badania endoskopowe, takie jak nazoendoskopia, laryngoskopia (pośrednia i bezpośrednia) oraz panendoskopia, umożliwiające wizualizację zmian nowotworowych. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez biopsję (incyzyjną, cienkoigłową lub podczas endoskopii) z oceną histopatologiczną, w tym badaniem obecności HPV (test p16, DNA HPV), co ma istotne znaczenie rokownicze i terapeutyczne, zwłaszcza w raku gardła środkowego. Diagnostyka obrazowa obejmuje tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI), pozytonową tomografię emisyjną (PET lub PET-TK), ultrasonografię szyi oraz zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej, które pozwalają na ocenę lokalizacji, rozległości guza oraz obecności przerzutów regionalnych i odległych. Badania laboratoryjne, w tym morfologia, funkcje wątroby i nerek oraz elektrolity, służą ocenie ogólnego stanu pacjenta przed terapią.
badania molekularne, badanie fizykalne, biopsja, cfDNA, chirurg głowy i szyi, diagnostyka molekularna, dysfagia, endoskopia, endoskopia fluorescencyjna, krążące komórki nowotworowe, laryngoskopia, markery nowotworowe, mikroRNA, morfologia krwi, nazoendoskopia, obrazowanie dyfuzyjne MRI, otolaryngolog, panendoskopia, PET-MRI, połykanie, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie genomowe, rak gardła, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, USG szyi, węzły chłonne, wirus brodawczaka ludzkiego, złośliwość histologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Epidemiologia
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi 2-5% wszystkich nowotworów złośliwych, z medianą wieku diagnozy między 53 a 66 rokiem życia. Epidemiologicznie obserwuje się tendencję spadkową zachorowalności, co przypisuje się postępom w diagnostyce obrazowej (TK, endoskopia) oraz metodach immunohistochemicznych i molekularnych. CUP charakteryzuje się heterogennością histologiczną, dominują gruczolakoraki (70%), raki niezróżnicowane (20%) oraz raki płaskonabłonkowe i neuroendokrynne (łącznie 10-15%). Mediana przeżycia pacjentów wynosi od 6 tygodni do 5 miesięcy, z 1-rocznym przeżyciem około 30%. Rokowanie jest gorsze przy histologii gruczolakoraka, zajęciu wątroby lub nadnerczy, złym stanie sprawności (ECOG >1) oraz podwyższonym poziomie LDH. Pacjenci z chorobą zlokalizowaną i korzystnymi cechami kliniczno-patologicznymi mogą osiągać medianę przeżycia powyżej 24 miesięcy, zwłaszcza przy leczeniu chemioradioterapią.
badanie immunohistochemiczne, chemioradioterapia, chemioterapia oparta na platynie, czerniak, dehydrogenaza mleczanowa, diagnostyka molekularna, endoskopia, gruczolakorak, immunoterapia, nowotwór neuroendokrynny, palenie tytoniu, panendoskopia, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie ekspresji genów, profilowanie genomowe, przerzut nowotworowy, rak niezróżnicowany, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, rak płaskonabłonkowy, rak przejściowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, skala ECOG, terapia celowana, terapia celowana molekularnie, tomografia komputerowa, wywiad rodzinny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Leczenie
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi około 3-5% wszystkich nowotworów złośliwych i charakteryzuje się agresywnym przebiegiem oraz opornością na standardową chemioterapię, co skutkuje medianą przeżycia 4-9 miesięcy w 85-90% przypadków o niekorzystnym rokowaniu. Diagnostyka obejmuje biopsję, badania immunohistochemiczne, molekularne oraz obrazowe, a leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia. Standardowa chemioterapia opiera się na pochodnych platyny w skojarzeniu z taksanami lub gemcytabiną (np. karboplatyna z paklitakselem, cisplatyna z gemcytabiną), natomiast radioterapia i chirurgia mają zastosowanie głównie w przypadkach ograniczonych zmian lub w celach paliatywnych. Hormonoterapia jest stosowana przy podejrzeniu nowotworów hormonozależnych, a leczenie paliatywne skupia się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia.
analog somatostatyny, antygen PSA, badanie histopatologiczne, cisplatyna, denosumab, ekspresja HER2, ekspresja PD-L1, etopozyd, guz neuroendokrynny, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, karboplatyna, leczenie paliatywne, limfadenektomia, nadekspresja HER2, niestabilność mikrosatelitarna, obciążenie mutacyjne, ognisko pierwotne nowotworu, onkolog kliniczny, opieka hospicyjna, pochodne platyny, profilowanie genomowe, przeciwciało anty-PD-1, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, rakowiak, sekwencjonowanie nowej generacji, wsparcie psychologiczne, zaburzenia naprawy niesparowanych zasad DNA, zespół multidyscyplinarny, zmiana przerzutowa - Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Epidemiologia
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to wysoce złośliwy nowotwór tkanek miękkich lub kości, stanowiący około 17,1% wszystkich mięsaków tkanek miękkich. Częstość występowania UPS waha się od 0,06 do 1 na 100 000 osób rocznie, z wyraźną predyspozycją do mężczyzn (stosunek M:K 1,2:1) i wzrostem zachorowań po 60. roku życia. Lokalizacyjnie najczęściej dotyczy kończyn dolnych (50%), zwłaszcza uda, a także kończyn górnych (20%) i głowy oraz szyi (10-15%). Etiologia UPS wiąże się m.in. z wcześniejszą radioterapią (5,2% przypadków), chorobą Pageta oraz wtórną transformacją nowotworową. Genetycznie charakteryzuje się złożonym kariotypem, często z inaktywacją TP53 i zmianami w genach CDKN2A i MDM2. Ze względu na agresywny przebieg, zalecane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, z częstotliwością wizyt kontrolnych dostosowaną do stopnia zaawansowania guza (I stopień: co 3-6 miesięcy przez 2 lata, następnie corocznie; II-IV stopień: co 2-6 miesięcy przez 2-3 lata, potem co 6 miesięcy przez kolejne 2 lata, a następnie corocznie). Wznowy miejscowe występują u 19-31% pacjentów, a przerzuty odległe u 31-35%, najczęściej do płuc (90%), kości (8-85%) i węzłów chłonnych (10%).
biomarkery immunologiczne, choroba Pageta, dysplazja włóknista, enchondroma, guz olbrzymiokomórkowy, immunohistochemia, klasyfikacja TNM, markery immunohistochemiczne, martwica kości, mięsak gładkokomórkowy, mięsak kości, mutacja somatyczna, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nowotwór tkanek miękkich, profilowanie genomowe, przerzuty odległe, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, stopień histologiczny, szlak TP53, tłuszczakomięsak, wirus HTLV-1, wznowa miejscowa, zapalenie kości i szpiku