wirus HTLV-1
Wirus ludzkiej białaczki z komórek T typu 1 (HTLV-1) to retrowirus należący do rodziny Retroviridae, który został odkryty w 1980 roku jako pierwszy onkogenny wirus u ludzi. HTLV-1 infekuje głównie limfocyty T CD4+, integrując się z genomem gospodarza, co prowadzi do rozwoju długotrwałej infekcji latentnej.
HTLV-1 jest etiologicznie związany z rozwojem dorosłej białaczki/chłoniaka z komórek T (ATL) oraz tropikalnej spastycznej paraparezji/mielopatii związanej z HTLV-1 (TSP/HAM). Szacuje się, że u około 2-7% osób zakażonych HTLV-1 przez całe życie rozwinie się jedna z tych chorób. Okres latencji między zakażeniem a rozwojem ATL może wynosić nawet kilkadziesiąt lat.
Transmisja wirusa HTLV-1 odbywa się głównie poprzez karmienie piersią, kontakty seksualne oraz transfuzje krwi. Wirus jest endemiczny w określonych regionach geograficznych, w tym w południowo-zachodniej Japonii, Karaibach, niektórych częściach Ameryki Południowej i Środkowej, Afryce Środkowej oraz Melanezji. Szacuje się, że na całym świecie zakażonych jest 5-10 milionów osób.
Diagnostyka zakażenia HTLV-1 opiera się na testach serologicznych (ELISA, Western blot) oraz metodach molekularnych (PCR). Obecnie nie istnieje skuteczna szczepionka ani terapia eliminująca wirusa z organizmu. Leczenie ATL i TSP/HAM jest objawowe i ma ograniczoną skuteczność, co podkreśla potrzebę dalszych badań nad terapiami przeciwwirusowymi skierowanymi przeciwko HTLV-1.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny – Epidemiologia
Niezróżnicowany mięsak pleomorficzny (UPS) to wysoce złośliwy nowotwór tkanek miękkich lub kości, stanowiący około 17,1% wszystkich mięsaków tkanek miękkich. Częstość występowania UPS waha się od 0,06 do 1 na 100 000 osób rocznie, z wyraźną predyspozycją do mężczyzn (stosunek M:K 1,2:1) i wzrostem zachorowań po 60. roku życia. Lokalizacyjnie najczęściej dotyczy kończyn dolnych (50%), zwłaszcza uda, a także kończyn górnych (20%) i głowy oraz szyi (10-15%). Etiologia UPS wiąże się m.in. z wcześniejszą radioterapią (5,2% przypadków), chorobą Pageta oraz wtórną transformacją nowotworową. Genetycznie charakteryzuje się złożonym kariotypem, często z inaktywacją TP53 i zmianami w genach CDKN2A i MDM2. Ze względu na agresywny przebieg, zalecane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, z częstotliwością wizyt kontrolnych dostosowaną do stopnia zaawansowania guza (I stopień: co 3-6 miesięcy przez 2 lata, następnie corocznie; II-IV stopień: co 2-6 miesięcy przez 2-3 lata, potem co 6 miesięcy przez kolejne 2 lata, a następnie corocznie). Wznowy miejscowe występują u 19-31% pacjentów, a przerzuty odległe u 31-35%, najczęściej do płuc (90%), kości (8-85%) i węzłów chłonnych (10%).
biomarkery immunologiczne, choroba Pageta, dysplazja włóknista, enchondroma, guz olbrzymiokomórkowy, immunohistochemia, klasyfikacja TNM, markery immunohistochemiczne, martwica kości, mięsak gładkokomórkowy, mięsak kości, mutacja somatyczna, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, nowotwór tkanek miękkich, profilowanie genomowe, przerzuty odległe, przestrzeń zaotrzewnowa, radioterapia, stopień histologiczny, szlak TP53, tłuszczakomięsak, wirus HTLV-1, wznowa miejscowa, zapalenie kości i szpiku