oparzenie stopnia
Oparzenie stopnia to klasyfikacja uszkodzenia tkanek wywołanego działaniem czynników termicznych, chemicznych, elektrycznych lub promieniowania. W aktualnej nomenklaturze medycznej rozróżniamy trzy stopnie oparzeń, które określają głębokość uszkodzenia skóry i tkanek podskórnych.
Oparzenie I stopnia (powierzchowne) obejmuje jedynie naskórek. Charakteryzuje się zaczerwienieniem (rumieniem), obrzękiem, bólem oraz brakiem pęcherzy. Gojenie następuje samoistnie w ciągu 3-7 dni bez pozostawienia blizn. Przykładem jest typowe oparzenie słoneczne.
Oparzenie II stopnia dzieli się na powierzchowne (IIa) i głębokie (IIb). Oparzenia IIa obejmują naskórek i powierzchowną warstwę skóry właściwej, charakteryzują się bolesnymi pęcherzami wypełnionymi płynem surowiczym, a gojenie trwa 2-3 tygodnie. Oparzenia IIb sięgają głębszych warstw skóry właściwej, są mniej bolesne i mogą pozostawiać blizny.
Oparzenie III stopnia (pełnej grubości) obejmuje wszystkie warstwy skóry oraz często tkanki podskórne. Powierzchnia rany jest sucha, twarda, o barwie białej, szarej lub zwęglonej. Brak jest czucia z powodu zniszczenia zakończeń nerwowych. Tego typu oparzenia wymagają interwencji chirurgicznej w postaci przeszczepów skóry, a gojenie pozostawia rozległe blizny i może prowadzić do upośledzenia funkcji.