glukuronid 1′-hydroksymidazolamu
Glukuronid 1′-hydroksymidazolamu to główny metabolit midazolamu, należącego do grupy krótkodziałających benzodiazepin. Powstaje w wyniku hydroksylacji midazolamu w pozycji 1′ przez enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4), a następnie sprzężenia z kwasem glukuronowym w procesie glukuronidacji.
Metabolit ten wykazuje znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, co przyczynia się do zakończenia działania midazolamu. Glukuronid 1′-hydroksymidazolamu jest wydalany głównie z moczem, a jego pomiar w płynach biologicznych może służyć jako marker metabolizmu midazolamu i aktywności enzymu CYP3A4.
W praktyce klinicznej monitorowanie stężenia tego metabolitu ma znaczenie przy ocenie interakcji lekowych z inhibitorami lub induktorami CYP3A4, które mogą wpływać na metabolizm midazolamu. Zaburzenia funkcji nerek mogą prowadzić do kumulacji glukuronidu 1′-hydroksymidazolamu, co należy uwzględnić podczas stosowania midazolamu u pacjentów z niewydolnością nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam SUN 2mg/ml
Midazolam wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Po dożylnym podaniu metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a okres półtrwania wynosi poniżej 1 godziny. Midazolam ma okres półtrwania eliminacji u zdrowych dorosłych 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z mniej niż 1% leku wydalanego w postaci niezmienionej. Brak autoindukcji enzymów metabolizujących oraz nieistotne przenikanie przez barierę łożyskową i do płynu mózgowo-rdzeniowego wpływają na profil bezpieczeństwa i dawkowanie midazolamu.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, bariera łożyskowa, bolus, dysfagia, faza eliminacji, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, klirens midazolamu, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja narządów, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan krytyczny pacjenta, szlak metaboliczny, szybkie wstrzyknięcie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Kalceks 1 mg/ml
Midazolam charakteryzuje się zróżnicowaną farmakokinetyką zależną od drogi podania, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. Po podaniu domięśniowym i doodbytniczym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w około 30 minut, z dostępnością biologiczną odpowiednio >90% i około 50%. Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a lek wiąże się w 96-98% z białkami osocza. Midazolam jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
1′-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, faza eliminacji, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, indukcja enzymów, izoenzym CYP3A4, izoenzym CYP3A5, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, midazolam, mleko ludzkie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, sedacja, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Midazolam, będący benzodiazepiną o złożonym profilu farmakokinetycznym, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją, z wysoką dostępnością biologiczną po podaniu pozajelitowym (domięśniowo >90%, doodbytniczo około 50%). Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza sięga 96-98%. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez CYP3A4/5, z powstaniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu, a okres półtrwania wynosi 1,5-2,5 godziny u zdrowych dorosłych. Klirens osoczowy wynosi 300-500 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu). Farmakokinetyka midazolamu jest stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez indukcji enzymów metabolizujących lek.
1′-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, indukcja enzymów, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie pozajelitowe, profil farmakokinetyczny, sedacja, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszony przepływ wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 1 mg/ml
Midazolam wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu domięśniowym z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Po dożylnym podaniu charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80%), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej. Kinetyka eliminacji jest podobna po podaniu dożylnym w bolusie i infuzji, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących midazolam.
1′-hydroksymidazolam, alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dostępność biologiczna, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam SUN 1 mg/ml
Midazolam podany dożylnie wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym 0,7-1,2 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%, głównie albumina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z wytworzeniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego, a udział w efekcie farmakologicznym wynosi około 10%. Okres półtrwania midazolamu u młodych, zdrowych ochotników wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 mL/min. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (60-80% dawki), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (<1%). Kinetyka eliminacji nie różni się między podaniem w bolusie a infuzją, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących.
1′-hydroksymidazolam, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, glikoproteina p, glukuronid 1′-hydroksymidazolamu, hydroksylacja, infuzja dożylna, izoenzym CYP3A4, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, wstrzyknięcie, zastoinowa niewydolność serca